zaterdag 26 november 2016

Hoe het is en hoe het gaat

"Hoe gaat het toch met je vader?"
Ik hoor en lees die vraag regelmatig. Tja, wat zal ik zeggen? 'Het gaat zijn gangetje' dekt de lading eigenlijk al heel lang niet meer. Het proces 'Alzheimer' gaat voort, de 'stapjes terug' gaan verder en verder en verder .... Iets wat eerst nog ging gaat al een tijdje niet meer vanzelfsprekend. Kon ik tot voor kort nog met hem naar de grote hal om gezellig samen iets te drinken blijkt dat nu toch wel erg veel prikkels te geven. En dan gaat pap (héél) hard roepen. Eten gaat gepaard met steeds meer geknoei, maar helpen mag niet (altijd), dan kan hij namelijk héél erg boos worden. En dus gaan roepen.  Hem recht voor de televisie zetten zodat hij bewegend beeld kan kijken valt ook niet altijd in goede aarde, ook dan kan hij héél boos worden. En dan heb ik het nog niet over zijn verzorging ...... Kortom: pap is héél vaak boos, maar soms ook niet. Wat de trigger van zijn roepgedrag of boosheid is is niet altijd duidelijk. Ik denk dat het voornamelijk angst is, wellicht nog iets van onmacht en misschien ook pijn? Geen idee, maar moeilijk en verdrietig is het wel om hem zo te zien.


Eten gaat nog goed, dat wel. 


Maar wel zonder korstjes :-)

woensdag 2 november 2016

ma


Ik heb het boek ‘Ma’ van Hugo Borst over zijn dementerende moeder gelezen nadat het al maandenlang op een stapeltje naast mijn bed lag. Wel/niet ….. wel/niet ….. Met andere woorden ik was er een tijd lang niet (meer) aan toe om ervaringsberichten van anderen te lezen. Gek toch, ik zie en hoor bij ieder bezoek aan mijn vader in het (t)huis hoe de ervaring van anderen is: ze zijn bijvoorbeeld boos, verdrietig, gelaten. 

Ik ben er toch maar in begonnen. Ik kan niet anders zeggen dan dat het een heel liefdevol geschreven boek is over de bezoekjes van de schrijver aan zijn moeder, over herinneringen aan vroeger en de uiteindelijke onvermijdelijke verhuizing naar de gesloten afdeling van een verpleeghuis. Maar jeetje, het is alsof ik de berichten van mijn eigen blog opnieuw lees. Wat een herkenning. Maar absoluut geen feest der herkenning. Ik voelde bijvoorbeeld weer de buikpijn die ik voelde toen pap zijn toestemming moest geven voor opname. En het allerergste, de pijn die ik voelde toen ik hem thuis ophaalde, hij voor het laatst de deur van zijn eigen huis afsloot en ik hem naar het verzorgingshuis bracht…. Vreselijk, dat was met stip de ergste dag uit mijn leven!

Volgens bol.com:

Hartverscheurend boek van Hugo Borst over zijn dementerende moeder, liefdevol en met veel gevoel geschreven. Hugo Borst vindt ‘mantelzorger’ een raar woord, maar hij is het wel. Al drie jaar verzorgt hij zijn zesentachtigjarige moeder, die aan dementie lijdt. Op ontroerende en vaak geestige wijze schrijft hij over de ingrijpende gevolgen van haar aftakelende geest. Ook beschrijft hij hoe de onvermijdelijke verhuizing naar een verpleeghuis verloopt.




Ik vind het een aanrader, dit boek! 

maandag 26 september 2016

naar buiten!

Hé pap, hoe is 't?
.....

Heb je zin om mee naar buiten te gaan?
Ja!

Naar het park of lekker in de tuin?
.....

Naar het park dan maar?
Ja!

Lekker weertje hè?
....

Best vermoeiend, zo'n gesprek ;-) Maar ik had wel het idee dat hij 't lekker vond, de zon en de frisse buitenlucht. Met zonder gesprek.



vrijdag 16 september 2016

sterkte!

Pap werd deze week 87, Gert mocht maar 61 jaar worden. Ik wens Simone heel veel sterkte toe met dit verlies. 


donderdag 18 augustus 2016

hoe is 't nu?

Pap was dus geagiteerd, best lastig en behoorlijk agressief ten opzichte van verzorgend personeel. In het verleden werd zulk of afwijkend gedrag bij hem vaak veroorzaakt door een urineweginfectie of iets dergelijks. En dus moest er maar weer eens urine worden opgevangen voor een kweekje. Makkelijker gezegd dan gedaan, want hoe gaat dit bij iemand die volledig incontinent is? Juist ja, met een condoomcatheter. En ja hoor: die trok pap dus diverse keren los ...... Maar uiteindelijk lukte het toch om urine op te vangen ----> bingo! ---> urineweginfectie. Hij kreeg een kuurtje voorgeschreven en nu gaat het langzaam weer beter qua gedrag. Tot de volgende infectie dan ....

zondag 31 juli 2016

nieuwe blog

Ik zag vandaag --> een nieuwe blog <-- (klik) over een (te) jong dementerende, geschreven door haar dochter. De blog heet 'jong dementerend, een blog ontstaan uit eigen ervaring', en dit dekt de lading volledig. De moeite van het bezoeken en lezen meer dan waard!

