woensdag 29 september 2010

op verjaardagsvisite

Gistermiddag pap opgehaald om samen naar een verjaardag te gaan. Ik had dit al in zijn agenda geschreven en heb 'm ook nog kort voordat ik 'm ging ophalen even gebeld, maar hij was 't niet vergeten, en zag er uit om door een ringetje te halen. Keurig! Door gewichtstoename ziet hij er de laatste tijd sowieso beter uit, met een gezonde kleur op zijn gezicht. Op de verjaardag zat hij naast zijn eigen zus. Leuk om die twee zo gezellig naast elkaar te zien zitten. Zolang pap zelf iets kan vertellen over vroeger lijkt hij heel normaal, maar dan ineens merk je aan hem dat hij 'n doodnormaal gesprek niet meer kan volgen. Zo vertelde zijn zus hem over haar behoorlijk zieke kleindochter, maar voordat hij in de gaten heeft over wie 't gesprek gaat....Gelukkig kent zijn zus hem langer dan vandaag en kan zij hier goed mee omgaan. Vanmorgen was ik eventjes bij pap. Samen drinken we gezellig iets:  hij een kop sterke thee uit de thermoskan en ik een kop koffie. Dan zegt hij dat hij merkt dat 't vergeten steeds erger wordt en drinkt vervolgens mijn kop koffie leeg.......

dinsdag 28 september 2010

stukjes schrijven

Toen ik afgelopen augustus met deze blog begon wist ik niet hoe vaak ik een bericht zou gaan plaatsen. Naar nu blijkt is er een enorme berg van (kleine) dingen die er in 't dagelijkse leven van pap gebeuren die ik de moeite waard vind om op te schrijven. Vaak zijn de dingen die gebeuren neergezet in min of meer chronologische volgorde, dus zoals 't die dag of de dag ervoor is gebeurd. Soms put ik uit mijn geheugen, en zijn 't dingen die me invallen, dingen die langer geleden zijn gebeurd maar die ik niet wil vergeten omdat ze in mijn ogen ook belangrijk zijn. Soms zijn 't dingen die anderen me vertellen, en die ik dus niet zelf heb meegemaakt, maar waarvan ik dus soort van verslagje schrijf. Eigenlijk zijn deze stukjes net als 't geheugen van pap: af en toe gaat een deurtje open en komt er weer een verhaaltje uit. Wat ik zo fijn vind aan 't opschrijven is dat dingen door mij en door mensen die pap kennen niet meer worden vergeten, telkens weer nagelezen kunnen worden en ook zo herkenbaar zijn. Vaak word ik aangesproken door familie en vrienden, die 't leuk vinden om de stukjes te lezen. Ergens is 't jammer dat pap zelf ze niet heeft gelezen. Misschien moet ik dit stapje toch eens gaan zetten, ben ergens wel benieuwd hoe hij erop reageert..... 

maandag 27 september 2010

koffiemelk

Vanmorgen toen ik bij pap de keuken in liep zat hij met een bril in zijn handen en keek hier vol interesse naar: "kijk maedje, ik heb een bril gevonden, van wie zou die zijn?" Het was zijn reservebril, die ik een aantal weken geleden op de tafel had gelegd, voor 't geval 't glas weer uit zijn gewone bril zou vallen. Hij kon zich niets van deze bril herinneren zei hij, ja, hij kon er wel goed door kijken, dus dan zou 't wel waar zijn wat ik hem vertelde......Ik heb hem een briefje met "reservebril" op de brillenkoker laten plakken. Ik keek rond in de keuken en zag een groot briefje op de ijskast hangen, er stond op: "Het komende half jaar géén melk in de ijskast doen!!!" Op mijn vraag waarom hij dat daar had opgehangen zei hij dat iemand zijn ijskast vulde met flesjes koffiemelk, hij zelf deed dat niet, want hij dronk nooit melk in de koffie..... Ik keek in de ijskast en er stonden inderdaad 5 kleine, gesloten flesjes koffiemelk in de ijskast. Nu weet ik uit ervaring dat als we samen boodschappen gaan doen pap ALTIJD een flesje koffiemelk koopt. Hij heeft zo zijn vaste dingen die hij telkens weer van de AH meeneemt: appels, tomaten, koffiemelk, boterhamvlees, brood en witlof. Ongeacht of hij daar (enorme) voorraad thuis van heeft liggen of niet. Lastig toch als je dit zo snel vergeet.....

zaterdag 25 september 2010

geld, 't steeds wederkerende issue....

