dinsdag 21 december 2010

't was een gezellige avond...


Gistermiddag belde een van mijn broers:  "weet jij waar pap is, hij is niet thuis of neemt in ieder geval niet de telefoon op?" Nee, ik weet niet (altijd) waar pap is..... Als ik pap bel is hij wel thuis:  hij is op bezoek geweest bij zijn vriendin. Ik zeg hem dat zijn zoon hem probeerde te bereiken en vraag of hij 'm even wil bellen. "Eh, hoe moet ik dat ook alweer doen?" Ik leg 'm uit dat hij 'gewoon' op de toets met de juiste naam moet duwen..... 's Avonds is 't bar slecht weer, er is zelfs een weeralarm afgekondigd. Eigenwijs als ik ben (van wie zou ik dat nou hebben?) spreek ik met mijn oudste zoon af om ergens in de stad een hapje te gaan eten. 't Uitzicht dat we vanuit 't restaurant over de mooi versierde en hartstikke ondergesneeuwde markt hebben is prachtig, 't is net een sprookje! We hebben een gezellige avond en ik voel me een heel gelukkig mens totdat ik een telefoontje van mijn schoonzus krijg: 't is niet goed, pap is weer verward. Zijn vriendin is al op weg naar hem toe. Ik beloof om na 't etentje ook snel (maar voorzichtig op de spekgladde wegen....) naar hem toe te gaan...