dinsdag 31 augustus 2010

afspraken met pap

Vanmorgen had pap een afspraak voor de diabetes oogcontrole. Ik ga altijd samen met hem naar al zijn (dokters)afspraken zodat ik uit eerste hand weet wat er aan de hand is..... Ruim van tevoren bel ik hem dan op, zodat hij weet dat ik er binnen een half uurtje ben om 'm op te halen. Nu is dat nog geen garantie dat hij dan klaar staat of überhaupt thuis is. 't Komt voor dat hij in de tuin zit, nou ja, dan maar mee met rouwrandjes onder de nagels en de werkbroek aan. Maar ook dat meneer uitgebreid in bad zit.......of weg is om boodschappen te doen. Vanmorgen ging 't goed, pap wist wel niet meer waarvoor ik hem kwam halen, maar hij stond klaar: pico bello, om door een ringetje te halen! We waren dus ruim een kwartier te vroeg bij de bus op de parkeerplaats bij de huisartsenpraktijk. En alweer wist pap niet waarom we er waren. Als ik 't 'm weer vertel is zijn antwoord steevast "och ja, klopt, was ik vergeten, is de oude dag hè, ik was vroeger ook al zo vergeetachtig". Na de controle zijn we gezellig samen koffie gaan drinken op de markt. Pap is een heel prettige man en praat met iedereen die zijn praatjes wil horen: over Toon Hermans, over vroeger "bij de paters", over de man die langs komt om 't oud papier op te halen, over zijn vader, die slager was. Ik kan nog boeken vol schrijven met van alles over hem, hopelijk krijg ik de tijd hiervoor voordat hij teveel stapjes terug gaat.

maandag 30 augustus 2010

't rolluik

Vanmorgen even langs geweest, ijskast nagekeken, bankafschriften meegenomen, even gezellig gekletst over vanalles en nog wat. Pap had de verwarming al aan, 't was lekker warm binnen. Op de display van de thermostaat knippert "batterij vervangen" maar dat hebben we nog niet kunnen verhelpen.... Pap had 't rolluik aan de kant van de buurvrouw nog omlaag, en ik wilde 't omhoog trekken, maar dat vond hij maar niets. De architect die ooit ( = meer dan 40 jaar geleden....) had bedacht om aan die kant een raam te maken, die had dat nooit mogen doen: de buurvrouw kon daar zomaar naar binnen kijken. Zegt hij, ik zie 't probleem niet..... Er staat namelijk een hoge haag tussen beide tuinen, en buurvrouw heeft echt wel wat beters te doen dan te kijken naar wat pap de hele dag doet. Maar hij blijft volhouden: dat raam had er niet mogen zijn.

zaterdag 28 augustus 2010

de tuin

Toen pap nog werkte had hij geen tijd voor de tuin. Er kwam regelmatig een tuinman langs en die maaide het gras en verzorgde de borders. Ik wist eigenlijk ook niet dat pap het überhaupt leuk vond om in de tuin te werken. Mam was ziek, werd bedlegerig en pap had helemaal geen tijd voor de tuin: hij ging werken, kwam tussendoor naar huis om mam te verzorgen, ging weer werken, kwam weer thuis om wat te eten en mam te verzorgen, en zo ging dat dag in dag uit. Wel kweekte hij eenjarigen, dat vond hij leuk om te doen, en het kostte niet zoveel tijd. Nadat mam gestorven was (in 2001) kreeg pap zeeën van tijd: hij vond het hartstikke leuk om urenlang in de tuin te werken. Grasmachine en tuingereedschap werden aangeschaft, plantjes, tuinaarde en meststoffen werden gekocht, en pap vond 't geweldig als iemand zijn tuinvlijt ophemelde! De buren werden tureluur: om de grasmat perfect te krijgen werd deze om de paar dagen gemaaid..... De laatste jaren gaat ook 't verzorgen van de tuin steeds minder goed. Borders staan vol onkruid, grasmat ligt er niet meer zo mooi en strak bij.... Vorig voorjaar werd ik gebeld: de grasmaaier weigerde, hoe dat kon? Geen idee, ben helaas niet zo technisch, dus met dat ding naar een "mannetje", bleek dat pap er geen olie in had gedaan. Dure reparatie volgde, maar pap kon weer maaien, en meestal gaat dat goed. En als het niet goed gaat word ik gebeld, en gaat dat ding weer naar 't "mannetje". Voor het onderhoud van de borders komt nu weer een tuinman. Pap geniet nog van zijn tuin en van het buiten zijn, maar heeft hier ook duidelijk een stapje terug gedaan.