Gistermorgen was ik bij pap om hem zijn geld te geven waarmee hij boodschappen kan doen. Hij was weer blut zei hij, maar bij controle bleek dat er nog 25 € in de beurs zaten. Ik gaf hem zijn geld, en betaalde de aanwezige poetshulp haar loon. Achteraf gezien had ik hem dat beter zelf kunnen laten doen, want nu vond pap dat hij erg weinig van mij had gekregen.... Ok, weer wat geleerd voor een volgende keer. Maar moeilijk blijft dit, het geven van een x-bedrag aan je eigen vader. Voortdurend vindt hij dat hij te weinig van mij krijgt, zodat ik me een soort van vrek voel die zijn geld niet aan hem wil geven..... Maar ik weet ook niet wat er gebeurd als ik het bedrag verhoog: volgens mij is 't geld dan net zo snel "op", en waar hij 't allemaal aan uitgeeft, Joost mag 't weten maar ik weet het niet en kom er denkelijk ook niet achter. Pap beweert dat hij zuinig is, en alleen maar boodschappen doet met 't geld. In principe is dat ook 't enige wat hij er mee hoeft te doen: alle rekeningen maak ik voor hem over, en grotere aankopen zoals kleding of schoenen kopen we samen, en dan pin ik voor hem. Maar het kan best zijn dat hij een biljet van 50 uitgeeft voor een biljet van 5, het is ook mogelijk dat hij wisselgeld maar laat zitten, of een flinke fooi geeft, misschien betaalt hij bedragen dubbel, wie weet verstopt hij geld ergens in huis........Ik vind 't beheer in ieder geval moeilijk om te doen, want hoe je 't ook doet, 't is nooit goed......

vrijdag 24 september 2010

er staat me iets bij.......

Kreeg gisteravond een telefoontje van pap:  "maedje, er staat me iets bij over een verjaardag van een van de kleinkinderen vandaag.  Wie is er vandaag jarig, want ik weet 't niet...."  Omdat ik ook niet alle verjaardagen van iedereen uit mijn hoofd weet, en omdat ik graag wil dat pap zelf zoekt naar oplossingen loods ik hem naar de wc op de benedenverdieping waar een verjaardagskalender hangt.  Dat ding hangt er al zo'n 20 of 30 jaar, misschien zelfs al langer, maar volgens pap heeft hij dat ding nog nooit gezien: "en wie hangt nu een verjaardagskalender op die wand van de wc op, daar kijk ik toch niet op als ik sta te plassen.....".  Discussie is natuurlijk zinloos....Ik laat pap zoeken naar de juiste maand en de juiste datum:  er is vandaag niemand van de kleinkinderen jarig.  Gelukkig, dan is hij tenminste geen verjaardag vergeten!

donderdag 23 september 2010

de wandelclub

Wandelen is al jarenlang paps grote hobby. Iedere maandagmiddag loopt hij samen met een aantal mensen  een  kleine of grotere wandeling. Het is een vast groepje dat al meer dan 25 jaar samen wandelt. Meestal in de buurt, heel soms iets verder weg. 't Groepje wordt steeds kleiner, de deelnemers steeds ouder, de route steeds korter..... Belangrijk aspect is de pauze onderweg: kopje koffie, liefst met een stukje vlaai erbij, en soms een glaasje wijn of een biertje, liefst in een gezellige locatie.... Degene die de wandelroute uitzet is dan ook verantwoordelijk voor 't vinden van een leuke plek die op maandagmiddag open is voor 't groepje om lekker uit te rusten en te "ouwehoeren".   Uiteraard weet iedereen in dit kleine clubje van paps alzheimer. Ze kunnen ermee omgaan, de een wat beter dan de andere, maar over 't algemeen gaat 't goed. Zo weet iedereen dat je pap geen route meer kunt laten uitzetten, of pauzeplaats kunt laten bepalen..... Als consumpties moeten worden afgerekend probeert altijd iemand over zijn schouder mee te kijken of hij niet teveel betaalt of teveel fooi geeft, wel voorzichtig, want pap wil geen bemoeienis.... Pap is natuurlijk ook in de wandelclub vaak behoorlijk eigenwijs: als hij denkt dat de route linksom moet, dan is 't voor hem dus echt linksom......verder loopt hij meters voor de groep uit of slentert hij er achteraan, al naar gelang hij dat wil. Laatst moest hij plassen, nu en direct, en dus midden op 't pad waar gelopen wordt.......moeten de anderen maar opzij gaan....

