vrijdag 31 december 2010

oud en nieuw

Ik wens jullie allemaal 
een fijne, gezellige en veilige oudejaarsavond, 
'eine gouwe roetsj en ein gelökzelig Nuujjaor'


Inge

donderdag 30 december 2010

pap is lastig

Pap is de afgelopen week vaak lastig en onredelijk.....lastige combinatie dus. En degenen die er last van hebben zijn mijn broers (in ieder geval mijn jongste broer) en waarschijnlijk ook de thuis- en mantelzorg... Volgens mijn jongste broer schiet pap behoorlijk uit zijn slof om de meest onredelijke dingen: hij krijgt òf zijn geld te laat, òf 't is te weinig, òf  't wordt hem op een ongelegen moment gebracht.... Verder is er van alles mis met de nieuwe telefoon: niet iedereen is bereikbaar (ik kan me trouwens voorstellen dat als je 10x achter elkaar een telefoontje van pap krijgt, je dit 1x beantwoordt en de volgende 9 keren dus niet meer......). Hij weet mij toch héél goed te bereiken: vandaag alweer twee keer! (Ik heb dan ook geen nummerherkenning  ;) ...) 't Tweede telefoontje gaat over de wekelijkse lading medicatie. Pap is verbaasd dat hij zoveel medicijnen krijgt, weet niet door wie ze zijn voorgeschreven ("ik kom toch nóóit bij een dokter?"), weet ook niet wat hij ermee moet doen en heeft de doos maar naast zijn bed gezet. Oh jeetje, dat kan dus echt niet....hij weet dus niet meer dat hij iedere week die blisterverpakking krijgt en dat de medicatie wordt aangereikt door de thuiszorg.... Ik bel mijn broer, hoor van hem hoe goed/minder goed pap zich de afgelopen week heeft gedragen en vertel hem over de medicatie die nu naast paps bed staat.... Hij belooft dat hij nog eens zal gaan kijken en maakt dan gelijk kennis met R. die fijn voor pap staat te koken....

woensdag 29 december 2010

externe mantelzorg

Omdat de ambtelijke molen (wmo in verband met de uitbreiding van de huishoudelijke zorg) maar langzaam werkt heb ik zelf iemand gevraagd om een aantal uren per week als zogenaamde extra mantelzorger mee in te springen bij pap. Ze, R., komt sinds kort 2 x 2 uurtjes per week een beetje poetsen, opruimen, koken en pap gezelschap houden. Voorlopig 2 weken op proef, en dat komt prima uit, aangezien ik (nog altijd) op vakantie ben. Hopelijk klikt 't een beetje tussen beiden.....

Gisteravond, telefoontje van pap: "Ik wilde een stem horen, eigenlijk de stem van.....ach, hoe heet ze ook al weer.....oh, ja E. dus............maar die van jou is ook goed....." Ik zie precies voor me hoe hij daar zit, de eetkamerstoel zo gedraaid dat hij de telefoon in de boekenkast goed kan zien, turend naar de knoppen met namen..... En dan toch niet op de juiste knop drukken. Ok, ik ben een goede reserve... Hij zegt dat hij goed verwend wordt, verzorging van alle kanten. Er komt alleen ook iemand en die wil hem bekeren en dat wil hij niet. Hij is gelovig, zegt hij, en gaat ook heus wel naar de kerk. Tja, hij is toevallig vorige week nog eens een keertje in de kerk geweest voor een begrafenis..... Hij heeft het dus over R., de extra mantelzorger, zij is inderdaad vrij godsdienstig, maar ook erg aardig... Even aankijken hoe lang dit goed gaat....

maandag 27 december 2010

hai pap, met mij...

"Hai pap, met mij, nog de allerbeste wensen van ons allemaal voor de kerstdagen, heb je 't tot nog toe leuk en gezellig gehad?" Pap is eerste kerstdag bij mijn jongste broer geweest, heeft daar de hele dag doorgebracht en - mijn broer kennende - lekker gegeten. Ja, hij heeft zich kostelijk geamuseerd zegt hij. Ik vraag hoe 't met de sneeuw buiten is en of hij is ingesneeuwd, maar 't is niet veel, zegt hij, hooguit 10 centimeter..... Nu weet ik toevallig dat er minstens een halve meter ligt... Ik vraag wat hij aan 't doen is of heeft gedaan en of ik heb hem gestoord met iets? Nou, hij was aan 't slapen, niet in bed maar gewoon op de bank voor de televisie. Wat hij verder gedaan heeft vandaag weet hij niet of niet meer, hij kan 't zich in ieder geval niet meer herinneren. Hij vraagt waar ik ben, en schrikt als hij hoort dat ik zo ver weg ben. "Jeetje, helemaal in Oostenrijk, ben maar voorzichtig". Ik zeg hem maar niet dat ik bijna 2 dagen met de griep in bed heb gelegen, en wens hem een goede nachtrust toe.

zondag 26 december 2010

pap klaagt nooit...

Hoe herinner ik me de pap van vroeger vroeg ik me laatst af. Voornamelijk als een hardwerkende man die weinig thuis was en weinig vrije avonden, weekenden en vakanties had. Ik weet wel dat hij veel van ons hield, van mam en zijn kinderen. Verder was hij dol op zeilen, zijn zeilboot was zijn grootste passie. Jammer dat mam die passie nooit met hem gedeeld heeft. Gek genoeg praat hij erg weinig over zijn zeilboot en 't zeilen. Hij hield ook van zijn werk, was echt een gepassioneerd dierenarts met heel veel hart voor alle dieren. Hij stond dag en nacht voor ze klaar! Heel veel verhalen kan hij nu nog vertellen over de dolle en dwaze dingen die hij heeft meegemaakt met kleine en grote huisdieren en zelfs wilde dieren uit circus of dierentuin! De laatste jaren van mijn moeders leven herinner ik me hem als een goed en liefdevol zorgende man die zijn tijd verdeelde tussen  mam, tuin en (klein)kinderen. Ik heb pap nooit horen klagen, niet over de vele uren die hij heeft gewerkt, niet over de vele gebroken nachten doordat hij niet 1 maar soms wel 3 keer op een nacht eruit moest in verband met een verlossing of keizersnede en ook niet over de verzorging van mam. En mam was de laatste jaren van haar leven door haar ziekte helaas niet gemakkelijk in de omgang.... Pap heeft heel wat moeten slikken, en nooit hierover geklaagd. En ook nu, nu het geheugen hem steeds meer in de steek laat en hij steeds meer en vaker een beroep moet doen op hulp van buitenaf en steeds meer moet inleveren, hoor ik hem nooit klagen.  Petje af pap......

vrijdag 24 december 2010

kerst



Voor iedereen Fijne Kerstdagen en de Allerbeste Wensen voor 2011

Gr, Inge

ct scan

Mijn broer belt me:  't is allemaal goed gegaan. Pap heeft eraan gedacht om niets te eten 's morgens: dankzij kattebelletjes overal (ijskast, broodla, keukenkastje), herinnering door de thuiszorg 's morgens, en doordat mijn broer al vroeg bij hem was. Gelukkig, dit deel van de missie is geslaagd. In 't ziekenhuis volgt eerst het onderzoek en daarna bespreking van de resultaten met de geriater, volgens mijn broer een hartstikke aardige man.  Klopt, ik heb hem gezien en gehoord tijdens 't symposium over Alzheimer waar ik laatst was, hij straalt gewoon sympathie, betrokkenheid en kundigheid uit. Volgens de geriater is alles vwb bloedwaardes en longen in orde. Nu kan met bijna 100% zekerheid worden gezegd dat de de ontstekingsremmer inderdaad de trigger voor 't delier  was.... Ik bel pap: uiteraard weet hij niet meer dat ik niet thuis maar op vakantie ben, maar dat vind ik niet erg. Belangrijk vind ik dat hij helder klinkt. Hij is bezig met zich om te kleden voor een begrafenis. Daar heeft hij niet zelf aan gedacht, maar met herinnering eraan door zijn poetshulp is ook dat goed gegaan. Ik kan met een tamelijk gerust hart op vakantie zijn....

woensdag 22 december 2010

ik ga op vakantie

Ik ga op vakantie, 't is wintersporttijd.  Een deel van mijn gezin  is al een aantal dagen in Oostenrijk en ik vertrek zometeen, om samen met hen lekker vakantie en kerst in de sneeuw (...) te vieren. Ik heb 't pap verteld, diverse keren, en 't staat ook opgeschreven in zijn agenda. Ik merk dat hij dit niet leuk vindt.  Telkens weer vraagt hij wanneer ik ga, voor hoelang, en wanneer ik terugkom.  "oeh, 14 dagen, da's lang" zegt hij, "dat vind ik niet leuk, maar ik gun 't je wel..." Gisteravond ben ik nog een keer bij hem geweest. Zometeen, om kwart voor 10,  gaat een van mijn broers met hem naar 't ziekenhuis voor een CT scan van de thorax, er is blijkbaar iets niet goed met de stolling van 't bloed, en de geriater wil weten of de oorzaak daarvan in de longen zit. Misschien is dat ook wel een trigger van 't delier? Probleempje is dat pap 3 uur voor 't onderzoek niets meer mag eten/drinken, als dat maar goed is gegaan....

dinsdag 21 december 2010

't was een gezellige avond...


Gistermiddag belde een van mijn broers:  "weet jij waar pap is, hij is niet thuis of neemt in ieder geval niet de telefoon op?" Nee, ik weet niet (altijd) waar pap is..... Als ik pap bel is hij wel thuis:  hij is op bezoek geweest bij zijn vriendin. Ik zeg hem dat zijn zoon hem probeerde te bereiken en vraag of hij 'm even wil bellen. "Eh, hoe moet ik dat ook alweer doen?" Ik leg 'm uit dat hij 'gewoon' op de toets met de juiste naam moet duwen..... 's Avonds is 't bar slecht weer, er is zelfs een weeralarm afgekondigd. Eigenwijs als ik ben (van wie zou ik dat nou hebben?) spreek ik met mijn oudste zoon af om ergens in de stad een hapje te gaan eten. 't Uitzicht dat we vanuit 't restaurant over de mooi versierde en hartstikke ondergesneeuwde markt hebben is prachtig, 't is net een sprookje! We hebben een gezellige avond en ik voel me een heel gelukkig mens totdat ik een telefoontje van mijn schoonzus krijg: 't is niet goed, pap is weer verward. Zijn vriendin is al op weg naar hem toe. Ik beloof om na 't etentje ook snel (maar voorzichtig op de spekgladde wegen....) naar hem toe te gaan...


maandag 20 december 2010

de dag na de dag dat 't erg was

Zaterdagmorgen al vroeg op pad om bij pap te gaan kijken: thuiszorg is al geweest, hij is aangekleed, heeft gegeten, medicatie is aangereikt, en hij lijkt weer op weg naar 'normaal'. Praat niet meer over werken of diensten, heeft prima geslapen, dus ik ben weer wat gerustgesteld. Ik heb alleen 't idee dat 't vergeten erger is geworden, dus dat 't geheugen een klap heeft gekregen door 't delier, en de vraag is nu of dit ook tijdelijk of toch blijvend is... Ik ga boodschappen (voor hem) doen en beloof dat ik 's avonds nog terugkom. 's Middags een geruststellende sms van mijn broer:

Pap is helder. Hij weet dat hij thuis is. Hij weet dat hij niet is weggeweest. Hij weet dat jij bent geweest. Hij verveelt zich alleen zegt hij. Heeft niet gerefereerd naar eventueel hebben moeten werken...Ik denk dat die pilletjes werken. Ben nu met hem aan het puzzelen, gaat best goed.

