dinsdag 30 november 2010

kleinschalige woonzorg

Ik heb gistermiddag gebeld met de zorgmanager  van de Thuiszorgorganisatie Zorggroep Beek (ZGB), zij gaan in 't voorjaar van 2011 samen met Woonpunt Westelijke Mijnstreek een kleinschalig project (ver)bouwen tot een complex voor woonzorg voor dementerende ouderen, de zg Elsresidentie. Toen ik over dit project las in de krant sprak me dit plan direct aan en ik was lyrisch over de naam: mijn moeder heette namelijk Els. Op papier ziet 't er heel mooi uit: gemeenschappelijke leefruimte, mooi terras en kleine tuin, goede toegankelijkheid (lift), 10 kleine appartementen met slaap- en badkamer, 24-uurs aanwezigheid van goed gekwalificeerde zorg en aangepaste activiteiten. Belangrijk aspect zou ook zijn dat pap dan in de gemeente kan blijven waar hij het grootste deel van zijn leven woont. Ik belde omdat ik meer informatie over 't opleveren van dit project wilde krijgen, maar helaas is 't erg vertraagd allemaal:  in plaats van oplevering komende maand beginnen ze pas met bouwen in 't voorjaar....  Geplande oplevering is nu voorjaar 2012.  Of dit ideale en kleinschalige project dan nog geschikt is voor pap? Ik ben bang dat dit allemaal veel te lang gaat duren.... Over een half jaar neem ik nog eens contact op, en kijken we of 't zin heeft om een afspraak te maken en hopelijk is dan meer bekend over 't wanneer van opleveren, de kosten, etc.  Deze zorggroep is particulier en kleinschalig, ik zou ook graag zien dat zij nu al de dagelijkse zorg (de thuiszorg) gaan overnemen, maar helaas bieden ze deze zorg nog niet buiten hun eigen gemeente en de randgemeenten. En dan nog het belangrijkste:  zou pap dit wel willen? Maar op een gegeven moment zal hij er niet onderuit kunnen ben ik bang......

maandag 29 november 2010

vreemd telefoontje

Net belt pap me: "maedje, ik ben mijn familie aan 't zoeken, hier is niemand...." Ik vraag of en wie hij kwijt is, pap woont alleen dus ik ben benieuwd wie hij bedoelt. "nou, gewoon, de aangetrouwden, die zoek ik, en Inge (ik dus...) die ben ik ook kwijt". Ik hoop dat ik pap gerust kan stellen door te zeggen dat hij mij, Inge dus, gewoon aan de lijn heeft nu. Ik ben niet weg, ik ben niet kwijt,  ik ben gewoon thuis. Ik vraag waarom hij mij en de anderen mist of kwijt is. Hij zegt dat hij gisteravond thuis kwam (gaan wandelen?) en het huis was leeg, en dat vond hij niet prettig. In plaats van gisteravond belt hij me dus nu vanmorgen op. Of 't werkelijk gisteravond was dat hij dat dacht of eerder of later, geen idee. Hij leest twee verdere namen op die op de telefoonlijst staan die naast de telefoon hangt: de namen van mijn broers, ik zeg dat zij gewoon aan 't werk zijn nu, zij zijn dus ook niet kwijt. Ik vraag of zijn poetshulp soms niet aanwezig is, misschien is hij haar aan 't zoeken? Maar zij is gewoon 'aan de poets'. Dan wil hij neerleggen:  de thuishulp is er voor zijn medicijnen. Tja, in mijn eerdere bericht van vandaag ben ik nog blij dat hij de testjes bij geriatrie redelijk goed heeft afgelegd, en nu weet ik even niet wat ik hiervan moet denken....

controle geriatrie

Omdat ik verhinderd was is een van mijn broers afgelopen vrijdag met pap bij de geriatrisch verpleegkundige in 't ziekenhuis geweest voor de controle. Deze controles vinden een keer per kwartaal plaats. Tot verbazing van mijn broer stond pap al klaar toen hij hem ging ophalen, zelfs zonder telefoontje van tevoren! Misschien dat hij toch zelf in de agenda heeft gekeken? Bij geriatrie werden de gangbare normale testjes herhaald, pap scoorde net zo goed of net zo slecht als de vorige keer. Dus dat is eigenlijk best goed .... en de reminyl wordt verder voorgeschreven. Bloeddruk was wel ietwat te hoog, dat moet in de gaten worden gehouden, in gewicht was hij een paar kilo's aangekomen sinds de laatste keer. Mijn broer heeft ook het probleem van de vele en heftige bloedneuzen - die pap regelmatig heeft - aangekaart, maar die kunnen volgens haar alleen worden voorkomen als hij niet meer aan zijn neus peutert (..........), stoppen met de bloedverdunners is geen optie. Ik had gehoopt dat ze een minder 'simpele' oplossing hiervoor zou hebben, maar ja.... En zo hobbelen we verder, tot de volgende controle in februari van het volgende jaar.

zondag 28 november 2010

ontwikkelen Alzheimer

Op internet las ik een artikel:  't schijnt wetenschappelijk bewezen te zijn dat je eerder Alzheimer erft van je moeder dan van je vader..... (link):

Als je moeder aan Alzheimer lijdt of leed, dan heb je meer kans om de ziekte zelf ook te ontwikkelen. Eerder was al bekend dat Alzheimer een genetische component had, maar dat moeders zwaarder doorwegen in het ontwikkelen van de ziekte dan vaders, is nieuw.

De verantwoordelijken hiervoor zijn enkele eiwitten. Kinderen van moeders met Alzheimer hadden hogere niveaus van deze eiwitten, waaronder amyloid (dat de ziekte helpt ontwikkelen) en proteïnes die stress opwekken waardoor hersencellen afsterven. 

Wie een vader had met Alzheimer of wie geen familiegeschiedenis heeft met Alzheimer, had normale aantallen van deze eiwitten. 


Preventie ipv behandeling

"Deze genetische determinanten identificeren is belangrijk. Zo kunnen we behandelingen ontwikkelen die Alzheimer aanpakt voor de ziekte zich manifesteert", legt Lisa Mosconi van New York University School of Medicine uit. Idealiter zou Alzheimer voorkomen worden, preventief aangepakt, ipv behandeld.

Alzheimer is de meest voorkomende vorm van dementie en wordt gekenmerkt door geheugenverlies en vermindering van de mentale capaciteiten, zoals nadenken. 

bron:  Daily Mail

vrijdag 26 november 2010

strijkplank

Vandaag voor het eerst in een hele week weer bij pap (hij is trouwens wel tussendoor hier geweest) en dan merk je dat 't langzaam alweer een beetje minder gaat voor wat betreft heel eenvoudige dingen:  

  • hij heeft bijvoorbeeld geen vuilniszakken meer om 't plastic afval in te doen, en hij weet ook niet waar hij die vandaan moet halen. Als ik op de gemeentelijke afvalwijzer kijk zie ik dat ze gratis zijn af te halen in de supermarkt.  
  • De plastic vuilnisemmerzakjes zijn op, en pap weet echt niet waar hij die vandaan moet halen.
  • In de kelder liggen dozen vol met plastic AH zakken: pap koopt blijkbaar bij iedere keer boodschappen doen een nieuwe plastic zak in plaats van een oude van thuis mee te nemen: "weet ik toch niet dat ik daarvoor moet betalen, dat vertelt mij niemand" is zijn verweer.
  • Ik heb broeken gewassen, en pap wil ze gaan strijken, maar weet niet meer waarop.  Vragend kijkt hij me aan: "hier op de tafel hè maedje?" "Nee pap, op de strijkplank, daar strijk je altijd op" maar hij weet niet meer waar de strijkplank staat. Ik haal de plank uit de gangkast en zet 'm voor hem neer in de keuken, en blij als een kind begint hij te strijken.....
En ik ga op weg naar de supermarkt om de boodschappen voor hem te halen.  Als ik terug kom blijkt dat ik ook koffiefilters mee had kunnen nemen, hè chips, niet goed gekeken in 't keukenkastje dus. Pap vraagt hoeveel ik van hem krijg, en voor de zoveelste keer zeg ik dat ik met zijn bankpasje heb betaald. Ik geef hem geld zodat hij de poetshulp kan betalen, neem de vuile was mee, en ga naar huis.

donderdag 25 november 2010

uitbreiding persoonlijke verzorging

Wij zijn hier thuis bezig met een verbouwing, en dat wil zeggen dat ik aan huis gebonden ben en niet zo vaak als normaal naar pap kan gaan. Lastig, vind ik, maar of hij dat ook zo ervaart? Afgelopen dinsdag belde iemand van de thuiszorg terug n.a.v. mijn belletje de dag ervoor. De zorg 's ochtends wordt met 100% uitgebreid naar.............20 minuten. Ze gaat met kantoor overleggen of zij of een van haar collegae die altijd bij pap komen in 't vervolg vroeger langs kunnen gaan om te controleren hoe 't met de persoonlijke verzorging is gesteld. Geen hulp als 't niet nodig is maar wel nakijken of de kleding schoon is, of de kraan dichtgedraaid is en of  de prothese schoon is en gedragen wordt, etc. Eigenlijk zoals ik dat zelf al in gedachten had. Volgens haar is pap heel gewillig (gelukkig!) en kan hij met haar en de meeste van haar collegae goed opschieten (ook gelukkig!). Als 't morgen even lukt ga ik langs, ik heb weer schone broeken voor hem....

