woensdag 3 november 2010

een boos telefoontje

Vroeger belde pap me regelmatig, dat doet hij tegenwoordig zo goed als nooit meer. En als hij per ongeluk eens belt dan is 't niet om te vragen hoe mijn dag is geweest, hoe 't met mijn jongens gaat of om te zeggen wat hij zelf die dag heeft gedaan. Gisteravond belde hij me, en ik kreeg direct de wind van voren:  "Nu moet je eens goed luisteren: die vrouwen die altijd bij mij op de stoep staan, die wil ik hier niet meer in huis hebben. Dat wat ze koken is niet te (vr)eten en wat ze allemaal in huis doen dat wil ik niet..... Ik ben baas in mijn eigen huis, en ik kan nog heel goed voor mezelf koken. Ik ben toch niet achterlijk......." Nee pap, zeker niet achterlijk, maar je vergeet zo ontzettend veel.....da's de pest van Alzheimer, en nu heb je een  helder moment, met daarbij 't besef dat jouw leven steeds vaker niet meer onder je eigen regie wordt uitgevoerd.... Ik blijf  erg rustig aan de telefoon en zeg hem voor de zoveelste keer dat alle mensen die bij hem in huis komen er komen zodat hij zo lang mogelijk zelfstandig kan blijven wonen.  Verder zeg ik heel rustig dat we 't er morgen nog eens over zullen hebben. Misschien is hij ook gewoon met 't verkeerde been uit bed gestapt, en dat kan, en mag, maar liefst niet te vaak......


1 opmerking:

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge