donderdag 16 december 2010

't koffertje

Pap is ervan overtuigd dat hij weg gaat.  Waarheen? Weet hij niet, hij denkt naar 't ziekenhuis, en vraagt dan "ja toch, hè maedje?" Keer op keer zeg ik tegen hem dat hij nergens naar toe gaat, en zeker niet naar 't ziekenhuis. Hij snapt niet hoe hij erbij komt, 't is toch zeker besproken met hem? Nee pap, als 't echt nodig is zal ik 't je op tijd zeggen, beloof ik hem. Voor even is hij gerustgesteld. Als ik op zijn slaapkamer kom zie ik dat er op zijn bed een koffertje ligt. Ik open 't en zie daarin mooi opgevouwen een trui, hemd, schoon ondergoed en een broek.  Ontroerend is dit, hij is ook nog eens daadwerkelijk voorbereid op een reisje......  Beneden zeg ik tegen hem dat hij 't koffertje weer kan uitpakken, hij snapt me niet:  "ik ga toch ergens naar toe?"  's Middags belt mijn broer me: "zeg, waarom moet pap naar 't ziekenhuis?". Jeetje......ik heb 't dus echt niet goed uit zijn hoofd gepraat.....