Inmiddels is mijn blog alweer bijna zes jaar oud. Op 21 augustus, morgen over drie weken, is het zes jaar geleden dat ik mijn eerste stukje schreef. Pap was toen tachtig, da's heel wat ouder dan de moeder uit bovenvermelde blog. Hij was toen ook al een aantal jaren in de greep van Alzheimer, maar gelukkig niet meer zo jong. Zelf word ik deze maand 55, ik hoop dat deze k*t ziekte mijn deur hard voorbij holt .....

Pap is intussen niet helemaal in zijn normale doen. Ik kreeg deze mail van een verpleegkundige van de afdeling waar hij woont:

Dhr is de sinds gisteren meer geagiteerd, schopt meer naar collega’s en slaat ook gericht.
De arts wilt hierdoor graag een plasje opvangen om te kijken of dhr geen urineweginfectie heeft.

Ik merkte het ook toen ik gisteren bij hem was. Op het eerste oog lijkt alles prima en is hij tevreden en zelfs vrolijk. Maar hij roept wel regelmatig (heel) hard. Wil alles hebben wat ik in mijn handen heb, is ongeduldig.  Pff, ik hoop dat het inderdaad (weer) een infectie is en dat dit dus een voorbijgaande fase is.


maandag 25 juli 2016

zomerhitte

Eindelijk zomer. Eindelijk warm weer. Maar wel erg benauwd. En als er iets is waar zieke en zwakke ouderen niet tegen kunnen ..... Regelmatig is het kamertje waar pap vaak zit bezet door weer een stervende medebewoner. Ai. 
En pap? Ach, wat stiller dan anders maar zou je ook niet. Ik puf ook de hele dag. Het zwembad is de plek waar ik het liefste vertoef, en hij is veroordeeld tot zitten in de rolstoel.
Als ik hem vandaag bezoek en met hem iets wil gaan drinken komt net de pedicure. Omdat wij elkaar kennen is het gezellig dat ik erbij blijf als zij aan zijn voeten zit. Pap drinkt zijn pilsje, ik eet mijn ijsje en zij houdt zich bezig met zijn onderdanen. 


vrijdag 1 juli 2016

blij!

Ruim twee maanden na mijn aanvraag is het eindelijk zover: pap heeft een (fonkel)nieuwe rolstoel mèt elektrische duwondersteuning. Hij merkt daar vrij weinig van, van die ondersteuning, maar ik des te meer. Ik merkte namelijk dat het duwen van de zware rolstoel 'met inhoud' me steeds meer moeite kostte. Ik heb nog nooit eerder gebruik gemaakt van het feit dat ik MS heb maar dit keer kon ik dit wel gebruiken als indicatie voor de aanvraag. En waarom ook niet? De omgeving waar ik met pap wandel is weliswaar grotendeels vlak, maar in het parkje in de buurt is een soort van mini-heuveltje dat ik telkens weer moest bedwingen. Maar ook in het dagelijks gebruik is het veel makkelijker lopen en rollen. 


Om het te vieren tracteerde ik op koffie met een stukje Limburgse vlaai :-)



dinsdag 14 juni 2016

hoe gaat 't?

Nou, best redelijk. Alles gaat nog steeds z'n gangetje. Pap gaat wel achteruit maar dit gaat vrij langzaam. Vervelend is dat hij enorm onrustig is in de late namiddag en avond, hij uit dat door luid te roepen. Niet leuk voor zijn omgeving lijkt me. De (rustgevende) medicatie is daarom weer een aantal keren verhoogd en veranderd en wordt voortdurend geëvalueerd. Pap lijkt op de laatste verandering iets beter te reageren.

's Morgens laat hij zich de laatste tijd beter verzorgen. Overdag is/oogt hij tevreden. Tja, wat kan ik verder zeggen? Hij herkent mij of anderen wel/niet, hij heeft meestal goede eetlust, hij eet nog altijd zelfstandig, hij heeft nog altijd interesse in tijdschriften. Is het niet om te lezen dan wel om ze te verscheuren. Je merkt meteen als hij een goede bui heeft. Hij gaat graag mee naar buiten, drinkt op het terras fijn zijn pilsje uit een mooi glas. Zegt nog altijd netjes goedendag tegen iedereen. Brabbelt onafgebroken als hij de kans krijgt. Luistert nog altijd heel graag naar klassieke muziek.

Vorige week is een vriend van vroeger overleden, ik zag de overlijdenskaart op paps kamer liggen. Dit zegt hem überhaupt niets. Geen herkenning van gezicht (foto) of naam of verhalen. Enige voordeel hiervan is dat dit hem een hoop verdriet bespaart. Zo gaat dat.