dinsdag 21 september 2010

't is wennen, maar 't went nooit.....

Omdat het wereld alzheimer dag is..........een mooi stuk van Ivo Niehe in Carré over zijn dementerende vader.....

vergeten is lastig...

Soms merk ik aan pap dat hij 't "vergeten" lastig vindt, en dat hij ook geen "betutteling" wil. Moeilijk, moeilijk... Voorbeeld: gisteravond belde hij me om te zeggen dat hij 't vervelend vond dat hijzelf geen geld meer kon halen bij de bank, zijn beurs was bijna leeg en dat vond hij "lullig". Hij zei dat hij in Utrecht was geweest  met maar 20 gulden bij zich en dat was te weinig:  hij had daar niets kunnen betalen en voelde zich een arme sloeber.  (Toevallig weet ik dat hij gisteren is gaan wandelen in de buurt van zijn woonplaats, héél ver van Utrecht.....).  Hij wil 't liefst de regie over alles weer in eigen handen hebben en dus ook zelf naar de bank om geld af te halen.....  Ik heb hem verteld dat 't systeem bij de banken is veranderd en dat niemand meer aan de balie geld kan afhalen. Alles moet met een pinpasje, en dat heeft hij niet meer omdat hij telkens weer de pincode vergat, waardoor 't pasje werd geblokkeerd en hij hiervan erg zenuwachtig werd. Tja, toen was 't even stil aan de andere kant van de lijn, "en waarom vertelt mij niemand dat je geen geld meer kunt halen bij een bank??".  Lastig hè pap, dat vergeten...... 

maandag 20 september 2010

geen zin

Soms heb ik geen zin om al weer bij pap langs te gaan.... Meestal ga ik graag naar 'm toe, maar vandaag kan ik 't niet opbrengen, ik ben gewoon te moe: ik heb flink in de tuin gewerkt en mijn energie is op. Maar morgen ga ik weer langs, en dan is hij weer zó blij dat ik er ben:  "hé maedje...."

zondag 19 september 2010

de kleinkinderen

Pap heeft 7 (grote) kleinkinderen: jongens en meiden waar hij altijd erg trots op is geweest en nog trots op is.  Vroeger toen ze klein waren kon hij heerlijk van ze genieten, ook al was hij nooit een "doe-opa" die met hen naar speeltuin of pretpark ging.  Nu zijn ze zo goed als allemaal volwassen, en hij ziet ze nog graag, maar of hij echt weet wie wie is, ik betwijfel 't wel eens.   Pap is een kei in verbloemen van dingen die hij niet meer weet en hij kan ook goed combineren:  als ik bij hem binnen loop met een van mijn zonen weet hij dus dat dat een (klein)zoon is die bij mij hoort en diens naam komt hij ook nog wel achter, zo slim is hij wel.  Laatst op een verjaardag bij mijn schoonmoeder was een van mijn zonen er ook, en toen kon pap de combinatie niet maken:  hij herkende zijn eigen kleinzoon in deze situatie niet..... triest voor hem, maar vooral ook voor mijn zoon die dat heel erg vond.

vrijdag 17 september 2010

mobieltje

Pap is weer thuis van anderhalve dag weg.  Hij heeft 't leuk gehad, zegt hij.  Maar wat hij allemaal heeft gedaan weet hij niet meer.  Wel weet hij nog wie hem thuis heeft gebracht.  Ze zijn ook nog mee naar binnen geweest, maar of hij ze koffie heeft aangeboden weet hij niet meer.  Ook dat hij de jas in de auto heeft laten liggen weet hij niet meer.  Ik vertel hem dat de jas wordt opgestuurd, en dat deze dus vandaag of morgen wordt bezorgd door de postbode.  Verbaasd is hij niet dat ik deze informatie heb, hij vindt dat allemaal heel normaal.  Ik zal uit zijn naam een bloemetje sturen naar deze dierbare vrienden, vind dat ze dat wel verdiend hebben!  Samen bekijken we de foto's die op de vorige bijeenkomst, een jaar geleden, zijn gemaakt.  Triest is dat hij maar van enkele vrienden de namen weet, terwijl hij ze toch anderhalve dag vrij intensief heeft meegemaakt.   Ineens vraagt pap me hoe hij zijn mobiele telefoon (die hij dus nooit meer gebruikt) moet opladen......  Tja, en wat doe je dan: ik heb hem gewezen waar de oplaadkabel ligt (tussen alle stapeltjes papierwerk op de keukentafel), en 't ding wordt dus nu opgeladen.  Op mijn vraag wat hij ermee gaat doen krijg ik als antwoord dat hij 'm bij zich wilt hebben als hij gaat fietsen.  Nu was pap's grootste vrees altijd dat hij zou worden gebeld als hij op de fiets zat. En nu zou hij 'm bij zich willen hebben?  Tja, 't abonnement is in ieder geval opgezegd, dus hij kan 'm nog ruim twee maanden  meenemen, maar ik ben bang dat dat nooit meer gebeurd....


donderdag 16 september 2010

pap op stap

Pap was vroeger dierenarts, en heeft nog ieder jaar een bijeenkomst met de club vrienden die samen hebben gestudeerd in Utrecht. Gisteren was 't weer zover:  de vrienden kwamen weer bijelkaar. Omdat ze graag willen dat pap er ook bij is,  heb ik 'm gebracht. Daags van te voren was hij behoorlijk zenuwachtig:  hij wist niet wat hij moest inpakken, en vooral de hoeveelheden. Hij zou namelijk één nachtje in een hotel overnachten.....Samen hebben we de spulletjes klaargelegd: ondergoed, reservebroek, reservehemd, trui, pyama, toiletspullen, slippers, zakdoeken.  Handdoeken, washandjes en 2e tandenborstel die hij zelf al had klaargelegd heb ik maar weer weggepakt en terug in de kast gelegd. Pap staat er niet bij stil welke dingen verder nog zijn geregeld voordat hij weg kon gaan:  thuishulp afbellen voor één avond en ochtend (medicatie), afspraak voor de thuishulp i.v.m. koken omzetten, zorgen dat iemand van de vriendengroep de medicatie verstrekt op de juiste tijdstippen, toezicht op eten/drinken, zorgen dat iemand voor hem de overnachting, 't eten, drinken en 't samenzijn betaalt, hem naar Tilburg brengen, zorgen dat hij weer thuis komt.....  De anderhalf uur naast hem  in de auto maken pas echt goed duidelijk hoe slecht 't korte termijn geheugen is geworden. Telkens weer heb ik heel rustig geantwoord op de vragen "blijf jij ook daar?", "kom jij me morgen weer halen?", "ik heb niet genoeg geld, en nu?....", "hoe kom ik morgen thuis?", "wat ga jij doen?", "weten zij (=vrienden) wel dat ik kom?", "ik weet 't adres niet waar ik moet zijn....", "blijf ik daar slapen???".  Voor mij een heel goede oefening, want net als hij ben ik niet echt geduldig.... 

dinsdag 14 september 2010

de bril (2) en hulp in huis

Bel ik net naar pap om te vragen of 't glas niet meer uit zijn bril is gevallen, zegt hij dat dit nog nooit is gebeurd....