's Avonds als ik bij 'm ga kijken zit hij met zijn jas aan voor de televisie. Hij heeft 't koud, zegt hij. Binnen in de kamer staat de thermostaat op 22 graden, dus koud is 't niet. Maar dan zie ik dat hij alleen een dun poloshirt als bovenkleding draagt....'t is niet bij hem opgekomen om als oplossing een dikkere trui aan te doen. En dat terwijl ik dat 's morgens wel had gezegd. Eigenwijs is hij dus ook nog, maar dat wist ik al.... Hij kijkt naar de film die ik ook wilde zien: Lord of the Rings. Hij vindt 't mooi, zegt hij, een kwartiertje later vindt hij 't maar flauwekul en zet hij een andere zender op....

zondag 19 december 2010

klein commentaartje

Deze reactie kreeg ik naar aanleiding van mijn laatste bericht, ik heb toestemming gekregen om 't te plaatsen:

Een klein commentaartje,
Met Haldol is de lol maar half zo dol zei me een patient met schiziode-persoonlijkheidsstructuur eens. bedoelt was, dat de beelden, de gedachten (de hallucinaties) van degene die Haldol neemt weer teruggebracht worden naar onze realiteit.
Haldol is een anti-hallucinogeen en zorgt ervoor, dat de vertekende waarheid van degene die het neemt weer aan de realiteit, onze realiteit, wordt aangepast.
Dementie gaat vaak gepaard met hallucinaties, omdat de hersenstofwisseling uit balans is geraakt. De beelden, die de patient ziet zijn dan beelden uit het verleden, die aan het heden geconfabuleerd ("bedacht", "verzonnen", met elkaar "verlijmd") worden. Op deze manier wordt ook vaak het heden ingepast in de spinsels van het langetermijnverleden, omdat door de voortschrijdende dementie het kortetermijngeheugen steeds minder en op een gegeven moment niet meer bereikbaar (= aanwezig) is.
Die confabulaties bedekken de angst van de patient "zichzelf" te verliezen, ook zichzelf niet meer te herkennen (want wat is er dan nog?) In de fase, waarin kinderen en oude vrienden nog herkend worden is de angst zichzelf te verliezen het grootst. Wanneer die bedachte, geconfabuleerde constructie opzij geschoven wordt, door een verzorgende, een kind, wie dan ook, wordt de angst zo groot, dat er agressie ontstaat.
De diepe slaap na zo´n situatie is de rust na de inspanning, het bed, de warmte.

Wilt U meer over ethische benadering van dementen weten?
dan neem contact op met
Zorgimpact:

de nacht in...

Gisteravond (vrijdag), telefoontje van mijn broer:  "'t Is niet goed, pap is weer helemaal de weg kwijt" dus ik trotseer witte wereld en gladde wegen en rij in mijn auto naar ze toe. Pap denkt dat hij nog aan 't werk is als dierenarts, en zogenaamde tweede dienst heeft. Hij verwacht telefoontjes die hem oproepen om ergens te assisteren bij bijvoorbeeld een verlossing .... Hij is absoluut niet voor rede vatbaar, zijn ogen staan 'wild' en hij wordt zelfs kwaad als we tegen hem in proberen te gaan... Mijn broer en ik besluiten dat dit dus een moment is om hem een tabletje haldol te geven.  Als de verpleegkundige van de thuiszorg komt constateert ook zij dat pap wel erg in de war is, dus waarschijnlijk nog middenin 't delier zit.  't Is op dit moment niet echt verantwoord om hem alleen te laten, we zijn bang voor bijvoorbeeld nachtelijk dwalen. Da's ook nog eens gevaarlijk omdat 't buiten bitterkoud is..... Ze neemt telefonisch contact op met een van haar collegae bij de thuiszorg om te overleggen over een eventuele opname. Omdat dit vrij moeilijk schijnt te gaan op de late avond ('t is inmiddels 22.00uur) besluit ik om de nacht bij pap te blijven. Als hij voor de televisie in slaap dreigt te gaan vallen stuur ik hem naar bed en gelukkig doet hij fijn wat ik zeg. Al snel valt hij in een diepe slaap en hoor ik niets meer.... Zou dat door dat ene tabletje komen? 't Is bijna 1 uur als ik vind dat 't verantwoord is om toch thuis naar mijn eigen bed te gaan voor een goede nachtrust. Ik hoop toch zo (tegen beter weten in?) dat dit delier 'maar' tijdelijk is....

zaterdag 18 december 2010

spoedconsult

Vanmorgen naar de geriatrie voor een spoedconsult. Hij is beduidend 'helderder' deze morgen, eigenlijk helemaal niet meer verward, zeker in vergelijking met de afgelopen week. Tja, dat is dus altijd zo:  als je met tandpijn naar de tandarts gaat is de pijn ook weg op 't moment dat je de drempel van de praktijk overstapt..... Maar omdat er wel degelijk iets aan de hand is (geweest) wordt er bloed geprikt, de urine wordt nagekeken, en verder volgt nog een algeheel lichamelijk onderzoek. Volgens pap heeft hij nog nooit zo'n uitgebreid onderzoek gehad.... Hij weet trouwens helemaal niets (meer) van de verwardheid, zijn waanideeën, 't zich niet thuisvoelen in zijn eigen omgeving, 't zich niet helemaal lekker voelen. Omdat we een uur moeten wachten op de diverse uitslagen gaan we maar even naar de stad in plaats van de tijd te doden in 't ziekenhuis. Ik zet pap af bij de kapper, en doe intussen een aantal boodschappen die nodig gedaan moeten worden. Na de was-, knip- en föhnbeurt ziet pap er weer uit om door een ringetje te halen, een echte keurige heer op leeftijd! We gaan terug naar 't ziekenhuis voor de uitslagen:  bloed en urine zijn in orde.  Datgene wat de trigger is geweest voor het delier is niet meer te achterhalen, maar hoogst waarschijnlijk was 't de ontstekingsremmer, misschien wel in combinatie met een te geringe vochtinname. Dus hoe nu verder? Pap heeft een recept voor haldol gekregen, ik hoop niet dat we 't hoeven te gebruiken..... Diclofenac of aanverwante pijnstillers uit de medicijngroep NSAID mogen niet meer worden voorgeschreven. Maandag volgt een telefonisch overleg over hoe 't weekend is verlopen. Eerste wat pap doet als ik 'm thuis afzet is bellen naar zijn vriendin, en zeggen dat hij toch in orde is.....




vrijdag 17 december 2010

't wordt niet beter

's Morgens belt J. van de thuiszorg, ze is net bij pap geweest en vindt 't beter dat hij niet alleen blijft, hij is namelijk erg in de war, heeft verschillende koffers ingepakt, en staat klaar om te worden opgehaald. Waar naartoe? Geen idee, dat weet hij niet.... Ze heeft hem een week niet gezien in verband met vakantie, en is geschrokken door de verslechterde situatie in die korte tijd. Ik laat dus vallen waar ik mee bezig ben en rij naar 'm toe. Ik praat met hem en probeer de vreemde gedachten uit zijn hoofd te praten. Hij lijkt rustiger en samen pakken we de (dit keer 4!) koffertjes weer uit en hangen en leggen alle kleding terug in de kast...... Triest. Ik zet hem aan de keukentafel met zijn krantje, een boterham en een kop thee, en ga boodschappen doen. Als ik terugkom is de alphahulp net bezig met 't klaarmaken van zijn warme maaltijd. Zij blijft vandaag langer, en dus kan ik met een gerust hart naar huis.
's Avonds krijg ik zo'n 4 keer telefoon van pap met de meest vreemdsoortige opmerkingen en vragen: "blijf ik hier vannacht of slaap ik ergens anders?", "goh, ik kom net uit de kelder, en herkende mijn eigen keuken niet", "is E. bij jou?  Nee?  Waar is ze dan, ze woont ook niet hier....." en "hoeveel moet ik betalen voor zaalhuur? Ja, voor die mannen, die praten, die tellen toch iets, voor de zinnen".  Ik moet 't allemaal opschrijven, 't is allemaal zo vreemd.....

(Naderhand hoor ik van mijn broer dat hij tot 12 uur bij pap is geweest, hij kreeg ook 't verhaal te horen dat er mannen in de kamer waren die stenoles aan 't geven waren en niet gestoord mochten worden....)

donderdag 16 december 2010

't koffertje

Pap is ervan overtuigd dat hij weg gaat.  Waarheen? Weet hij niet, hij denkt naar 't ziekenhuis, en vraagt dan "ja toch, hè maedje?" Keer op keer zeg ik tegen hem dat hij nergens naar toe gaat, en zeker niet naar 't ziekenhuis. Hij snapt niet hoe hij erbij komt, 't is toch zeker besproken met hem? Nee pap, als 't echt nodig is zal ik 't je op tijd zeggen, beloof ik hem. Voor even is hij gerustgesteld. Als ik op zijn slaapkamer kom zie ik dat er op zijn bed een koffertje ligt. Ik open 't en zie daarin mooi opgevouwen een trui, hemd, schoon ondergoed en een broek.  Ontroerend is dit, hij is ook nog eens daadwerkelijk voorbereid op een reisje......  Beneden zeg ik tegen hem dat hij 't koffertje weer kan uitpakken, hij snapt me niet:  "ik ga toch ergens naar toe?"  's Middags belt mijn broer me: "zeg, waarom moet pap naar 't ziekenhuis?". Jeetje......ik heb 't dus echt niet goed uit zijn hoofd gepraat.....

woensdag 15 december 2010

wmo

Gebeld met de zorginstantie die gaat over de huishoudelijke hulp bij pap.  Ik wil graag dat die wordt uitgebreid. Verder wil ik graag dat de vervangster die deze en volgende week bij pap kookt/poetst de vaste hulp gaat worden. Er is een goede klik met pap, ze voelt de situatie goed aan (had zelf een vader met dementie), en er is een prettig telefonisch contact tussen haar en mij. Jammer maar helaas, dit gaat niet lukken omdat zij geen zogenaamde 'plus' hulp is maar een 'gewone' alphahulp. Zij mag volgens de regels niet als vaste kracht bij iemand gaan werken die recht heeft op 'plus' hulp..... grrrr..........da's dus zó enorm ambtelijk.... Ook zit pap al aan zijn maximum met 3,5 uur huishoudelijke zorg per week.  Ik moet sowieso contact opnemen met de gemeente (WMO) en een nieuwe aanvraag indienen, met alle vertragingen erbij...... (antwoord op aanvraag, gesprek, verslag, etc.). Misschien is 't  beter om een PGB (persoons gebonden budget) aan te vragen, en dan zelf hulp 'inkopen' in plaats van ZIN (zorg in natura)..... 

dinsdag 14 december 2010

medicatie stoppen

Vanmiddag ben ik teruggebeld door de geriatrisch verpleegkundige: samen nemen we door hoe lang en hoe erg pap verward is, en we hebben het over de eventuele oorzaken.  Ik kan haar direct vertellen dat blaasontsteking is uitgesloten omdat de urine in orde is, pap heeft verder geen koorts, is niet verkouden, heeft geen ademnood, eet voldoende (komt bij in gewicht, dus dat is een maatstaf...), drinkt weinig alcohol (wat niet in huis is kan ook niet gedronken worden....). Wat ik aan de huisarts had gevraagd vraag ik ook aan haar:  kan de medicatie die pap sinds medio november slikt i.v.m. artrose in knie- en enkelgewricht van invloed zijn? Omdat ik even niet weet welke ontstekingsremmer dit is gaat zij direct telefonisch contact opnemen met de apotheek. Even later word ik teruggebeld:  op last van de geriater onmiddellijk stoppen met de ontstekingsremmer diclofenac, volgens haar kan dit namelijk de verwardheid veroorzaken.... Twee dagen aanzien, is 't gedrag van pap dan nog niet verbeterd, dan krijgt hij vrijdag een spoedconsult bij geriatrie. Duimen dus maar dat deze medicatie de verwardheid heeft veroorzaakt!

nieuw zorgmoment

Gistermorgen een telefoontje naar de thuiszorg:  omdat pap de laatste tijd vaker verward is heb ik behoefte aan een luisterend oor en advies. Afgeproken wordt dat pap met ingang van vandaag een extra zorgmoment krijgt in de vorm van 'inloop' in de loop van de  middag, en dat voortaan iedere dag met uitzondering van de maandag (dit ivm zijn wandelen). 't Is niet veel, maar 't is in ieder geval weer een moment erbij dat iemand binnenloopt en eventjes kijkt of alles goed is. En dat allemaal binnen de zorg die volgens de indicatie van 't CIZ momenteel geboden kan worden. Ze raadt me aan om een afspraak te maken bij de huisarts.  Hij krijgt alle verslagen van de geriatrie en zou dus volledig op de hoogte moeten zijn van paps situatie.  Volgens haar is hij ook de aangewezen persoon om verdere aanvragen te doen bij 't CIZ. 't Is volgens haar  ook goed mogelijk dat de verwardheid veroorzaakt wordt door een lichamelijk ongemak zoals blaasontsteking, ik zal dus zorgen dat wat urine kan worden nagekeken. Ik had zelf ook al gegoogled en vond toen informatie over een zogenaamd 'delier'. Wordt vervolgd......