donderdag 26 augustus 2010

pap en zijn auto

Alweer een aantal jaren geleden, net nadat de diagnose alzheimer was gesteld, kwamen we voor een dilemma te staan: wat te doen met de auto? 't Was een oude bak, de deuren gingen nog met moeite dicht, maar hij kwam er mee van A naar B. Door de diagnose was het niet meer toegestaan om te rijden (ivm verzekering) maar hoe neem je iemand zijn vervoersmiddel af? Moeilijk, moeilijk. Mijn broer heeft toen een accu-kabeltje losgetrokken, een bekende van een auto-garage laten komen, die heeft de auto "total-loss" verklaard ........ auto werd afgevoerd, en ons probleem op dat moment was opgelost. Gek genoeg heeft pap nooit moeite gehad met het niet meer hebben van deze auto, hij deed vanaf dat moment alles op de fiets.

woensdag 25 augustus 2010

alweer een klein stapje....

Gisteren alweer een klein stapje terug: ik heb 't mobiele abonnement stopgezet, pap wist niet meer wat hij met zijn mobiele telefoon moest, belde er eigenlijk al weken (misschien wel maanden) niet meer mee..... Bijna 2 jaar geleden hebben we extra een "ouderen gsm" gekocht, eentje met flink grote toetsen, en weinig toeters en bellen. 't Was fijn dat hij dat ding had, een hele geruststelling dat hij overal bereikbaar was. Hij gebruikte 'm regelmatig, alhoewel de toetsen voor aan/uit altijd een probleem bleven.... Poepie nerveus werd hij van 't ding als hij bijvoorbeeld op de fiets zat en iemand belde 'm.... Een tijdje geleden merkte ik dat hij 'm niet meer bij zich had, maar hij had altijd een antwoord: lag thuis, vergeten, was leeg, etc. Vaak wist hij ook niet waar ik 't over had, een telefoon hoort toch thuis te liggen? Had 'm noooooooit iemand verteld dat zoiets meegenomen kon worden. Dus gisteren de knoop doorgehakt, en gebeld met "hi" en 't abonnement stopgezet.......'t volgende stapje terug. Tot 7 november kan hij nog gebeld worden op 't 06-nummer ;)

dinsdag 24 augustus 2010

uiterlijke verzorging

Pap ziet er meestal uit om door een ringetje te halen: hij verzorgt zich nog altijd goed. Naar hij zegt gaat hij iedere dag in bad, hij gaat regelmatig naar de kapper, de pedicure komt iedere maand voor de verzorging van zijn voeten. Vaak staat hij te strijken als ik bij hem binnenwip, echt àlles wordt gestreken: beddengoed, handdoeken, theedoeken en zelfs zijn onderbroeken.... En keurig, ik doe het nog niet half zo goed. Laatst hebben we 2 broeken gekocht, en daar moppert hij iedere keer op: hij krijgt er geen vouw in gestreken..... 100 keer kan ik zeggen dat er geen vouw in hoeft, maar het blijven ondingen, die nieuwe broeken ;)

maandag 23 augustus 2010

kinderziektes...

Er zat een klein foutje in 't mailadres (linker kolom) waardoor mailtjes niet naar mij verstuurd konden worden. Dit is inmiddels verholpen.

de brief van de bank...