Toen pap meer en meer begon te vergeten werd het tijd om  ook meer hulp in huis te halen.  Ik kom vaak bij hem, maar ik kan niet alles voor hem doen en kan er ook niet altijd voor hem zijn:  ik heb er de energie niet voor, en heb ook mijn eigen huishouden en gezin.    De poetsvrouw komt al járen twee keer per week de boel een beetje poetsen.  De hulp van de thuiszorg werd uitgebreid van eerst telefoonservice ('s ochtends een telefoontje om te controleren of pap zijn medicijnen wel had genomen), naar een kort bezoekje 's morgens (ter controle of de tabletten daadwerkelijk waren genomen), naar een langer bezoek 's morgens en een kort bezoekje 's avonds met persoonlijk overhandigen van de medicatie.   Sinds een aantal maanden is er weer een 'stapje terug' bij:  hij kan de tabletjes nu niet meer zelf pakken omdat deze zijn opgeborgen in een afgesloten medicijnkastje.   Deze hulpverlening was tot een tijdje terug  redelijk voldoende, maar omdat pap meer dan 10 kilo was afgevallen 't laatste jaar werd het tijd om de hulp uit te breiden: twee keer per week komt een vaste persoon een warme maaltijd voor hem bereiden.  Pap sputtert nog altijd tegen als ze komt, maar eet de maaltijden toch fijn op, en is weer wat kilo's bijgekomen.  Ik denk dat 't dus op dit moment redelijk gaat zoals 't gaat.

maandag 13 september 2010

de bril

Kom ik vandaag bij pap binnen, is hij helemaal overstuur:  er is een glas uit zijn bril, en 't is zó lastig om door een bril met maar een glas te kijken, hij wordt er helemaal gek van....  Hij zegt dat hij de hele tijd heeft gezocht naar 't glas, 't hele huis heeft hij nagekeken.  Op mijn vraag of hij soms met de bril op in slaap is gevallen op de bank kijkt hij me aan alsof hij 't in Keulen hoort donderen:  "dat weet ik toch niet meer......" Hij weet ook niet waar zijn reservebril is, kan zich überhaupt niet herinneren dat hij een andere bril heeft.  En ik hoef nergens te gaan zoeken, want dat heeft hij al genoeg gedaan....Aangezien ik mijn eigenwijsheid van hem heb geërfd ga ik dus ijverig op zoek naar 't brillenglas.  Eerst tussen de kussens van de bank waarop hij nogal eens in slaap valt, maar daar ligt niets.  Vervolgens op zijn slaapkamer:  op 't nachtkastje, in de brillenkoker, ligt 't glas.....  En de reservebril ligt in de woonkamer op tafel tussen allemaal stapeltjes tijdschriften..... Pap is zo blij als een kind als ik 't glas in zijn montuur heb gezet.  Morgen, als de opticien open is, gaan we 't glas goed vast laten zetten.....

zondag 12 september 2010

pap is jarig (2)

Net bij hem geweest: 't concert (in de openlucht) zal waarschijnlijk niet doorgaan vanwege de regen.  Jammer..... Wat ook zo jammer is, is dat mensen met Alzheimer vergeten dat ze een glaasje wijn  (of twee, of drie, of nog meer.......) hebben gedronken.  Triest is 't om dan je eigen vader te moeten zeggen dat hij echt geen wijn meer mag drinken.... En hij blijft ijskoud beweren dat hij geen wijn heeft gehad omdat hij dit domweg is vergeten.  Een glaasje wijn is helemaal niet erg, van mij mag hij iedere avond een glas drinken, maar in verband met de Alzheimer is 't gevoel van en de herinnering aan de hoeveelheid al genuttigde glazen helemaal weg. Pap moet  regelmatig eten in verband met zijn suiker, dat vergeet hij soms wel en soms niet. Maar als hij een glaasje (teveel) heeft gedronken, is 't hongergevoel ook weg.  Tja, hoe dit verder moet......

pap is jarig....

Pap is jarig vandaag, hij is 81 geworden.  Omdat ik net terug ben van een weekje 'weg' en omdat hij vanmiddag met zijn vriendin naar een concert gaat vieren we vandaag 'niets' .  Ik heb 'm net gebeld, en volgens hem was ik de eerste die hem feliciteerde......  Hij klonk een beetje verward, en ik vertrouw ´t niet helemaal, dus ga ik zometeen eventjes bij hem langs, kijken of alles in orde is en of hij de juiste kleding aan heeft om mee naar het concert te gaan.

vrijdag 10 september 2010

ik op vakantie

Ik ga heel graag op reis, en dat vind ik af en toe wel moeilijk: kan ik pap nog 'alleen' laten? Hij (en ook ik) is er aan gewend dat ik regelmatig bij hem binnenloop of met hem bel. Maar zolang 't nog gaat zoals 't gaat mag ik me hier niet schuldig over voelen en er zijn per slot van rekening genoeg mensen die regelmatig langskomen: thuishulp, poetshulp, zijn vriendin, mijn broers. Voordat ik op vakantie ga vertel ik hem waar ik heen ga, en voor hoe lang. Als ik er aan denk schrijf ik  't op in zijn agenda:  de eerste en de laatste dag dat ik weg ben. De dag nadat ik thuis kom ga ik naar hem toe, en dan is hij blij dat hij me weer ziet. Gelukkig is er telefoon, en die rinkelt regelmatig, ook op vakantie:  "maedje (= meisje), de beurs is leeg (= 't geld is op)".....  "maedje, 't water is weer koud"...... "och maedje, heb ik jou gebeld???" ..... Nooit vraagt hij zich dan af of ik thuis of op vakantie ben, nooit vraagt hij hoe 't daar is of wanneer ik naar huis kom. Net alsof ik 'gewoon' thuis ben, dus hij mist me alleen als hij me niet persoonlijk ziet? Zijn vriendin gaat ook graag op vakantie:  met een vriendin of in een groep, maar zonder hem.... Dat vindt hij wel vervelend en daar wordt hij onrustig van. Maar hij vergeet ook wel dat ze op vakantie is, blijft haar bellen op de vaste lijn, en snapt dan niet dat zij niet opneemt. Laatst vertelde hij me dat hij zó slecht geslapen had omdat hij niet wist of er iets met haar was gebeurd, ze nam de telefoon niet op. Toen ik hem eraan herinnerde dat ze een paar weken op vakantie was, was hij aan de ene kant opgelucht dat er niets met haar was gebeurd, maar aan de andere kant een beetje kwaad omdat hij dat niet wist..... Maar ze had 't hem wel verteld, hij was 't alleen weer kwijt.....

woensdag 8 september 2010

verkering

Pap heeft een vriendin. Ze hebben al jaren een soort van verkering, tenminste hij vindt dat ze zijn vaste vriendin is. Hij is verliefd, en zij koestert de vriendschap....Hij belt haar dagelijks, soms meerdere keren per dag, en volgens mij moet zij daar toch af en toe knettergek van worden. Ze gaan regelmatig samen wandelen of naar een concert. Pap geniet hiervan met volle teugen, en ik vind 't knap dat zij hem nog steeds meeneemt en hem niet heeft laten vallen doordat hij alzheimer heeft. Het moet voor haar toch ook vreselijk zijn als hij meerdere keren achterelkaar hetzelfde vraagt en vertelt. Ik moet haar ook eens vragen of hij tegen haar ook wel eens onredelijk is............ Voordat hij haar leerde kennen had hij jarenlang een relatie met iemand anders, daar is hij ook mee op vakantie geweest naar Spanje, ik geloof een keer of drie. Laatst vertelde hij dat hij ooit één stap in Spanje had gezet, toen hij als jonge jongen een fietstocht had gemaakt naar Lourdes. Dat van die fietstocht is waar, dat van die voetstap weet ik niet. Maar frappant is dat hij niet meer weet dat hij zo'n keer of drie met een vriendin langere tijd op vakantie is geweest in Spanje...