't Vervolg:
Plasje ingeleverd, wordt 24 uur op kweek gezet, dus vanmiddag kan ik bellen voor de uitslag. Gesprek met de huisarts:  hij kijkt na aan welke eisen alles moet voldoen om in aanmerking te komen voor uitgebreidere CIZ indicatie.  Tja, als de hulpverlening (= arts) 't al niet zo weet, hoe zit dat dan met een leek (= ik).... 't Wordt wel moeilijk, volgens hem, om iets te regelen buiten paps medewerking of toestemming.  Hij raadt me aan om dit issue te bespreken met de geriater tijdens paps volgende afspraak, in februari...... Dat duurt me te lang, dus ik heb een belafspraak gemaakt met geriatrie, ik word vanmiddag teruggebeld.


maandag 13 december 2010

't is koud

't Is alweer koud buiten, en daardoor is 't helaas ook weer koud binnen, ondanks dat de verwarming aan staat. 't Huis is aan 't verslijten, net als pap, en dat zeg ik hem: pap lacht hier hartelijk om. Ik vind 't triest... Boven op zijn slaapkamer leg ik opnieuw de opgerolde dekens voor de ramen en op de badkamer leg ik opgerolde handdoeken op de vensterbank. Pap is beneden bezig met ik weet niet wat en ik vraag of hij niet nieuwsgierig is naar wat ik aan 't doen ben. "Nee, eigenlijk niet" maar hij komt toch naar boven om te kijken. Ik wil graag weten of hij dit zelf niet had kunnen doen, maar dat is toch echt teveel gevraagd, dit zijn dingen waar hij zelf helemaal niet meer bij stil staat. Oplossingen zoeken en vinden is te moeilijk. Ik verschoon de lakens en leg een extra dekbed op zijn bed. Ik doe alle deuren van de (lege) slaapkamers dicht en zeg tegen pap dat ze ook dicht moeten blijven zolang 't buiten zo koud is, deze kamertjes hoeven niet verwarmd te worden. Voor de zoveelste keer draai ik de verwarming in de badkamer van stand 7 naar stand 1, en probeer pap duidelijk te maken dat hij deze ruimte alleen goed hoeft te verwarmen als hij zich gaat baden of verzorgen, en dus niet 24 uur per dag. Ik denk dat ik toch maar grote vellen papier ga ophangen met duidelijke teksten als "deuren dicht", "blijf af van verwarming", "deur op slot?". 

zondag 12 december 2010

lotgenoot

Laatst uitgebreid gesproken met iemand wiens vader sinds kort ook bekend is met (vasculaire) dementie en Alzheimer. Over en weer hebben we ervaringen en tips uitgewisseld.  Vaak klonk 't "hoe is dat bij jullie", "heeft jouw vader die en die test ook gehad?", "is 't nog verantwoord om iemand met Alzheimer nog   zelfstandig te laten wonen?". 't Vreemde is dat haar vader (nog) geen medicatie (Reminyl) krijgt voorgeschreven, de geriater heeft 't over de weinigen (20%) die er maar baat bij hebben en de vele bijwerkingen. Ik kan daar best kwaad om worden: ik geloof zeker dat pap baat heeft (gehad) van de Reminyl, en van eventuele bijwerkingen heeft hij nooit last gehad! Waarom zou deze man dan niet de kans krijgen om de medicatie uit te proberen? Verder voelt zij zich net als ik in de steek gelaten door de hulpverlening omdat je toch alles zelf moet uitzoeken en nauwelijks hulp hierbij krijgt. Ik ken haar vader goed: een héél lieve man die in korte tijd erg achteruit is gegaan. We hebben ook veel gelachen, en da's zó goed....huilen heeft toch geen zin.... Ze vertelde bijvoorbeeld dat haar vader in 't ziekenhuis gevraagd was welk jaar 't was (onderdeel van de psychologische testen bij geriatrie), en dat wist hij dus niet. Hij vertelde dit aan zijn kleindochter en die zei "maar opa............  2010 toch". Hij héél verbaasd: "maar kindje.......hoe wéét jij dat...?"

zaterdag 11 december 2010

zorgsite ShareCare

Vandaag aan 't surfen op 't internet, en deze zorgsite van ShareCare met duidelijke instructies tegengekomen. Interessant en handig....

vrijdag 10 december 2010

de dag na gisteren

Vandaag is de dag na de avond dat pap zo in de war was.....en er lijkt niets (meer) aan de hand te zijn.  Niets buiten 't gewone dan: 't normale en ietsie meer vergeten...."Gewone" Alzheimer dus... Ik bel 'm op, alles in orde. Ik ga bij hem langs, ook alles in orde. "Zullen we samen de stad in gaan? Doen we de boodschappen, en gaan we ergens gezellig koffie drinken" Pap vindt 't prima, en gaat fijn met me mee. We kijken voor een paar schoenen, die van hem zijn behoorlijk versleten, en daarna voor een broek met bijpassende trui. Overal is uitverkoop, dus da's ook nog eens vriendelijk voor zijn beurs. "Maedje, ik heb toch niets nodig" zegt hij, maar is toch blij met de aankopen. Na 't passen en kopen lopen we richting markt om daar ergens te gaan zitten. Ik troon 'm mee naar Bagels & Beans, daar kun je namelijk zo gezellig aan een leestafel zitten. Pap geniet van een kop koffie, een bagel en van de blote dames in de Panorama.... Ik geniet alleen van koffie en bagel ;)   Na er bijna 2 uur gezeten te hebben lopen we nog langs de schoenmaker om de oude schoenen opnieuw te laten lappen, nog even langs de bank om te pinnen, en daarna doen we wat boodschappen. We zetten de spullen in mijn auto, ik stap in, en vraag me af waarom pap niet instapt.  't Is niet te geloven, maar hij is me kwijt..... Ik stap uit, laat hem instappen en we rijden naar huis....

donderdag 9 december 2010

dit is niet goed

Pap heeft me vandaag 4 keer gebeld.  De laatste keer was een telefoontje om ongerust door te worden: hij is mam aan 't zoeken, hij is bang dat ze weg is. Hij heeft 't hele huis doorgezocht en kan haar nergens vinden. Oh, dit is erg, mam is al ruim 9 jaar dood, maar dat zeg ik 'm niet over de telefoon. Ik zeg dat hij niet ongerust hoeft te zijn, dat 't allemaal goed komt. Wat anders kan ik zeggen.  Ik bel mijn jongste broer, die is nu naar hem toe en ik wacht af.

Mijn broer belt: hij heeft rustig met pap gepraat en hem verteld dat mam al bijna 10 jaar dood is.  Pap was blij met die informatie, hij hoefde dus niet langer ongerust te zijn.  Jee oh jee, wat staat ons nog allemaal te wachten...... 

woensdag 8 december 2010

snel, snel, snel

Gistermiddag, 5 uur. Een beetje gestrest rij ik richting supermarkt. Vanaf de parkeerplaats bel ik pap om te vragen of hij intussen zelf boodschappen heeft gedaan zodat ik tenminste weet of ik niet dingen dubbel koop. Alhoewel: een antwoord van pap is helaas geen garantie.... Hij zegt dat hij niet de deur uit is geweest, hij had in de kelder nog iets van visconserven gevonden en die had hij met smaak opgegeten. Volgens mij is 't dan iets uit een ver verleden, er wordt al jaren geen nieuwe voorraad in de kelder gelegd. Ik koop brood, beleg, groente en fruit, haal vervolgens nog wat geld voor hem uit de muur en rij naar hem toe. De ijskast is inderdaad behoorlijk leeg en alle brood is op....arme pap. Het lijkt erop dat de kookhulp eens goed heeft opgeruimd  en de ijskast heeft schoongemaakt. Dat bedoelde hij misschien wel met "de werkers hebben alles leeggemaakt". We vullen de ijskast, leggen spulletjes in de keukenkastjes en 't brood in de broodla. Pap maakt koffie.........en die is vervolgens niet te drinken, maar toch zeg ik "dankjewel".

dinsdag 7 december 2010

nog een nieuwe telefoon

Een paar weken geleden hebben we een nieuwe telefoon voor in de woonkamer gekocht, en afgelopen zondag  hebben we er op paps slaapkamer ook nog een opgehangen. Een héél handige met grote voorkeurtoetsen waarop de naam van mij en mijn broers, "huisarts", "politie" en nog enkele contactpersonen staan.  Hij hoeft in geval van paniek niet meer te kijken welke nummers hij moet intikken, 't drukken op de juiste knop met de juiste naam volstaat. (Klik hier voor een afbeelding van een soortgelijke telefoon) Indien nodig kunnen we de naamkaartjes te zijner tijd nog veranderen in foto's. 
Pap is er niet als we bezig zijn met de installatie, hij is gezellig op stap met zijn vriendin. Als hij thuis komt is hij niet eens verrast dat we bezig zijn met dingetjes in zijn huis... Ik troon hem mee naar zijn slaapkamer om hem de nieuwe telefoon te laten zien. "Ach," zegt hij, "die heb ik toch helemaal niet nodig" terwijl al zo lang als hij in dit huis woont er boven op de slaapkamer een extra telefoon staat....
Vandaag belt hij me:  degenen die gewerkt hebben in zijn huis hebben de hele ijskast leeg gegeten, hij heeft niets meer en is ook nog eens hartstikke blut. Ik weet dat ik 't niet moet doen, maar ga toch tegen hem in: ik zeg dat mijn man en ik die "werkers" waren, en dat we niks uit zijn ijskast hebben gehaald. 't Maakt geen verschil: hij blijft erbij dat degenen die bij hem hebben gewerkt dat gedaan hebben. Omdat ik vandaag aan huis gebonden ben zeg ik dat ik nu niet voor hem boodschappen kan doen. Ik denk trouwens dat hij nog genoeg geld voor boodschappen heeft, dus als hij wil kan hij rustig dingetjes gaan kopen. Zo gauw ik hier weg kan, ga ik kijken wat hij nodig heeft....

maandag 6 december 2010

spulletjes weg

Net kreeg ik een telefoontje van één van de thuiszorgers: ze kon de pas bestelde en geleverde doos met 't incontinentiemateriaal nergens meer vinden, ze had 't hele huis afgezocht. Ze was inmiddels op weg naar haar volgende cliënt en niet meer bij pap. Pap wordt - zo zei ze - erg onrustig als zij 't hele huis doorzoekt, en ook als zij mij belt als hij er bij is, hij vindt 't blijkbaar vervelend als over hem wordt gesproken. Ze had uiteraard aan pap gevraagd of hij wist waar de doos stond maar hij wist 't ook niet (meer). Vreemd, vrijdag stond de doos nog in de bijkeuken.... Vandaag of morgen zal ik eens overal gaan zoeken. Afgesproken is dat de verpakkingen nu op een vaste plek worden gelegd - als ik ze dus gevonden heb - en dat is bij de zorgklapper en 't medicijnenkastje. Ze vertelde me verder dat zij vond dat pap behoorlijk achteruit aan 't gaan is, ze merkt 't onder andere aan de keuken die steeds rommeliger wordt: je ziet en merkt dat paps overzicht langzaam aan 't verdwijnen is. Ze vindt 't verder jammer dat hij niet (meer) naar de of een dagopvang wil.  Vind ik ook, maar ik kan hem toch niet dwingen? We spreken af dat we contact houden....

zondag 5 december 2010

administratie

De zondag is meestal een rustige dag. Ik klungel wat aan, ruim wat op, en zorg dat pap's administratie in orde is. Ik heb al zijn rekeningen betaald, voorzover deze niet automatisch worden afgeboekt. De aanbiedingen van de diverse zorgverzekeraars heb ik met elkaar vergeleken en pap blijft komend jaar gewoon bij 'zijn' zorgverzekering. De klapper met alle papieren van dit boekjaar zit weer bijna helemaal vol. Bijna tijd voor een nieuwe klapper. Ik kijk in de kast en zie tot mijn verrassing dat komend jaar alweer het 5e jaar is dat ik  zijn administratie verzorg. Pap heeft dus al een behoorlijk lange tijd Alzheimer, langer dan ik eigenlijk dacht! Lang leve de Reminyl (en de thuiszorg die er voor zorgt dat pap dit dagelijks slikt), wie weet hoe 't nu zou zijn zonder deze medicatie!

zaterdag 4 december 2010

gedeelde smart....

Vroeger, lang geleden, toen ik de eerste keer zwanger was, zag ik alleen nog maar zwangere vrouwen om me heen, bijna iedere vrouw leek wel zwanger!  Tegenwoordig, sinds pap Alzheimer heeft, zie en hoor ik steeds meer over mensen die ook Alzheimer hebben....steeds meer mensen lijken 't te hebben.  Ik krijg van diverse kanten mailtjes van mensen (meestal familie) die de blog lezen en me vervolgens vertellen of schrijven over hun eigen ervaringen met familieleden, kennissen of vrienden die deze k*t aandoening hebben of - als ze inmiddels gestorven zijn - hadden. Iedereen kent wel iemand, of heeft iemand gekend, tenminste zo lijkt 't. 't Is een beetje een gedeelde smart. Op 't symposium waar ik laatst ben geweest trof ik een kennis, we hebben goed  over de ervaringen met onze vaders kunnen vertellen en naar elkaar kunnen luisteren, en dat was fijn!  Een tante schreef me naar aanleiding van mijn blog over de dementie van haar vader:

"Ik lees regelmatig je verslag over papa. Ik bewonder je inzet. Er zijn zo veel herkenbare dingen voor mij. Elke keer weer wat minder kunnen. Het "voordeel" bij ons was dat mijn vader niet meer zelfstandig woonde. Er was dus altijd iemand in 't bejaardenhuis en later in de verpleegkliniek die hem in de gaten kon houden. Die angst dat er thuis iets niet goed gaat was er bij ons dus niet. Ik kan me ook nog heel goed herinneren dat mijn vader ook (hij zat toen nog in 't bejaardenhuis) niet meer wist hoe hij koffie moest zetten. Het koffiezetapparaat stond dan ook heel vaak aan als de verpleegsters of wij naar hem toe gingen. Ook wist hij opeens niet meer waar zijn kamer was. Regelmatig zat hij dan ook bij een andere bewoner op de kamer of zelfs 1 keer in een ander bed!! De directeur van het bejaardenhuis zei dat het nu wel tijd werd om een gesprek te hebben met een verpleegkliniek. Dit vonden wij vreselijk natuurlijk. Er zat niks anders op....."



  

donderdag 2 december 2010

had ik 't maar geweten

Gistermorgen bij pap, ik kijk in de brievenbus of er post is, en hij zegt: "je hoeft niet te kijken, op zondag komt geen post". Ik kijk toch maar want 't is vandaag woensdag....

Op aanraden van een kennis heb ik 't boek "Had ik 't maar geweten" door Ruud Dirkse en Caro Petit besteld.  Er staan vooral praktische tips voor familie, vrienden en verzorgenden in, en 't is te bestellen via de boekhandel of bij DAZ-Zorginnovatie, www.anderszorgen.nl voor € 22,50. Een makkelijk te lezen boek, eigenlijk meer een handleiding met praktische tips.  Veel is mij al bekend, maar toch een aanrader!

woensdag 1 december 2010

wachten

Telefoon:  "maedje, weet jij wie me zou komen ophalen?  Ik zit hier te wachten, ben helemaal klaar, maar niemand komt...." Ik heb geen idee, ik ben 't in ieder geval niet en ik vraag of hij weet waarom hij zou worden opgehaald, maar dat weet hij niet, "dat ben ik vergeten", maar hij denkt dat ergens over de grens een kerkdienst wordt gehouden waar hij naartoe zou gaan. Ik vraag of er een overlijdensbericht van iemand op tafel ligt, en dat er dus ergens een herdenkingsdienst wordt gehouden.  't Antwoord is "nee, nergens een dodenbrief....." In zijn agenda heeft hij ook geen aantekening staan van een gebeurtenis deze morgen.  Arme pap, hij blijft dus nu zitten in zijn mooie pak, wachten op iemand die hem waarschijnlijk niet komt ophalen. Maar buiten wachten doet hij niet, zegt hij, want daar is 't is veel te koud....

dinsdag 30 november 2010

kleinschalige woonzorg

Ik heb gistermiddag gebeld met de zorgmanager  van de Thuiszorgorganisatie Zorggroep Beek (ZGB), zij gaan in 't voorjaar van 2011 samen met Woonpunt Westelijke Mijnstreek een kleinschalig project (ver)bouwen tot een complex voor woonzorg voor dementerende ouderen, de zg Elsresidentie. Toen ik over dit project las in de krant sprak me dit plan direct aan en ik was lyrisch over de naam: mijn moeder heette namelijk Els. Op papier ziet 't er heel mooi uit: gemeenschappelijke leefruimte, mooi terras en kleine tuin, goede toegankelijkheid (lift), 10 kleine appartementen met slaap- en badkamer, 24-uurs aanwezigheid van goed gekwalificeerde zorg en aangepaste activiteiten. Belangrijk aspect zou ook zijn dat pap dan in de gemeente kan blijven waar hij het grootste deel van zijn leven woont. Ik belde omdat ik meer informatie over 't opleveren van dit project wilde krijgen, maar helaas is 't erg vertraagd allemaal:  in plaats van oplevering komende maand beginnen ze pas met bouwen in 't voorjaar....  Geplande oplevering is nu voorjaar 2012.  Of dit ideale en kleinschalige project dan nog geschikt is voor pap? Ik ben bang dat dit allemaal veel te lang gaat duren.... Over een half jaar neem ik nog eens contact op, en kijken we of 't zin heeft om een afspraak te maken en hopelijk is dan meer bekend over 't wanneer van opleveren, de kosten, etc.  Deze zorggroep is particulier en kleinschalig, ik zou ook graag zien dat zij nu al de dagelijkse zorg (de thuiszorg) gaan overnemen, maar helaas bieden ze deze zorg nog niet buiten hun eigen gemeente en de randgemeenten. En dan nog het belangrijkste:  zou pap dit wel willen? Maar op een gegeven moment zal hij er niet onderuit kunnen ben ik bang......

maandag 29 november 2010

vreemd telefoontje

Net belt pap me: "maedje, ik ben mijn familie aan 't zoeken, hier is niemand...." Ik vraag of en wie hij kwijt is, pap woont alleen dus ik ben benieuwd wie hij bedoelt. "nou, gewoon, de aangetrouwden, die zoek ik, en Inge (ik dus...) die ben ik ook kwijt". Ik hoop dat ik pap gerust kan stellen door te zeggen dat hij mij, Inge dus, gewoon aan de lijn heeft nu. Ik ben niet weg, ik ben niet kwijt,  ik ben gewoon thuis. Ik vraag waarom hij mij en de anderen mist of kwijt is. Hij zegt dat hij gisteravond thuis kwam (gaan wandelen?) en het huis was leeg, en dat vond hij niet prettig. In plaats van gisteravond belt hij me dus nu vanmorgen op. Of 't werkelijk gisteravond was dat hij dat dacht of eerder of later, geen idee. Hij leest twee verdere namen op die op de telefoonlijst staan die naast de telefoon hangt: de namen van mijn broers, ik zeg dat zij gewoon aan 't werk zijn nu, zij zijn dus ook niet kwijt. Ik vraag of zijn poetshulp soms niet aanwezig is, misschien is hij haar aan 't zoeken? Maar zij is gewoon 'aan de poets'. Dan wil hij neerleggen:  de thuishulp is er voor zijn medicijnen. Tja, in mijn eerdere bericht van vandaag ben ik nog blij dat hij de testjes bij geriatrie redelijk goed heeft afgelegd, en nu weet ik even niet wat ik hiervan moet denken....

controle geriatrie

Omdat ik verhinderd was is een van mijn broers afgelopen vrijdag met pap bij de geriatrisch verpleegkundige in 't ziekenhuis geweest voor de controle. Deze controles vinden een keer per kwartaal plaats. Tot verbazing van mijn broer stond pap al klaar toen hij hem ging ophalen, zelfs zonder telefoontje van tevoren! Misschien dat hij toch zelf in de agenda heeft gekeken? Bij geriatrie werden de gangbare normale testjes herhaald, pap scoorde net zo goed of net zo slecht als de vorige keer. Dus dat is eigenlijk best goed .... en de reminyl wordt verder voorgeschreven. Bloeddruk was wel ietwat te hoog, dat moet in de gaten worden gehouden, in gewicht was hij een paar kilo's aangekomen sinds de laatste keer. Mijn broer heeft ook het probleem van de vele en heftige bloedneuzen - die pap regelmatig heeft - aangekaart, maar die kunnen volgens haar alleen worden voorkomen als hij niet meer aan zijn neus peutert (..........), stoppen met de bloedverdunners is geen optie. Ik had gehoopt dat ze een minder 'simpele' oplossing hiervoor zou hebben, maar ja.... En zo hobbelen we verder, tot de volgende controle in februari van het volgende jaar.

zondag 28 november 2010

ontwikkelen Alzheimer

Op internet las ik een artikel:  't schijnt wetenschappelijk bewezen te zijn dat je eerder Alzheimer erft van je moeder dan van je vader..... (link):

Als je moeder aan Alzheimer lijdt of leed, dan heb je meer kans om de ziekte zelf ook te ontwikkelen. Eerder was al bekend dat Alzheimer een genetische component had, maar dat moeders zwaarder doorwegen in het ontwikkelen van de ziekte dan vaders, is nieuw.

De verantwoordelijken hiervoor zijn enkele eiwitten. Kinderen van moeders met Alzheimer hadden hogere niveaus van deze eiwitten, waaronder amyloid (dat de ziekte helpt ontwikkelen) en proteïnes die stress opwekken waardoor hersencellen afsterven. 

Wie een vader had met Alzheimer of wie geen familiegeschiedenis heeft met Alzheimer, had normale aantallen van deze eiwitten. 


Preventie ipv behandeling

"Deze genetische determinanten identificeren is belangrijk. Zo kunnen we behandelingen ontwikkelen die Alzheimer aanpakt voor de ziekte zich manifesteert", legt Lisa Mosconi van New York University School of Medicine uit. Idealiter zou Alzheimer voorkomen worden, preventief aangepakt, ipv behandeld.