Vanmorgen gelijk naar pap, om de brief van de bank te zoeken...... Gelukkig is hij vwb 'oud papier' héél keurig: alles ligt fijn in een grijze kist bij elkaar. De brief was dan ook vlug gevonden, dus 't pasje kan worden geactiveerd.... Pap is duidelijk meer aan 't eten (of snaaien?), hij heeft weer een buikje en een vollere toet. Dat betekent dat hij niet meer vergeet om te eten en dat is beter voor zijn "suiker". Hij moppert altijd op de dame van de thuiszorg die voor zijn eten zorgt (2x per week), maar blijkbaar eet hij toch op wat zij hem voorzet. ;) Pap zegt altijd dat hij hartstikke gezond is, en nooit naar een arts hoeft, maar hij heeft ook "suiker", weliswaar in lichte mate en met tabletje onder controle te houden. Eens per 3 maanden gaan we hiervoor naar de diabetisch verpleegkundige. Zij controleert de bloedwaardes, gewicht, evt urine, evt wondjes aan voeten. Verder is 't een schat van een mens! Ook moet pap 1 x per jaar zijn ogen laten controleren bij de oogarts. Dit hoeft gelukkig niet meer in het ziekenhuis, maar in de bus van de afd oogheelkunde, die langs alle huisartsenpraktijken rijdt.

zondag 22 augustus 2010

bankperikelen

Pap en zijn bankpasjes.........complete boekwerken kan ik daarover schrijven. Na héél vaak z'n pincode te zijn vergeten, wat zo goed als altijd resulteerde in 'n geblokkeerde pas (van hem maar - helaas - ook van mij), en de paniek/stress die daar (van zijn kant) op volgde, hebben we in overleg besloten om geen nieuw pasje voor pap meer aan te vragen. Ik moet zeggen dat ik opgelucht ben dat 't op deze manier is gebeurd, en dat niemand hem 't pasje heeft hoeven "ontnemen". Nadeel is dat ik constant moet opletten of pap wel genoeg geld bij zich heeft voor zijn boodschappen, met name als ik een aantal dagen weg ben moet ik van alles regelen. Oplossing werd gezocht en gevonden: wederom in overleg met pap werd besloten om voor mijn broer ook een pasje aan te vragen. Aldus geschiedde op 3 augustus jl, maar tot afgelopen vrijdag: géén pasje! Ben langs de bank gegaan, maar 't pasje was al op 4 augustus verstuurd naar adres van pap. Maar pap had gezegd dat hij niets had gekregen............ Wel dus: hij had 't pasje fijn bij zijn geld gestopt, zelfs met handtekening achterop. Ok, pasje is dus terecht, nu nog tussen 't oud papier zoeken naar de brief van de bank met de pincode erop....................................

zaterdag 21 augustus 2010

Ik begin een blog........

Gisteren kreeg ik ineens een ingeving: ik wil het wel en wee van pa opschrijven en dus bewaren 'voor later'. Op dit moment wordt 'zijn' alzheimer steeds gemener: 't korte termijngeheugen laat duidelijk na, dingen die eerst zo normaal waren worden steeds moeilijker. Steeds vaker komt de vraag bij mij op: hoe lang kan hij nog zelfstandig blijven wonen...... Afgelopen maand hebben we tot 3 keer toe geprobeerd hem onder te brengen bij een dagopvang. De 1e keer is hij gegaan, de daarop volgende 2 weken weigerde hij. Tja, eigen wil is er nog, en moet je daar tegenin gaan? Dagopvang is natuurlijk ook bedoeld om de mensen thuis (vaak een partner) te ontlasten. Ontlast een dagopvang mij, zijn dochter? Enerzijds nee, omdat ik natuurlijk ook mijn eigen leven heb met gezin, diverse werkzaamheden, hobbies, etc. Anderzijds natuurlijk ja, omdat ik in de tijd dat hij daar is geen zorgen heb om hem, boodschappen, eten, etc.......