donderdag 16 september 2010

pap op stap

Pap was vroeger dierenarts, en heeft nog ieder jaar een bijeenkomst met de club vrienden die samen hebben gestudeerd in Utrecht. Gisteren was 't weer zover:  de vrienden kwamen weer bijelkaar. Omdat ze graag willen dat pap er ook bij is,  heb ik 'm gebracht. Daags van te voren was hij behoorlijk zenuwachtig:  hij wist niet wat hij moest inpakken, en vooral de hoeveelheden. Hij zou namelijk één nachtje in een hotel overnachten.....Samen hebben we de spulletjes klaargelegd: ondergoed, reservebroek, reservehemd, trui, pyama, toiletspullen, slippers, zakdoeken.  Handdoeken, washandjes en 2e tandenborstel die hij zelf al had klaargelegd heb ik maar weer weggepakt en terug in de kast gelegd. Pap staat er niet bij stil welke dingen verder nog zijn geregeld voordat hij weg kon gaan:  thuishulp afbellen voor één avond en ochtend (medicatie), afspraak voor de thuishulp i.v.m. koken omzetten, zorgen dat iemand van de vriendengroep de medicatie verstrekt op de juiste tijdstippen, toezicht op eten/drinken, zorgen dat iemand voor hem de overnachting, 't eten, drinken en 't samenzijn betaalt, hem naar Tilburg brengen, zorgen dat hij weer thuis komt.....  De anderhalf uur naast hem  in de auto maken pas echt goed duidelijk hoe slecht 't korte termijn geheugen is geworden. Telkens weer heb ik heel rustig geantwoord op de vragen "blijf jij ook daar?", "kom jij me morgen weer halen?", "ik heb niet genoeg geld, en nu?....", "hoe kom ik morgen thuis?", "wat ga jij doen?", "weten zij (=vrienden) wel dat ik kom?", "ik weet 't adres niet waar ik moet zijn....", "blijf ik daar slapen???".  Voor mij een heel goede oefening, want net als hij ben ik niet echt geduldig.... 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge