vrijdag 17 december 2010

't wordt niet beter

's Morgens belt J. van de thuiszorg, ze is net bij pap geweest en vindt 't beter dat hij niet alleen blijft, hij is namelijk erg in de war, heeft verschillende koffers ingepakt, en staat klaar om te worden opgehaald. Waar naartoe? Geen idee, dat weet hij niet.... Ze heeft hem een week niet gezien in verband met vakantie, en is geschrokken door de verslechterde situatie in die korte tijd. Ik laat dus vallen waar ik mee bezig ben en rij naar 'm toe. Ik praat met hem en probeer de vreemde gedachten uit zijn hoofd te praten. Hij lijkt rustiger en samen pakken we de (dit keer 4!) koffertjes weer uit en hangen en leggen alle kleding terug in de kast...... Triest. Ik zet hem aan de keukentafel met zijn krantje, een boterham en een kop thee, en ga boodschappen doen. Als ik terugkom is de alphahulp net bezig met 't klaarmaken van zijn warme maaltijd. Zij blijft vandaag langer, en dus kan ik met een gerust hart naar huis.
's Avonds krijg ik zo'n 4 keer telefoon van pap met de meest vreemdsoortige opmerkingen en vragen: "blijf ik hier vannacht of slaap ik ergens anders?", "goh, ik kom net uit de kelder, en herkende mijn eigen keuken niet", "is E. bij jou?  Nee?  Waar is ze dan, ze woont ook niet hier....." en "hoeveel moet ik betalen voor zaalhuur? Ja, voor die mannen, die praten, die tellen toch iets, voor de zinnen".  Ik moet 't allemaal opschrijven, 't is allemaal zo vreemd.....

(Naderhand hoor ik van mijn broer dat hij tot 12 uur bij pap is geweest, hij kreeg ook 't verhaal te horen dat er mannen in de kamer waren die stenoles aan 't geven waren en niet gestoord mochten worden....)