Alzheimer is de meest voorkomende vorm van dementie en wordt gekenmerkt door geheugenverlies en vermindering van de mentale capaciteiten, zoals nadenken. 

bron:  Daily Mail

vrijdag 26 november 2010

strijkplank

Vandaag voor het eerst in een hele week weer bij pap (hij is trouwens wel tussendoor hier geweest) en dan merk je dat 't langzaam alweer een beetje minder gaat voor wat betreft heel eenvoudige dingen:  

  • hij heeft bijvoorbeeld geen vuilniszakken meer om 't plastic afval in te doen, en hij weet ook niet waar hij die vandaan moet halen. Als ik op de gemeentelijke afvalwijzer kijk zie ik dat ze gratis zijn af te halen in de supermarkt.  
  • De plastic vuilnisemmerzakjes zijn op, en pap weet echt niet waar hij die vandaan moet halen.
  • In de kelder liggen dozen vol met plastic AH zakken: pap koopt blijkbaar bij iedere keer boodschappen doen een nieuwe plastic zak in plaats van een oude van thuis mee te nemen: "weet ik toch niet dat ik daarvoor moet betalen, dat vertelt mij niemand" is zijn verweer.
  • Ik heb broeken gewassen, en pap wil ze gaan strijken, maar weet niet meer waarop.  Vragend kijkt hij me aan: "hier op de tafel hè maedje?" "Nee pap, op de strijkplank, daar strijk je altijd op" maar hij weet niet meer waar de strijkplank staat. Ik haal de plank uit de gangkast en zet 'm voor hem neer in de keuken, en blij als een kind begint hij te strijken.....
En ik ga op weg naar de supermarkt om de boodschappen voor hem te halen.  Als ik terug kom blijkt dat ik ook koffiefilters mee had kunnen nemen, hè chips, niet goed gekeken in 't keukenkastje dus. Pap vraagt hoeveel ik van hem krijg, en voor de zoveelste keer zeg ik dat ik met zijn bankpasje heb betaald. Ik geef hem geld zodat hij de poetshulp kan betalen, neem de vuile was mee, en ga naar huis.

donderdag 25 november 2010

uitbreiding persoonlijke verzorging

Wij zijn hier thuis bezig met een verbouwing, en dat wil zeggen dat ik aan huis gebonden ben en niet zo vaak als normaal naar pap kan gaan. Lastig, vind ik, maar of hij dat ook zo ervaart? Afgelopen dinsdag belde iemand van de thuiszorg terug n.a.v. mijn belletje de dag ervoor. De zorg 's ochtends wordt met 100% uitgebreid naar.............20 minuten. Ze gaat met kantoor overleggen of zij of een van haar collegae die altijd bij pap komen in 't vervolg vroeger langs kunnen gaan om te controleren hoe 't met de persoonlijke verzorging is gesteld. Geen hulp als 't niet nodig is maar wel nakijken of de kleding schoon is, of de kraan dichtgedraaid is en of  de prothese schoon is en gedragen wordt, etc. Eigenlijk zoals ik dat zelf al in gedachten had. Volgens haar is pap heel gewillig (gelukkig!) en kan hij met haar en de meeste van haar collegae goed opschieten (ook gelukkig!). Als 't morgen even lukt ga ik langs, ik heb weer schone broeken voor hem....

maandag 22 november 2010

meer persoonlijke zorg

Vandaag gebeld met de thuiszorg.  Ik wil graag dat pap meer persoonlijke zorg krijgt.  Volgens het laatste indicatiebesluit van het CIZ (juni 2010) heeft hij momenteel recht op 4 tot 6,9 uur persoonlijke verzorging per week.  Daar kan en mag pap dus gebruik van maken, of hij dit nu wil of niet.... Morgen word ik teruggebeld door een van de mensen die vaker bij hem komt, dan spreken we door wat ik graag wil en wat mogelijk is en maken we afspraken over het hoe en het wanneer. Pap zegt bijvoorbeeld wel dat hij 2x per dag in bad gaat, maar of dit daadwerkelijk gebeurt weet ik niet, ik ben er nooit bij. De poetshulp vertelde me dat pap laatst het bad bijna had laten overlopen. Zij had dit op tijd gezien en de kraan kunnen dichtdraaien.Vorige week zag ik dat de badkamer blank stond, toen heeft dus niemand op tijd de kraan dichtgedraaid... Ik wil ook graag dat iemand 's morgens pap laat herinneren aan 't indoen van zijn gedeeltelijke prothese (en controleert of deze is schoongemaakt), en controleert of de onder- en bovenkleding die hij aanheeft of wil aandoen schoon is. Ik heb een mooi woord geleerd tijdens 't symposium vorige week:  extramuraal. Dat wil zeggen: buiten de muren, dus buiten een verpleeghuis.  En dat is wat we zo lang mogelijk willen bieden:  extramurale zorg.

zondag 21 november 2010

verjaardag oudste kleinkind

Vandaag vieren we thuis de verjaardag van mijn oudste zoon. Hij woont weliswaar op kamers, maar we vinden 't gezellig om verjaardagen samen te vieren, en zolang 't nog kan ook samen met pap en de 'andere' opa en oma. Zoals altijd bel ik pap weer ruim op tijd om hem te waarschuwen dat hij zal worden opgehaald en de jarige - die hem zal ophalen - krijgt vervolgens instructies om bij zijn opa na te kijken of alle deuren en ramen gesloten zijn. Als pap de deur openmaakt is hij volgens mijn oudste héél verbaasd dat zijn oudste kleinkind aan de deur staat en dat hij wordt opgehaald, en hij is uiteraard niet helemaal klaar.... Vervolgens vertelt hij hem een vreemd verhaal:  hij zegt dat hij 300 € (!) had klaargelegd als cadeau, maar dat dit bedrag nu weg is....... Na wat zoeken op diverse plekken in huis belt mijn oudste me op om me dit te vertellen, hij weet duidelijk niet goed wat te doen.  Omdat weer niet duidelijk is of wat pap vertelt waar is - wat ik betwijfel, zo'n bedrag heeft hij nooit meer contant in huis - zeg ik hem dat ze maar naar hier moeten komen.  Hier aangekomen praat pap niet meer over verdwenen geld, op een gegeven moment geeft hij mijn oudste als verjaardagscadeautje 4 € aan kleingeld en zegt dan dat 't zo goed is....

vrijdag 19 november 2010

lege flesjes

Bij pap weet je nooit of iets echt is gebeurd, of dat hij 't verzonnen heeft, dwz dat 't volgens hem echt gebeurd is.  Eens per zoveel tijd neem ik de bak met 't verzamelde lege glas mee om dit naar de glasbak te brengen. Vanmorgen merk ik op dat er dit keer wel enorm veel lege koffiemelkflesjes in de bak zitten, waarop pap zegt dat hij altijd melk in zijn koffie drinkt....  Nu dronk en drinkt pap nooit melk in de koffie, en zet hij ook nog eens geen koffie meer omdat hij niet meer weet hoe hij 't koffiezetapparaat moet bedienen.... Dus wat er met de koffiemelk is gebeurd, geen idee.  Op mijn opmerking dat hij trouwens wel erg veel brood in de broodla heeft liggen heeft hij als antwoord dat dit altijd wordt aangevuld door 'dat vrouwtje van de thuiszorg' maar dat ik niet bang hoef te zijn, omdat dit heus wel allemaal op gaat.  Misschien wil ik wel een boterham?  Nu eet ik in verband met 'mijn' glutenintolerantie oftewel coeliakie al bijna 3 jaar geen 'gewoon' brood meer, maar dat is iets wat hij nooit onthoudt of gewoonweg vergeet. Ik leg 2 broden in de diepvries, die trouwens hoognodig ontdooid moet worden, maar volgens pap heeft hij dat pas nog gedaan.... 

dinsdag 16 november 2010

symposium over dementie

Vandaag ben ik naar een symposium over dementie geweest, met als titel "bakens in de mist". De dag begint al heel mistig en de rit naar Sittard wordt hierdoor - ondanks 't feit dat ik de weg héél goed ken - behoorlijk bemoeilijkt, en een vergelijking met mensen met dementie die door hun aandoening de weg kwijt raken en zelfs de bakens in de mist niet meer herkennen is dan ook zeer toepasselijk. De dagvoorzitter is Karin Hillebrand, presentator en documentairemaker bij L1 en maakster van "Mist". Deze documentaire wordt compleet vertoond en ik kan iedereen aanraden om 'm te bekijken, 't is echt héél mooi, ontroerend en voor veel mensen herkenbaar. Ik heb veel gehoord vandaag, dingen waar ik iets mee kan en dingen waar ik weinig aan heb. Wat mij het meest heeft aangesproken en waar ik erg benieuwd naar ben is de bundeling van krachten, de zogenaamde "ketenzorg dementie" (het is een Landelijk Dementie Programma) waar in 2009 voorzichtig mee is gestart, wat dit jaar verder wordt uitgebouwd en wat ergens in 2011 daadwerkelijk in werking moet gaan treden: bundeling, verbinding, afstemming en bekend maken van probleemvelden/oplossingen, m.a.w. je hebt dan vanaf 't moment van diagnose contact met één steunpunt dat je de weg wijst in 't kluwen van zorg. Eerste stap heb al gezet:  ik heb me aangemeld voor de nieuwsbrief.

maandag 15 november 2010

knie en verwarming (2e deel)

Vanmorgen gelijk een afspraak gemaakt bij de huisarts, en om half 12 konden we al terecht. (Ik ben zó ontzettend te spreken over deze huisartsenpraktijk, maar dit terzijde) Pap blijkt niet alleen een ontstoken knie, maar ook een ontstoken enkelgewricht te hebben:  de artrose breidt zich geleidelijk en zeer pijnlijk uit. De arts schrijft een recept uit voor een ontstekingremmer.  Omdat de medicatie die pap krijgt door de apotheek wordt bezorgd in een blisterverpakking belt de huisarts zelf op naar de apotheek om deze aanvulling door te geven. Fijn, zo kan ik er tenminste van op aan dat het goed komt. Als we weg gaan zegt de huisarts "het gaat niet goed met hem hè....?"  Nee, het gaat niet goed, het gaat stapjes terug.....

Ik had vandaag nog een kruk willen halen bij de thuiszorg, zodat pap beter uit de voeten kan in huis, maar daar heb ik helaas geen tijd meer voor gehad, dat komt morgen wel.  Voorlopig gebruikt hij de stok van zijn vader nog, dat ding doet dus nu goed dienst.  Omdat de verwarming nog altijd niet goed functioneert, ook niet na verschillende keren de resetknop ingedrukt te hebben, bel ik maar weer met de verwarmingsfirma:  ze sturen vandaag nog iemand langs.  Tja, als je gedwongen bent om stil te zitten door pijn in knie en enkel, mag je er ook wel warmpjes bijzitten.....


zondag 14 november 2010

telefoon is kapot

Vanmiddag komen een tante en oom hier koffiedrinken en omdat dat ook gezellig is voor pap is afgesproken dat hij ook komt.  Mijn jongste zoon gaat hem ophalen maar ondanks 't feit dat dit opgeschreven staat in de agenda is hij 't natuurlijk weer helemaal vergeten.  In z'n oude kloffie en met ongekamde haren komt hij binnen, steunend op 2 wandelstokken:  't is dus nog helemaal niet goed met de knie... Morgen bel ik voor een afspraak bij de huisarts, of hij dit nu goed vindt of niet. Omdat paps telefoon kapot is gaat mijn middelste zoon op pad om een nieuwe te kopen: een seniorentelefoon met grote knoppen. Als we pap 's avonds naar huis brengen installeren we 'm direct, zodat hij weer bereikbaar is en ook zelf kan bellen. Maar eerst moeten we wéér  aan de slag met de verwarming:  de bovenverdieping lijkt wel een sauna, 't is er hartstikke warm, daarentegen is 't beneden steenkoud..... Pap moet toch echt leren om van de radiatorknoppen af te blijven: de thermostaat regelt de temperatuur in huis, daar hoeft hij niets meer aan te doen.  't Is om wanhopig van te worden....hoe lang kan dit nog zo doorgaan?

vrijdag 12 november 2010

de knie en de verwarming

De knie is wel nog rood, maar 't lopen doet bijna geen pijn meer, dus ik mag echt de dokter nog niet bellen van hem.  Ik heb wel afgesproken dat ik maandag een afspraak maak als de knie dan nog altijd rood en dus ontstoken is. Ik vind trouwens dat 't erg koud is in huis, als ik ga kijken zie ik dat de thermostaat 17,5 graden aangeeft. De verwarming is dus uit! Het is me een raadsel waarom pap mij dit niet gemeld heeft, maar hij praat er omheen en zegt dat hij denkt dat hij is afgesloten van 't gas en dat volgens hem  heel de stad geen verwarming heeft.  Lijkt me stug en ik ga boven kijken bij de verwarmingsketel. Ik zie dat er een rood lampje flikkert:  iets is dus niet goed.  In verband met mijn technisch onvermogen bel ik gelijk de verwarmingsfirma:  ik hoef volgens hen maar op een resetknop te drukken en de verwarming functioneert weer.  Gelukkig!  Ik zeg pap dat als er weer eens iets vreemds is, zoals geen verwarming, geen warm water, geen stroom, hij mij of een van mijn broers  moet bellen zodat we direct of bijna direct iets kunnen (laten) oplossen.  Als ik nu niet was langs gekomen had hij voor 't zelfde geld nog dagen zonder verwarming gezeten....  

verstrooidheid

Pap was altijd al behoorlijk vergeetachtig.  Misschien dat 't daarom ook langer duurde voordat we echt in de gaten hadden dat 't vergeten niet gewoon vergeten meer was maar erger....  Ik kan me nog goed een voorval herinneren van 't vergeetachtige:  pap had vroeger een zeilboot. Hij zeilde zo vaak als 't mogelijk was, maar dit was helaas niet echt vaak omdat hij 't veel te druk had met zijn baan als dierenarts in een drukke praktijk. Mijn moeder ging nooit met hem mee, en daarom nam hij vrijwel altijd onze hond - Barrie - mee als gezelschap op de zeiltochtjes. Zo ook die ene middag.  Na de nodige voorbereidingen op de boot gooide pap de trossen los en ging lekker zeilen.  Na een aantal uren kwam hij weer terug in de haven, en zag op de kade een klein wit hondje zitten. Barrie dus, die fijn en trouw zat te wachten totdat baasje weer terugkwam.  En pap had 'm niet één moment gemist....

woensdag 10 november 2010

ontstoken knie

Nou zeg........belt pap me net op zonder ook maar een keer te mopperen. Hij klaagt over een dikke en zere knie.  Hij zegt dat hij erg slecht loopt en veel pijn heeft omdat zijn rechterknie ontstoken is. Ik vraag hem hoelang hij dit al heeft  en hij zegt "al een tijdje". Ik was eergisteren nog bij hem en toen was er niets aan de hand. Ik vraag of hij naar de dokter wil, maar ik hoef van hem geen afspraak te maken. Volgens hem kan hij zelf net zo goed een diagnose stellen..... Hij strompelt dus nu door het huis met de wandelstok van zijn eigen vader. Hij zegt dat hij 't zelfde een paar dagen geleden heeft gehad met zijn andere knie en dat was toen binnen een paar dagen over. Dat van die andere knie, daar weet ik helemaal niets van.....  Ik zal vanmiddag toch maar eens langs gaan.  Ik vraag hem of hij al gegeten heeft en hij antwoord dat 't eten dat L had klaargemaakt 'm uitstekend gesmaakt heeft. 

dinsdag 9 november 2010

helpen in de tuin

De tuin is zo goed als opgeruimd:  alle bomen die als gevolg van de storm weg moesten zijn omgehakt en weggeruimd. 't Ziet er ietwat kaal uit, maar ook veel luchtiger en niet meer zo donker zonder al die hoge dennen en andere naaldbomen.  Pap heeft volgens de tuinman op zijn manier goed meegeholpen met opruimen.  Hij kent 'm nu ook al een aantal jaren, en 't viel 'm op dat pap behoorlijk is achteruit gegaan de laatste tijd.  Als voorbeeld noemde hij 't zetten van koffie:  dat ging dus echt niet zonder hulp.  Pap weet inderdaad niet meer hoe hij 't koffiezetapparaat moet bedienen, maar de tuinman is de beroerdste niet en zet gewoon zelf een pot.   Ook vond hij dat pap vaak kleine 'ongelukjes' had tijdens 't meehelpen..... Pap heeft weliswaar al jaren incontinentie materiaal - Tena for men -  maar het kan zijn dat hij deze vergeet te gebruiken.  Meestal is 't trouwens 'n kwestie van niet op tijd naar 't toilet gaan, of gewoonweg 'nadruppelen', maar ik denk dat ik voor de volgende keer toch maar incontinentiemateriaal bestel met een groter absorptievermogen.  Als hij ze dan gebruikt, is de kans op doorlekken in ieder geval stukken minder.  Ik merk 't trouwens ook aan de hoeveelheid was die ik meeneem naar huis, deze wordt met de week groter, en 't zijn vooral lange broeken met plasvlekken....

maandag 8 november 2010

Landelijke collecte Alzheimer Nederland

maandag 8 tot en met zaterdag 13 november 2010

Alzheimer Nederland zet zich al meer dan 25 jaar in voor mensen met dementie. Zij willen met hun werk bijdragen aan een betere kwaliteit van leven voor mensen met dementie en hun naaste omgeving. Dankzij de inzet van bijna 29.000 collectanten was de collecteopbrengst in 2009 € 1.556.650,-. De opbrengst wordt gebruikt voor het subsidiëren van wetenschappelijk onderzoek, voorlichting, ondersteuning en belangenbehartiging. 

zondag 7 november 2010

Symposium over dementie

Bakens in de Mist - Symposium over dementie

02-11 Met als titel "Bakens in de mist" organiseert de KBO regio Westelijke Mijnstreek op 16 november a.s. in samenwerking met partners in Ketenzorg Dementie Westelijke Mijnstreek in het Fortunato te Sittard een symposium over dementie.
Het symposium is bedoeld voor iedereen die belangstelling heeft of op de een of andere manier betrokken is bij dementie (persoonlijk of professioneel). In het symposium komen de diverse dimensies van het leven met dementie aan bod.

Wanneer: 16 november 2010
Waar: Locatie Fortunato te Sittard
Tijdstip: 9.30-16.00 uur
De dagvoorzitter voor deze gevarieerde dag is Karin Hillebrand, bekend als presentator en documentairemaker bij L1.

ProgrammaNaast een inleiding over dementie door geriater Walther Sipers, wordt de indrukwekkende documentaire "mist" vertoond; een verhaal over een echtpaar uit Limburg, waarvan de man aan Alzheimer leidt en waarin u kennis maakt met de vele facetten van dementie.
In een aantal parallelsessies komen daarna onderwerpen aan bod als de rol van de mantelzorger, de rol van de huisarts, bewindvoering en mentorschap, voorzieningen en Alzheimercafé's.
In het programma vindt u meer informatie over aanmelding, kosten en de inhoud van deze dag.

mijn buurvrouw

Ik heb een aantal leuke buurvrouwen, met een ervan had ik laatst een gesprek toen we beiden buiten bezig waren:  zij met onkruid wieden en ik met vegen.  Zoals meestal komt 't gesprek vanzelf op onze ouders, zij heeft 't dan over haar hoogbejaarde vader en over haar demente moeder, en ik over pap. Haar ouders wonen ook nog zelfstandig, haar vader (een krasse negentiger!) rijdt nog auto en kookt ook nog warme maaltijden! Haar moeder is iets meer "stapjes terug" dan mijn vader, met 't verschil dat er dus iemand 24 uur per dag om haar heen is die constant ziet wat er gebeurt en wat er fout gaat. Zij verstopt bijvoorbeeld spulletjes op de meest onmogelijke plekjes in huis, en hij is dan vervolgens uren zoet met zoeken en belt dan meestal ten einde raad naar zijn dochter die dan ook nog eens alles op z'n kop zet om 't verlorene te vinden.... Laatst was hij zijn mapje met 't rijbewijs kwijt, 't was nergens te vinden en hij raakte een beetje in paniek. Na heel lang zoeken vond mijn buurvrouw 't eindelijk:  tussen 'n plint en 'n poot van de kast zat net een centimetertje ruimte en daar zat 't mapje verstopt. 'n Onmogelijke plek en je vraagt je af hoe ze erbij komt en waarom ze dat doet. Zoveel en zo vaak mogelijk legt haar vader nu alle waardevolle dingen en dingetjes die hij niet kwijt wil raken in een apart kamertje waarvan hij de deur op slot doet. Tja, wie weet wat pap al overal in huis heeft verstopt om wat voor reden dan ook......

vrijdag 5 november 2010

keukenla

Pap was vandaag weer blij me te zien: niets weet hij meer van zijn telefonisch gemopper laatst en ik heb 't er ook maar niet over.  Ik heb wat bakjes voor in de keukenlades bij me zodat een en ander een beetje overzichtelijker kan worden opgeborgen. Ik mag alles opruimen.... en hij helpt me goed mee. Als we klaar zijn drinken we een kopje thee, daarna moet hij iets hebben uit de net opgeruimde la..........en wordt dan een beetje kregelig omdat deze net is opgeruimd. Hij zegt:  "ik zie je graag, maar af en toe zou ik je achter 't behang kunnen plakken met je opruimen...." Tja pap, ik jou ook......

woensdag 3 november 2010

een boos telefoontje

Vroeger belde pap me regelmatig, dat doet hij tegenwoordig zo goed als nooit meer. En als hij per ongeluk eens belt dan is 't niet om te vragen hoe mijn dag is geweest, hoe 't met mijn jongens gaat of om te zeggen wat hij zelf die dag heeft gedaan. Gisteravond belde hij me, en ik kreeg direct de wind van voren:  "Nu moet je eens goed luisteren: die vrouwen die altijd bij mij op de stoep staan, die wil ik hier niet meer in huis hebben. Dat wat ze koken is niet te (vr)eten en wat ze allemaal in huis doen dat wil ik niet..... Ik ben baas in mijn eigen huis, en ik kan nog heel goed voor mezelf koken. Ik ben toch niet achterlijk......." Nee pap, zeker niet achterlijk, maar je vergeet zo ontzettend veel.....da's de pest van Alzheimer, en nu heb je een  helder moment, met daarbij 't besef dat jouw leven steeds vaker niet meer onder je eigen regie wordt uitgevoerd.... Ik blijf  erg rustig aan de telefoon en zeg hem voor de zoveelste keer dat alle mensen die bij hem in huis komen er komen zodat hij zo lang mogelijk zelfstandig kan blijven wonen.  Verder zeg ik heel rustig dat we 't er morgen nog eens over zullen hebben. Misschien is hij ook gewoon met 't verkeerde been uit bed gestapt, en dat kan, en mag, maar liefst niet te vaak......


dinsdag 2 november 2010

kookhulp

Vorige week werd ik  gebeld door iemand van de thuiszorg ivm de kookhulp:  de vaste hulp had weer een week verlof, en ze wilde dit aan mij doorgeven, en me ook de naam van de vervangster zeggen. Omdat de vervanging de vorige keer fout was gegaan wilde ik 't nog eens goed doornemen, en daarom werd ik de volgende dag door de manager gebeld: alles was volgens haar prima geregeld, eea stond nu zelfs schriftelijk vast, en de vervangster was een oudere mevrouw (tja, aan haar stem te horen is de manager zelf nog erg jong, dus waarschijnlijk is iedereen boven de 30 voor haar een oudere mevrouw, maar dit terzijde...).  Na 2 dagen belde me weer iemand om deze vervanging door te geven.  Geval van 'check, check, double check' dus.  Maar liever dit dan dat 't weer niet goed geregeld is.  Gistermiddag werd ik gebeld door de vervangster:  iemand met een zéér prettige stem.  Ze wilde doorgeven dat zij bij pap ging koken, en of er nog iets was wat zij moest weten. Nou, da's toch geweldig!  Nadat ze bij pap was geweest belde ze wéér op om door te geven hoe 't was gegaan:  pap had al (brood met haring) gegeten, dus ze had niets hoeven klaar te maken.....tja, dat is pap hè.... maar ze vond dat hij een heel aardige man was, ze hadden samen een kop thee gedronken, ze had de ijskast geïnspecteerd i.v.m. de volgende keer dat ze komt. Ze vertelde mij dat zij dan een aantal boodschappen voor hem zou meenemen. Nu weet ik dat dat volgens de regels niet mag, maar zij zei dat dat echt vaker voorkwam, en dat dit 't verschil is tussen strikte regels en praktijk... 't Management weet 't, en 't wordt dus toegestaan.  Nu snap ik ook waarom pap 'klaagde' over de hoeveelheid boodschappen in zijn ijskast die hij er zelf niet in had gelegd:  dat waren dus boodschappen gedaan door L. van de thuiszorg....

