zondag 26 december 2010

pap klaagt nooit...

Hoe herinner ik me de pap van vroeger vroeg ik me laatst af. Voornamelijk als een hardwerkende man die weinig thuis was en weinig vrije avonden, weekenden en vakanties had. Ik weet wel dat hij veel van ons hield, van mam en zijn kinderen. Verder was hij dol op zeilen, zijn zeilboot was zijn grootste passie. Jammer dat mam die passie nooit met hem gedeeld heeft. Gek genoeg praat hij erg weinig over zijn zeilboot en 't zeilen. Hij hield ook van zijn werk, was echt een gepassioneerd dierenarts met heel veel hart voor alle dieren. Hij stond dag en nacht voor ze klaar! Heel veel verhalen kan hij nu nog vertellen over de dolle en dwaze dingen die hij heeft meegemaakt met kleine en grote huisdieren en zelfs wilde dieren uit circus of dierentuin! De laatste jaren van mijn moeders leven herinner ik me hem als een goed en liefdevol zorgende man die zijn tijd verdeelde tussen  mam, tuin en (klein)kinderen. Ik heb pap nooit horen klagen, niet over de vele uren die hij heeft gewerkt, niet over de vele gebroken nachten doordat hij niet 1 maar soms wel 3 keer op een nacht eruit moest in verband met een verlossing of keizersnede en ook niet over de verzorging van mam. En mam was de laatste jaren van haar leven door haar ziekte helaas niet gemakkelijk in de omgang.... Pap heeft heel wat moeten slikken, en nooit hierover geklaagd. En ook nu, nu het geheugen hem steeds meer in de steek laat en hij steeds meer en vaker een beroep moet doen op hulp van buitenaf en steeds meer moet inleveren, hoor ik hem nooit klagen.  Petje af pap......

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge