vrijdag 16 september 2016

sterkte!

Pap werd deze week 87, Gert mocht maar 61 jaar worden. Ik wens Simone heel veel sterkte toe met dit verlies. 


donderdag 18 augustus 2016

hoe is 't nu?

Pap was dus geagiteerd, best lastig en behoorlijk agressief ten opzichte van verzorgend personeel. In het verleden werd zulk of afwijkend gedrag bij hem vaak veroorzaakt door een urineweginfectie of iets dergelijks. En dus moest er maar weer eens urine worden opgevangen voor een kweekje. Makkelijker gezegd dan gedaan, want hoe gaat dit bij iemand die volledig incontinent is? Juist ja, met een condoomcatheter. En ja hoor: die trok pap dus diverse keren los ...... Maar uiteindelijk lukte het toch om urine op te vangen ----> bingo! ---> urineweginfectie. Hij kreeg een kuurtje voorgeschreven en nu gaat het langzaam weer beter qua gedrag. Tot de volgende infectie dan ....

zondag 31 juli 2016

nieuwe blog

Ik zag vandaag --> een nieuwe blog <-- (klik) over een (te) jong dementerende, geschreven door haar dochter. De blog heet 'jong dementerend, een blog ontstaan uit eigen ervaring', en dit dekt de lading volledig. De moeite van het bezoeken en lezen meer dan waard!

Inmiddels is mijn blog alweer bijna zes jaar oud. Op 21 augustus, morgen over drie weken, is het zes jaar geleden dat ik mijn eerste stukje schreef. Pap was toen tachtig, da's heel wat ouder dan de moeder uit bovenvermelde blog. Hij was toen ook al een aantal jaren in de greep van Alzheimer, maar gelukkig niet meer zo jong. Zelf word ik deze maand 55, ik hoop dat deze k*t ziekte mijn deur hard voorbij holt .....

Pap is intussen niet helemaal in zijn normale doen. Ik kreeg deze mail van een verpleegkundige van de afdeling waar hij woont:

Dhr is de sinds gisteren meer geagiteerd, schopt meer naar collega’s en slaat ook gericht.
De arts wilt hierdoor graag een plasje opvangen om te kijken of dhr geen urineweginfectie heeft.

Ik merkte het ook toen ik gisteren bij hem was. Op het eerste oog lijkt alles prima en is hij tevreden en zelfs vrolijk. Maar hij roept wel regelmatig (heel) hard. Wil alles hebben wat ik in mijn handen heb, is ongeduldig.  Pff, ik hoop dat het inderdaad (weer) een infectie is en dat dit dus een voorbijgaande fase is.


maandag 25 juli 2016

zomerhitte

Eindelijk zomer. Eindelijk warm weer. Maar wel erg benauwd. En als er iets is waar zieke en zwakke ouderen niet tegen kunnen ..... Regelmatig is het kamertje waar pap vaak zit bezet door weer een stervende medebewoner. Ai. 
En pap? Ach, wat stiller dan anders maar zou je ook niet. Ik puf ook de hele dag. Het zwembad is de plek waar ik het liefste vertoef, en hij is veroordeeld tot zitten in de rolstoel.
Als ik hem vandaag bezoek en met hem iets wil gaan drinken komt net de pedicure. Omdat wij elkaar kennen is het gezellig dat ik erbij blijf als zij aan zijn voeten zit. Pap drinkt zijn pilsje, ik eet mijn ijsje en zij houdt zich bezig met zijn onderdanen. 


vrijdag 1 juli 2016

blij!

Ruim twee maanden na mijn aanvraag is het eindelijk zover: pap heeft een (fonkel)nieuwe rolstoel mèt elektrische duwondersteuning. Hij merkt daar vrij weinig van, van die ondersteuning, maar ik des te meer. Ik merkte namelijk dat het duwen van de zware rolstoel 'met inhoud' me steeds meer moeite kostte. Ik heb nog nooit eerder gebruik gemaakt van het feit dat ik MS heb maar dit keer kon ik dit wel gebruiken als indicatie voor de aanvraag. En waarom ook niet? De omgeving waar ik met pap wandel is weliswaar grotendeels vlak, maar in het parkje in de buurt is een soort van mini-heuveltje dat ik telkens weer moest bedwingen. Maar ook in het dagelijks gebruik is het veel makkelijker lopen en rollen. 


Om het te vieren tracteerde ik op koffie met een stukje Limburgse vlaai :-)



dinsdag 14 juni 2016

hoe gaat 't?

Nou, best redelijk. Alles gaat nog steeds z'n gangetje. Pap gaat wel achteruit maar dit gaat vrij langzaam. Vervelend is dat hij enorm onrustig is in de late namiddag en avond, hij uit dat door luid te roepen. Niet leuk voor zijn omgeving lijkt me. De (rustgevende) medicatie is daarom weer een aantal keren verhoogd en veranderd en wordt voortdurend geëvalueerd. Pap lijkt op de laatste verandering iets beter te reageren.

's Morgens laat hij zich de laatste tijd beter verzorgen. Overdag is/oogt hij tevreden. Tja, wat kan ik verder zeggen? Hij herkent mij of anderen wel/niet, hij heeft meestal goede eetlust, hij eet nog altijd zelfstandig, hij heeft nog altijd interesse in tijdschriften. Is het niet om te lezen dan wel om ze te verscheuren. Je merkt meteen als hij een goede bui heeft. Hij gaat graag mee naar buiten, drinkt op het terras fijn zijn pilsje uit een mooi glas. Zegt nog altijd netjes goedendag tegen iedereen. Brabbelt onafgebroken als hij de kans krijgt. Luistert nog altijd heel graag naar klassieke muziek.

Vorige week is een vriend van vroeger overleden, ik zag de overlijdenskaart op paps kamer liggen. Dit zegt hem überhaupt niets. Geen herkenning van gezicht (foto) of naam of verhalen. Enige voordeel hiervan is dat dit hem een hoop verdriet bespaart. Zo gaat dat.


dinsdag 7 juni 2016

nog een kijktip

Van Franca kreeg ik de volgende kijktip: 2doc: Ger, mijn hoofd in eigen hand
Heel indrukwekkend en zeer de moeite van het bekijken waard!


De nu 64-jari Ger kreeg in 2010 op jonge leeftijd alzheimer gediagnosticeerd. Ondanks dat het - vreemd genoewar. Hij moet afscheid nemen van zijn baan, zijn relatie wordt na 30 jaar beëindigd en hij woont in eerste instantie noodgedwongen samen met zijn ex-partner en diens huidige vriend. Uiteindelijk moet hij zijn twee huizen verkopen en belandt hij in een zorginstelling. Niet alleen Gers ziekte zorgt voor een complexe situatie. Ger heeft een achtergrond in de zorg en hij heeft kritische noten aan het adres van deze zorg en het nieuwe zorgbeleid. Tegelijkertijd is hij er als patiënt afhankelijk van. Toch neemt Ger, tot op zekere hoogte, de regie van zijn leven weer in eigen handen. Voor het project DemenTalent is hij als vrijwilliger werkzaam als gastdocent voor een zorgopleiding in Utrecht. En hij maakt als een van de eerste in Nederland gebruik van een nieuw hulpmiddel, de zogeheten dementie buddyhond.

woensdag 18 mei 2016

kijktip

Vanavond ga ik zeer zeker kijken naar de documentaire 'voor het te laat is' om 22.55 op NPO2. Voor mijn vader is het al jaren te laat om te beslissen of zijn lijden ondraaglijk is. Of beter gezegd was, want hij lijkt gelukkig ..... 
Een van de twee gevolgde vrouwen, Margriet, heb ik vaker ontmoet. Wij sportten in dezelfde sportschool, dronken samen wel eens een kopje koffie of thee. Ik snap waarom zij niet meer verder wilde. Ik zou dat ook niet willen ....

Dit is de link van 'uitzending gemist':

http://www.npo.nl/2doc-voor-het-te-laat-is/18-05-2016/KN_1680874





dinsdag 3 mei 2016

nieuwe maand ...

Het is alweer mei, wat vliegt de tijd. Vandaag precies 15 jaar geleden overleed mijn moeder. Niet te geloven dat dat alweer zo lang is geleden. Ergens gelukkig dat pap daar geen weet van heeft ....

Vandaag was het een mooie dag met vanmiddag een lekker zonnetje. Wel een fris windje maar dat mag de pret niet drukken. Voor de allereerste keer dit jaar neem ik pap mee naar buiten voor een ommetje. Flink ingepakt, met toch maar muts op zijn hoofd. Op mijn 'die mag ook wel af hoor!' reageert pap met: 'nee!' Oké, hij is de baas :-)


De deken is nu niet echt een mooi of modieus iets, maar wel makkelijk en lekker warm. Het aantrekken van een jas geeft enorm (te) veel stress. En deze deken met armsgaten is zonder problemen te hanteren. Dus.

Terug op de afdeling kijk ik de spullen in zijn kledingkast en nachtkastje na. Pure routine. Kijken of iets stuk of incompleet is. Zo was maandenlang het fotoboek zoek dat we hebben samengesteld toen hij werd opgenomen in het (t)huis. Jammer. Maar vandaag lag het gewoon weer daar waar het eerst ook lag. Hè, gelukkig. Ik neem het voor alle zekerheid mee naar huis om er duidelijke naamlabels op te plakken: op voor-, achterkant en op de eerste bladzijde. 


Nu kunnen we de volgende keer weer fijn herinneringen op halen aan de hand van foto's van vroeger. Knappe kerel was het toch hè?

vrijdag 8 april 2016

Ik ga naar mijn paps en ik neem mee ...

Omdat het (zeer) regelmatig voorkomt dat pap zich slecht laat verzorgen en aankleden draagt hij nog maar hoogst zelden overhemden. Kan ik me goed voorstellen: iemand die tegenstribbelt trek je geen overhemd met knoopjes aan, hoe net dat ook uitziet als het wel lukt. Een goed alternatief zijn nette poloshirts. Laatst had ik een aantal verwassen exemplaren mee naar huis genomen die niet eens goed genoeg meer waren voor de 'zak van Max' (bestaat dat nog??) Met andere woorden: de voorraad poloshirts moest hoognodig worden aangevuld. Aangezien sokken niet alleen in mijn eigen huishouden maar ook in het (t)huis vaak op onverklaarbare wijze verdwijnen (er liggen wel nog zat 'enkeltjes' ...) heb ik die ook gelijk voor hem meegenomen.




Mooi pap?