maandag 1 november 2010

overal ligt rommel

Ik had waspoeder gekocht voor pap en wilde dat in de bijkeukenkast zetten:  maar die kast staat bomvol met rommel en ik mag 't niet op- of uitruimen: onder andere een hele verzameling lege botervlootjes ("handig om iets in op te sturen", ik zou niet weten wat en waar naartoe.....), 'n lege doos van 't koffiezetapparaat, 'n  lege doos van een staafmixer, 'n reserve glazen kan van een koffiezetapparaat van heel lang geleden, 'n reserve glazen kan van een nog ouder koffiezetapparaat, een hele stapel oude poetsdoekjes, oude cake- en bakvormen, schoenen van mijn moeder (ze is inmiddels meer dan 9 jaar dood, en daarvoor jarenlang bedlegerig), heel oude schoenen van pap, plastic bloempotten, lege zakken en nog veel meer. Ik mag er niets mee doen, ik mag er niets van zeggen en ik mag er vooral niet om lachen.....

vrijdag 29 oktober 2010

bomen en de griepspuit

Vandaag moeten we de griepprik gaan halen.  Doordat de tuinman bezig is in paps tuin hoef ik niet bang te zijn dat hij niet thuis is vandaag:  hij is lekker buiten bezig met helpen.  Ongelooflijk dat een man van 81 nog zo lichamelijk actief bezig kan zijn zonder moe te worden!  De meeste bomen die geveld moeten worden liggen al om, zijn ook al in stukken gezaagd en liggen op een kar om weggebracht te worden. Pap heeft er zo te zien helemaal geen moeite mee gehad, en dat  is toch niet te geloven... waarom heb ik daar dan slecht van geslapen? Ik zie dat hij weer een bloedneus heeft gehad, maar dat is niets, zegt hij, die heeft hij maar een keer per maand....ja hoor. Hij vraagt wat ik kom doen, en ik vertel hem dat ik met hem naar de huisartsenpraktijk wil gaan voor de griepprik, en dat hij zich dus even moet omkleden. Hij gaat naar binnen om zich om te kleden, maar weet na 2 minuten al niet meer waarom. "In verband met de griepprik pap, maar je hoeft je niet echt om te kleden, alleen andere schoenen aan en de werkhandschoenen uit", dit zinnetje herhaal ik zo'n 3 keer, en dan is pap klaar, we gaan op weg...

donderdag 28 oktober 2010

storm en bomen

Tijdens de hevige stormen afgelopen augustus zijn in paps tuin enkele oude bomen omgewaaid. Ze vielen in buurvrouws tuin, gelukkig was er alleen materiële schade aan de dakgoot van haar huis en aan de afrastering tussen beide tuinen. Een en ander is intussen allemaal opgeruimd, nu moeten alleen nog enkele oude dennen in paps tuin worden gerooid. Aan de ene kant snapt hij wel dat hij 't niet kan maken om ze niet te laten kappen, maar aan de andere kant doet het hem pijn om ze te laten weghalen. Hij heeft ze meer dan 40 jaar geleden in overleg met de buurman laten zetten, en nu zouden ze weg moeten?  Ik ben benieuwd: vandaag komt de tuinman om de bomen weg te halen, hij heeft 't met pap besproken en pap vond 't goed. Ik heb gisteravond ook nog gebeld om hem eraan te herinneren dat de tuinman komt, en dat de bomen dus worden gekapt. Hij vond 't goed.....maar of dat ook nog zo is als daadwerkelijk de zaag erin gaat?

woensdag 27 oktober 2010

gewone gang van zaken

't Bezoekje aan pap begint vandaag net als altijd met eventjes bijpraten over wat er is gebeurd de afgelopen dagen, 't nakijken van de post en rekeningen met daarbij even vlug nakijken of hij niet weer iets heeft ondertekend wat beter niet ondertekend kan worden. Ik sorteer 't wasgoed op dingen die ik voor hem was en dingen die hij zelf nog wast en controleer weer eens de inhoud van de ijskast. Ik haal een groot stuk beschimmelde kaas uit de ijskast, en 't lukt me om dit weg te gooien zonder dat hij 't in de gaten heeft.  Ik neem een dekbedovertrek mee naar huis dat wel met water maar zonder wasmiddel is gewassen, en verder nog een broek met bloedvlekken.  Pap heeft vaak, héél vaak een bloedneus. Dat bloedt enorm en is slecht te stelpen, akelig om te zien trouwens, maar ik ben dan ook een held op sokken..... Oorzaak van 't bloeden is dat hij waarschijnlijk heeft zitten peuteren aan een korstje, en 't blijven bloeden wordt mede veroorzaakt door de bloedverdunners die hij moet slikken. Ik kan praten als Brugman maar hij wil er niet mee naar de huisarts of specialist. Hij wil persé niet dat iemand anders dan hijzelf aan zijn neus zit te friemelen... En dus komt 't regelmatig voor dat beddengoed en kleding onder de bloedspetters zitten.  Tja, en als je dan wast zonder wasmiddel  gaan vlekken er echt niet uit.....

maandag 25 oktober 2010

kleinzonen in de krant...

Laatst stonden twee van mijn zonen met foto en bijbehorend artikel in de krant. Natuurlijk liet ik pap dit artikel zien.  Trots als een pauw stond ik achter hem terwijl hij 't artikel las:  "och wat leuk, dat zijn mijn neefjes".....  Nee pap, niet je neefjes maar je kleinzonen....  's Middags tijdens 't wandelen sprak het groepje - waarin dus ook de andere opa en oma van mijn kleinzonen meewandelen - over het stuk en de foto.  En pap wist van niets, hij had de krant niet gelezen en de foto niet gezien, hij wist überhaupt niet of hij die krant wel had..... Vanmorgen wees hij me op 't uitgeknipte artikel dat al weken op de tafel ligt, of ik dat ook al heb gelezen, en hij had net pas ontdekt dat hij de jongens op de foto toch echt wel kende...

zondag 24 oktober 2010

ciz

Mensen die op een of andere manier hulp behoeven krijgen te maken met diverse instanties.  Het CIZ bepaalt of en hoeveel hulp iemand krijgt.  CIZ is de afkorting voor Centrum Indicatiestelling Zorg. De volgende informatieve komt van hun site:

Het CIZ beoordeelt of mensen recht hebben op AWBZ-zorg. Dit gebeurt op basis van objectieve criteria, zodat de beoordeling overal in het land hetzelfde is. Deze criteria zijn een vertaling van de richtlijnen van het ministerie van VWS. Het CIZ bestaat sinds 2005. De organisatie heeft 2500 medewerkers en heeft vestigingen door het hele land.
Binnen het CIZ is een bijzondere positie weggelegd voor de advisering in het kader van de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) aan de gemeenten. Het voornemen is om CIZ MO onder te brengen in een aparte stichting. Gemeenten zijn de belangrijkste opdrachtgever. Ook bijvoorbeeld Jeugdzorg en zorgaanbieders kunnen tot de doelgroep van CIZ MO behoren.

Met beide instanties heeft pap te maken.  Met het CIZ in verband met de thuishulp en de - door pap geweigerde dagzorg -  en met CIZ MO in verband met de kookhulp.

vrijdag 22 oktober 2010

de hort op....

Net belde iemand van de thuiszorg:  pap was niet thuis. 't Was tijd voor zijn avondmedicatie (22.00u) en ze wist even niet wie te bellen. Omdat ik een paar dagen niet thuis ben kan ik niet even gaan kijken waar hij zou kunnen zijn, en dus heb ik haar gevraagd om te proberen bij zijn vriendin of bij mijn broer.  Na wat heen-en-weer ge-sms met mijn broer blijkt dat pap op bezoek is bij zijn vriendin...... Het is natuurlijk fantastisch dat hij bij haar is en een leuke avond heeft, maar 't zou wel beter zijn als zij òf zou zorgen dat hij weer op tijd thuis is voor de thuiszorg en de medicatie, òf er voor zorgt dat iemand weet waar hij is.... Pap treft geen blaam, hij denkt daar gewoon niet bij na of vergeet het. Tja, vroeger hadden hij en mijn moeder zorgen als wij er 's avonds of 's nachts niet waren, en nu is 't omgekeerd....

oeps, vergeten.....

Als ik een aantal dagen of weekje weg ben, zorgt mijn jongste broer ervoor dat pap voldoende geld heeft, tenminste......als 't goed is. Ik had op tijd aangegeven dat ik weer eventjes weg zou zijn, maar toen ik gisteren de afschrijvingen van pap nakeek op internet zag ik - "schok" - dat er geen geld van de rekening was afgehaald en dat pap dus geen geld had gekregen voor boodschappen. Ik heb direct een sms gestuurd naar mijn broer die inderdaad was vergeten om bij pap langs te gaan..... Hij heeft toen direct geld gepind en 't bedrag bij pap langs gebracht. Pap had niet eens in de gaten gehad dat hij bijna een week geen geld had gekregen, hij had zelfs nog geld in de beurs... Volgens mij moet hij dus echt ergens een verborgen potje hebben, maar waar?

woensdag 20 oktober 2010

HollandDoc: mam

Vandaag pas de kans gekregen en genomen om de documentaire rondom de film "Mam" van Adelheid Roosen te bekijken via "uitzending gemist".  Tja, wat zal ik zeggen: vreemd maar ook mooi. Mijn vader is nog lang niet zo ver "terug" als de moeder van Adelheid Roosen, dus dit is nog een beetje "ver van mijn bed", maar de strekking is wel duidelijk: niet voortdurend kijken wat niet meer kan, maar genieten en meegaan in de dingen die wel nog kunnen, en dat met veel liefde en genegenheid!
Zie  HollandDoc: Mam

dinsdag 19 oktober 2010

fietsen (2)

Pap heeft beneden in de kelder nog een racefiets staan.  Als hij me echt op de kast wil jagen zegt hij dat hij daarop weer wil gaan fietsen.  Ik moet daar echt niet aan denken:  een 81-jarige op zo'n racefiets: slinger slinger langs wegen en over fietspaden.....  Hopelijk gaat 't zoals met veel dingen, en vergeet hij dit voornemen.  Ik heb nogal wat reacties en e-mails gekregen over de fiets van pap: ik zal serieus nadenken over 't aanschaffen van een damesfiets, misschien kan zijn oude fiets (samen met de racefiets) worden ingeruild voor een eenvoudig model.  Maar 't is natuurlijk altijd mogelijk dat hij zelfs dan op de "mannenmanier" blijft opstappen, en dan schieten we dus weinig op....

zondag 17 oktober 2010

fietsen

Ik hou mijn hart vast als ik weet dat pap op de fiets stapt....  Hij gaat bijna dagelijks op de fiets naar de AH, en dus hou ik  bijna dagelijks mijn hart vast.  Ik heb een aantal keren samen met hem een stukje gefietst, en dat ging toen goed:  hij keek om zich heen voordat hij van richting veranderde en hij stak ook zijn hand uit.  Toch komt 't regelmatig voor dat hij van de fiets valt, en onder de blauwe plekken en (schaaf)wondjes zit, maar waardoor?  Hij vertelt me nooit zelf dat hij van de fiets is gevallen, altijd hoor ik 't van anderen die hem hebben zien stuntelen, vallen en weer opstaan.....  Ik heb geprobeerd hem duidelijk te maken dat hij rustiger moet opstappen, hij maakt altijd een enorme zwieper met zijn been voordat hij goed op de fiets zit, en ook afstappen gaat niet altijd feilloos, volgens mij kiept hij gewoon om als hij niet genoeg snelheid heeft..... 

vrijdag 15 oktober 2010

't huishouden....

Pap staat te strijken als ik bij hem binnenloop. Keurige stapeltjes gestreken wasgoed liggen op de keukentafel. Gelukkig denkt hij er zelf aan om de stekker uit 't stopcontact te trekken voordat we samen iets drinken en wat bijpraten. Hij begint te vertellen, en ik schrik: alwéér heeft hij mensen binnengelaten.  Dit keer 2 jonge meisjes die een enquête voor school moesten maken, en hij vond 't niet leuk om ze aan de deur te woord te staan.....pap toch...... Ik kijk even rond in de keuken en moet lachen:  er staat een mosterdpotje in de suikerpot. Volgens hem een vorm van ruimtebesparing, en hij is een beetje beledigd dat ik erom moet lachen. Snel zeg ik dat ik hem niet uitlach en dat 't een prima oplossing is. Ik zie dat hij de voorraad koffiemelk heeft aangevuld, er staan nu weer 4 flesjes in de ijskast. Volgens pap was er tijdens 't boodschappen doen een stemmetje in zijn hoofd dat hem zei bepaalde dingen te kopen, waaronder weer een flesje koffiemelk. Ik ga weer naar huis, en hij zwaait me uit...

woensdag 13 oktober 2010

sleuteltje

Vanmorgen moest pap op controle bij de diabetesverpleegkundige, hij was gelukkig thuis en helemaal klaar met alles toen ik 'm ging ophalen. Hij had zich verslapen, zei hij, en vervolgde dat dat bijna nooit gebeurt maar ik twijfel hier wel eens aan. 't Zou kunnen betekenen dat hij 's nachts wakker is, en laat in de ochtend in slaap valt, maar zeker weten doe ik dit niet. Enfin, we kunnen dus op tijd naar de controle. Ik ben benieuwd naar de waardes van bloed en urine, die zijn gelukkig goed. Eigenlijk zijn ze zelfs wat laag voor een man van zijn leeftijd en dus wordt besloten om met ingang van volgende week (als de nieuwe blisterverpakking met medicatie door de apotheek wordt bezorgd) op proef de metformine (=verlager van de glucose in het bloed bij diabetes) weg te laten. Voordeel hiervan is het vóórkomen van hypo's  (=te laag bloedsuikergehalte) waardoor hij door bijvoorbeeld duizeligheid zou kunnen vallen.... Het voorval met 't niet nuchter bloed laten prikken vorige week komt ook op tafel, we spreken af dat met ingang van de volgende controle het bloed bij hem thuis zal worden geprikt door iemand van de trombosedienst. Hopelijk gaat dit beter, maar ik ben in ieder geval verlost van de stress van het hem nuchter naar de huisartsenpraktijk krijgen..... Pap is trouwens alweer 2 kg bijgekomen in 3 maanden tijd.... hij eet dus (te) goed. Zijn voeten worden gecontroleerd en goed bevonden. Pap neemt met een grap en een lach afscheid en we kunnen weer richting huis. Ik ga nog eventjes mee naar binnen om de nieuwe afspraken in de agenda te noteren en wat vuile was te verzamelen. Vanmorgen viel me nog een plekje in waar het verdwenen sleuteltje van 't slotje op de keukendeur zou kunnen liggen, en jawel hoor:  bingo!  't Is weliswaar niet het originele maar een reservesleuteltje dat in een klein laatje bij de kruidenpotjes ligt.  Pap is zo blij als een kind dat de keukendeur weer open kan....."Fijn hè maedje?", ja pap, hartstikke fijn!

maandag 11 oktober 2010

sleuteltje kwijt

Pap is boos: hij is een (piep) klein sleuteltje kwijt, 't sleuteltje van de extra sloten op de keukendeur, en nu kan die deur dus niet meer open. Hij heeft overal gezocht, zegt hij, en dus zoek ik nog een keer op alle plekjes waar zo'n klein dingetje zou kunnen zijn neergelegd. Hij zegt dat hij oud wordt in zijn hoofd, dat had zijn moeder ook (oma had inderdaad ook alzheimer....) en zij werd gek van het alsmaar dingen kwijt zijn.  Ik beaam dat hij inderdaad ouder wordt in zijn hoofd en dat dat ook hartstikke lastig is.  Intussen blijven we zoeken, maar hij weet al niet meer naar wat...  "Wat zoek ik ook alweer, maedje? ..."  Het is ook lastig voor hem, want hij wordt telkens afgeleid door dingetjes die hij in zijn handen pakt om te kijken of 't sleuteltje er tussen ligt.  En alle dingen hebben een verhaal, en vertellen en onthouden gaat ook niet goed samen.  Hij gaat zich scheren, dat had hij nog niet gedaan. Na een tijdje hou ik 't zoeken en intussen opruimen voor gezien, en ik roep naar boven dat ik niets gevonden heb en dat ik weer naar huis ga. En weer klinkt 't:  "Wat zocht je ook alweer, maedje?" 

zondag 10 oktober 2010

bel me niet....

't Gebeuren met de aanmelding bij het telecombedrijf en ook de schoongemaakte dakgoot laat me niet los.  Gisteravond heb ik pap dan ook nog eens rustig aangesproken over de dingen die vrijdag allemaal zijn gebeurd.  Maar helaas weet hij helemaal niets van 't aanmelden bij dit telecombedrijf.  Tja, en hij is nu eenmaal heel gevoelig voor vrouwelijk schoon:  als een leuke stem hem vraagt of hij wil overstappen van de ene naar de andere telefoonmaatschappij of wat voor firma dan ook dan zegt hij - helaas - niet nee.....En voor wat betreft de mannen die de dakgoot hebben schoongemaakt kan hij me echt niet vertellen of hij ze wel of niet heeft betaald, en hoeveel, en of ze nog een keer langs komen om hun 'rekening' betaald te krijgen..... Het bedrag dat hij wel of niet heeft betaald varieert trouwens van 100 gulden tot 200 euro....hij weet 't dus niet.  Nog eens met klem aangedrongen op 't feit dat hij een van ons moet bellen als nog eens iemand aan de deur staat voor wat voor klusje, aankoop, abonnement of wat dan ook.  Ik heb pap vorig jaar in september al aangemeld bij het belmenietregister (www.bel-me-niet.nl), een fijn initiatief ......àls 't werkt.  En het heeft ook een heel jaar gewerkt, totdat dat ene bedrijf met pap belde...Mijn broer heeft gisteren met dit bedrijf X gebeld, en 't contract is - als het goed is -  ontbonden.  Verder heeft hij pap nogmaals aangemeld bij 't bovengenoemde register, en vandaag heb ik schriftelijk een klacht ingediend bij ConsuWijzer....hopelijk helpt 't. 't Is jammer dat pap zo goedgelovig is, en ik ben bang dat jakhalzen zoiets op afstand ruiken.....

vrijdag 8 oktober 2010

tja, en dat was nog niet alles..........

Na 't "alarm gedoe"  wil ik toch even langs pap, maar eerst nog even snel  internetbankieren.  Midden in een transactie gaat de telefoon, dit keer is het pap zelf die me belt:  hij wilde me nog vertellen dat gisteren 2 mannen zijn langsgeweest die de dakgoot hebben schoongemaakt, en wat hij heeft betaald of nog moet betalen, hij heeft géén idee.  Ik schiet meteen in de stress en vraag waarom hij me niet heeft gebeld hierover...... We hadden namelijk afgesproken dat hij mij of een van mijn broers zou bellen zo gauw weer iemand op de stoep zou staan voor een of ander klusje.  Dit omdat hij een goede drie maanden geleden is opgelicht: voor een enorm bedrag heeft hij de oprit laten schoonspuiten door een paar onbekende mannen.  Ik heb toen zelfs aangifte gedaan bij de politie.  Maar weer blijkt dat je ook over zoiets geen afspraken meer met hem kunt maken en het trieste is dat dus iedereen gewoon bij hem langs kan gaan voor wat dan ook.  Ik ben best een beetje boos op hem, maar ook verdrietig..... Nog ietwat over mijn toeren leg ik de telefoon neer en ga dan toch maar verder met de transactie. En weer is het raak, er is namelijk een bedrag van € 65 afgeschreven van zijn bankrekening. Als ik verder kijk is het voor een of ander telecombedrijf, hij heeft blijkbaar (telefonisch) een contract afgesloten tot 1 november 2011......Ook dat nog, alle 'goede' dingen komen vandaag in drieën.... Snel schrijf ik een e-mail naar mijn broer, hij is degene die dit soort dingen mag opknappen ..... en boek  de incasso terug...... Als ik antwoord van mijn broer krijg lees ik ook nog eens 't mailtje van mij aan hem terug en zie ik zowaar een aantal grove spelfouten staan, en dat gebeurt maar zelden.....'t Is een zonnige maar hectische vrijdag vandaag.....

't alarm

Telefoon rinkelt:  "met de thuiszorg, ik ben bij Uw vader, 't inbraakalarm joelt, en Uw vader weet niet hoe of wat".   Pap zet vaker niet dan wel 't alarm aan 's nachts en de code zit dus nu even niet in z'n hoofd.  Ik vraag of ik pap kan spreken om hem de code door te geven zodat 't gejoel kan worden uitgezet.  Ik loods pap naar 't codekastje en zeg 'm de code, die hij vervolgens luid en duidelijk herhaalt...... en nog eens en nog eens.... Tja pap, dat was nu net niet de bedoeling.....maar 't alarm is uit...

woensdag 6 oktober 2010

nuchter bloed laten prikken

Vandaag moest pap nuchter bloed laten prikken en een ochtendplasje inleveren bij de huisarts, dit i.v.m. controle van de diabetes.  Toen ik pap vanmorgen om 7 uur belde om hem hieraan te herinneren had hij al ontbeten, van de tabletten wist hij niks, en geplast had hij gewoon in de wc en niet in een potje.  Stond ook nergens dat hij nuchter moest zijn, zei hij, en toen "och, maedje, hier staat in de agenda "nuchter", dat ben ik vergeten.....". Missie was dus eigenlijk al mislukt....... Ik ben 'm gaan ophalen, hij had inmiddels 't potje gevonden en  tot aan 't randje volgeplast. Volgens mij had hij ook nog geknoeid want er lagen druppels op de vloer van wc tot in de keuken....  Naar de huisarts gereden om bloed te laten prikken en 't plasje in te leveren, ik zal volgende week  bij de diabetesverpleegkundige wel horen of 't allemaal nog moet worden overgedaan. Weer thuis gekomen wilde ik hem de ochtendmedicatie geven, maar ..... die had de thuiszorg hem 's morgens al gegeven.......terwijl ik in de zorgklapper een briefje had gestopt waarop duidelijk stond geschreven dat pap vandaag nuchter moest zijn, d.w.z. geen ontbijt en geen medicatie.  Jeetje dus.  't Is iedere keer weer moeilijker om dit 'nuchter zijn' te regelen, en als 't ook nog eens niet lukt met hulp van de thuiszorg wordt dit een zeer moeilijke opgave....  

dinsdag 5 oktober 2010

smakelijk eten.... (2)

Ik ben vandaag teruggebeld door de manager van de thuiszorg. Volgens haar was de vervangster een jonge meid zonder ervaring met Alzheimer patiënten, die zich door pap heeft laten vertellen dat ze niet voor hem hoefde te koken omdat L (de normale kookhulp) dat altijd deed. Pap realiseerde zich niet dat L op vakantie was....... Omdat er ook net was gepoetst door de poetshulp had ze haar spulletjes maar weer ingepakt en was ze weg gegaan.  Ze heeft zich mijns inziens veel te gemakkelijk laten wegsturen.  Morgen komt ze weer, hopelijk krijgt pap een lekkere maaltijd van haar die hij met smaak zal opeten....

maandag 4 oktober 2010

smakelijk eten....

Kreeg vanmiddag een telefoontje van paps poetshulp:  de dame van de thuiszorg had geen maaltijd voor hem klaargemaakt.  Degene die twee keer per week voor hem kookt is op vakantie. Ik was hiervan op de hoogte, en dacht dat de vervanging ook 'gewoon' hetzelfde zou komen doen.  Niets is minder waar:  zij wilde niet voor pap koken, dat deed zij niet bij 'vreemden', en aangezien er net die ochtend was gepoetst hoefde ze dus ook niet te poetsen....  Nee, tuurlijk niet: iets wat schoon is hoeft niet nog schoner te worden, maar afspraken die gemaakt zijn ( dwz een warme maaltijd klaarmaken) kunnen toch gewoon worden nagekomen?  Pap wilde niet dat ik hierover geïnformeerd zou worden, dus ik mag 'm niet laten weten dat ik 't weet............jeetje, wat een gedoe....  Direct maar bellen met de thuiszorg.....