dinsdag 7 september 2010

ruzie met de buurvrouw

Pap woont sinds 1968 naast zijn  buurvrouw, da's dus best lang. Ze kennen elkaar goed, meer vrienden dan alleen maar buren. Toch had hij laatst ruzie met haar, zei hij. Hij was kwaad, want ze gooide - volgens hem - tuinafval over de heg in zijn tuin. En dus gooide hij dat weer terug. En hij wilde haar nooit meer zien. Flauw dus, en dat vertelde ik hem ook. Ik vond 'm erg kinderachtig, hij woonde al zolang naast haar en zulke dingen die doe je niet zonder er over te praten met elkaar. 't Zat hem ook dwars want hij begon er elke keer weer over als ik hem zag.  Ik heb 'm gezegd bij haar langs te gaan om "sorry" te zeggen. Die zelfde middag is hij een bosje bloemen gaan brengen ;)

zaterdag 4 september 2010

stapeltjes, stapeltjes

't Trieste bij pap is dat hij 't overzicht over de dagelijkse gang van zaken probeert vast te houden door 't creëren van een soort van 'schijnoverzichtelijkheid': stapels papieren, tijdschriften, notities, uitgescheurde advertenties, krantenknipsels, boekjes, kalenders, foto's, wandelkaarten enzovoorts worden op tafel verzameld, er is amper plaats voor een kop koffie.... En dat geldt dan niet alleen voor de keukentafel maar ook voor het aanrecht, de eetkamertafel en de bijzettafeltjes. Overal ligt iets en niets mag of kan weg, alles wordt bewaard. Trouwens over weggooien gesproken: als je 's nachts uit je bed wordt gebeld met de vraag wat je hebt gedaan met bijvoorbeeld de telefoongids, haal je 't echt niet meer in je hoofd om iets weg te gooien of op te ruimen.... ;) Prominente plek op de keukentafel wordt ingenomen door de agenda: alle afspraken worden hierin opgeschreven, door mij, door de pedicure, thuishulp, poetsvrouw en door pap zelf. Maar eigenlijk moet er nog een groot blad op de koelkast worden geplakt met de tekst "kijk in je agenda", want dat vergeet hij héél vaak......

vrijdag 3 september 2010

warm water

Op de display van de telefoon zag ik dat pap gisteravond geprobeerd had me te bereiken. Dus belde ik hem vanmorgen, maar dat hij mij had gebeld wist hij niet meer. Volgens hem was alles in orde, hij had niets nodig, er was niets gebeurd. Nu zit me dat dan toch niet lekker, en toch maar naar hem toe gereden. Hij zit dan gezellig in de keuken, krant voor zijn neus, kop thee binnen handbereik. Wist niet dat we even van tevoren gebeld hadden, maar ik kwam wel gelegen want hij had geen geld meer voor boodschappen en om zijn huishoudelijke hulp te betalen..... Verder alles in orde. Ik ga dan toch altijd even door 't huis om te kijken of echt alles in orde is en of er nog dingen zijn om te wassen. Hij had geen vuile broeken, zei hij, maar ik kon toch even boven gaan kijken. Buit: 4 vuile broeken..... "Och ja, neem maar mee.... wist ik niet meer dat die gewassen moesten worden" klinkt het dan, en "Nu je toch hier bent, ik heb pech in de badkamer.....". De pech was dat hij geen warm water meer had, sinds gisteravond (vandaar dat telefoontje....). Verwarmingsmonteur gebeld, en die komt vanmiddag 't euvel verhelpen.

donderdag 2 september 2010

verhalen van vroeger...

Pap kan goed vertellen, over 'vroeger' uiteraard. En bij een kop koffie word ik vaak getrakteerd op een of andere anekdote uit zijn jeugd. Een belangrijke rol speelde het klooster, pap woonde er vroeger als kind pal naast een. Hij kwam er vaak, en wilde een tijd lang zelf priester worden.......... Gelukkig bedacht hij zich op tijd (meisjes waren toch wel erg leuk), anders was ik er niet geweest ;) Of er zich in 't klooster of tijdens de 4 jaren interne opleiding dingen hebben afgespeeld die niet door de beugel konden? Pap zegt dat hij zelf niets lijfelijk heeft meegemaakt, gelukkig maar. Hij was ook veel te rap: als hij merkte dat hij door bijvoorbeeld een broeder in 't nauw werd gedreven vluchtte hij door een raam de tuin in. Typisch pap.

woensdag 1 september 2010

mooi hè

Mooi hè:



Hartelijk bedankt voor je acquareltekening van de roos voor mijn blog Judy!