vrijdag 10 september 2010

ik op vakantie

Ik ga heel graag op reis, en dat vind ik af en toe wel moeilijk: kan ik pap nog 'alleen' laten? Hij (en ook ik) is er aan gewend dat ik regelmatig bij hem binnenloop of met hem bel. Maar zolang 't nog gaat zoals 't gaat mag ik me hier niet schuldig over voelen en er zijn per slot van rekening genoeg mensen die regelmatig langskomen: thuishulp, poetshulp, zijn vriendin, mijn broers. Voordat ik op vakantie ga vertel ik hem waar ik heen ga, en voor hoe lang. Als ik er aan denk schrijf ik  't op in zijn agenda:  de eerste en de laatste dag dat ik weg ben. De dag nadat ik thuis kom ga ik naar hem toe, en dan is hij blij dat hij me weer ziet. Gelukkig is er telefoon, en die rinkelt regelmatig, ook op vakantie:  "maedje (= meisje), de beurs is leeg (= 't geld is op)".....  "maedje, 't water is weer koud"...... "och maedje, heb ik jou gebeld???" ..... Nooit vraagt hij zich dan af of ik thuis of op vakantie ben, nooit vraagt hij hoe 't daar is of wanneer ik naar huis kom. Net alsof ik 'gewoon' thuis ben, dus hij mist me alleen als hij me niet persoonlijk ziet? Zijn vriendin gaat ook graag op vakantie:  met een vriendin of in een groep, maar zonder hem.... Dat vindt hij wel vervelend en daar wordt hij onrustig van. Maar hij vergeet ook wel dat ze op vakantie is, blijft haar bellen op de vaste lijn, en snapt dan niet dat zij niet opneemt. Laatst vertelde hij me dat hij zó slecht geslapen had omdat hij niet wist of er iets met haar was gebeurd, ze nam de telefoon niet op. Toen ik hem eraan herinnerde dat ze een paar weken op vakantie was, was hij aan de ene kant opgelucht dat er niets met haar was gebeurd, maar aan de andere kant een beetje kwaad omdat hij dat niet wist..... Maar ze had 't hem wel verteld, hij was 't alleen weer kwijt.....