zondag 12 december 2010

lotgenoot

Laatst uitgebreid gesproken met iemand wiens vader sinds kort ook bekend is met (vasculaire) dementie en Alzheimer. Over en weer hebben we ervaringen en tips uitgewisseld.  Vaak klonk 't "hoe is dat bij jullie", "heeft jouw vader die en die test ook gehad?", "is 't nog verantwoord om iemand met Alzheimer nog   zelfstandig te laten wonen?". 't Vreemde is dat haar vader (nog) geen medicatie (Reminyl) krijgt voorgeschreven, de geriater heeft 't over de weinigen (20%) die er maar baat bij hebben en de vele bijwerkingen. Ik kan daar best kwaad om worden: ik geloof zeker dat pap baat heeft (gehad) van de Reminyl, en van eventuele bijwerkingen heeft hij nooit last gehad! Waarom zou deze man dan niet de kans krijgen om de medicatie uit te proberen? Verder voelt zij zich net als ik in de steek gelaten door de hulpverlening omdat je toch alles zelf moet uitzoeken en nauwelijks hulp hierbij krijgt. Ik ken haar vader goed: een héél lieve man die in korte tijd erg achteruit is gegaan. We hebben ook veel gelachen, en da's zó goed....huilen heeft toch geen zin.... Ze vertelde bijvoorbeeld dat haar vader in 't ziekenhuis gevraagd was welk jaar 't was (onderdeel van de psychologische testen bij geriatrie), en dat wist hij dus niet. Hij vertelde dit aan zijn kleindochter en die zei "maar opa............  2010 toch". Hij héél verbaasd: "maar kindje.......hoe wéét jij dat...?"