maandag 22 november 2010

meer persoonlijke zorg

Vandaag gebeld met de thuiszorg.  Ik wil graag dat pap meer persoonlijke zorg krijgt.  Volgens het laatste indicatiebesluit van het CIZ (juni 2010) heeft hij momenteel recht op 4 tot 6,9 uur persoonlijke verzorging per week.  Daar kan en mag pap dus gebruik van maken, of hij dit nu wil of niet.... Morgen word ik teruggebeld door een van de mensen die vaker bij hem komt, dan spreken we door wat ik graag wil en wat mogelijk is en maken we afspraken over het hoe en het wanneer. Pap zegt bijvoorbeeld wel dat hij 2x per dag in bad gaat, maar of dit daadwerkelijk gebeurt weet ik niet, ik ben er nooit bij. De poetshulp vertelde me dat pap laatst het bad bijna had laten overlopen. Zij had dit op tijd gezien en de kraan kunnen dichtdraaien.Vorige week zag ik dat de badkamer blank stond, toen heeft dus niemand op tijd de kraan dichtgedraaid... Ik wil ook graag dat iemand 's morgens pap laat herinneren aan 't indoen van zijn gedeeltelijke prothese (en controleert of deze is schoongemaakt), en controleert of de onder- en bovenkleding die hij aanheeft of wil aandoen schoon is. Ik heb een mooi woord geleerd tijdens 't symposium vorige week:  extramuraal. Dat wil zeggen: buiten de muren, dus buiten een verpleeghuis.  En dat is wat we zo lang mogelijk willen bieden:  extramurale zorg.

zondag 21 november 2010

verjaardag oudste kleinkind

Vandaag vieren we thuis de verjaardag van mijn oudste zoon. Hij woont weliswaar op kamers, maar we vinden 't gezellig om verjaardagen samen te vieren, en zolang 't nog kan ook samen met pap en de 'andere' opa en oma. Zoals altijd bel ik pap weer ruim op tijd om hem te waarschuwen dat hij zal worden opgehaald en de jarige - die hem zal ophalen - krijgt vervolgens instructies om bij zijn opa na te kijken of alle deuren en ramen gesloten zijn. Als pap de deur openmaakt is hij volgens mijn oudste héél verbaasd dat zijn oudste kleinkind aan de deur staat en dat hij wordt opgehaald, en hij is uiteraard niet helemaal klaar.... Vervolgens vertelt hij hem een vreemd verhaal:  hij zegt dat hij 300 € (!) had klaargelegd als cadeau, maar dat dit bedrag nu weg is....... Na wat zoeken op diverse plekken in huis belt mijn oudste me op om me dit te vertellen, hij weet duidelijk niet goed wat te doen.  Omdat weer niet duidelijk is of wat pap vertelt waar is - wat ik betwijfel, zo'n bedrag heeft hij nooit meer contant in huis - zeg ik hem dat ze maar naar hier moeten komen.  Hier aangekomen praat pap niet meer over verdwenen geld, op een gegeven moment geeft hij mijn oudste als verjaardagscadeautje 4 € aan kleingeld en zegt dan dat 't zo goed is....

vrijdag 19 november 2010

lege flesjes

Bij pap weet je nooit of iets echt is gebeurd, of dat hij 't verzonnen heeft, dwz dat 't volgens hem echt gebeurd is.  Eens per zoveel tijd neem ik de bak met 't verzamelde lege glas mee om dit naar de glasbak te brengen. Vanmorgen merk ik op dat er dit keer wel enorm veel lege koffiemelkflesjes in de bak zitten, waarop pap zegt dat hij altijd melk in zijn koffie drinkt....  Nu dronk en drinkt pap nooit melk in de koffie, en zet hij ook nog eens geen koffie meer omdat hij niet meer weet hoe hij 't koffiezetapparaat moet bedienen.... Dus wat er met de koffiemelk is gebeurd, geen idee.  Op mijn opmerking dat hij trouwens wel erg veel brood in de broodla heeft liggen heeft hij als antwoord dat dit altijd wordt aangevuld door 'dat vrouwtje van de thuiszorg' maar dat ik niet bang hoef te zijn, omdat dit heus wel allemaal op gaat.  Misschien wil ik wel een boterham?  Nu eet ik in verband met 'mijn' glutenintolerantie oftewel coeliakie al bijna 3 jaar geen 'gewoon' brood meer, maar dat is iets wat hij nooit onthoudt of gewoonweg vergeet. Ik leg 2 broden in de diepvries, die trouwens hoognodig ontdooid moet worden, maar volgens pap heeft hij dat pas nog gedaan.... 

dinsdag 16 november 2010

symposium over dementie

Vandaag ben ik naar een symposium over dementie geweest, met als titel "bakens in de mist". De dag begint al heel mistig en de rit naar Sittard wordt hierdoor - ondanks 't feit dat ik de weg héél goed ken - behoorlijk bemoeilijkt, en een vergelijking met mensen met dementie die door hun aandoening de weg kwijt raken en zelfs de bakens in de mist niet meer herkennen is dan ook zeer toepasselijk. De dagvoorzitter is Karin Hillebrand, presentator en documentairemaker bij L1 en maakster van "Mist". Deze documentaire wordt compleet vertoond en ik kan iedereen aanraden om 'm te bekijken, 't is echt héél mooi, ontroerend en voor veel mensen herkenbaar. Ik heb veel gehoord vandaag, dingen waar ik iets mee kan en dingen waar ik weinig aan heb. Wat mij het meest heeft aangesproken en waar ik erg benieuwd naar ben is de bundeling van krachten, de zogenaamde "ketenzorg dementie" (het is een Landelijk Dementie Programma) waar in 2009 voorzichtig mee is gestart, wat dit jaar verder wordt uitgebouwd en wat ergens in 2011 daadwerkelijk in werking moet gaan treden: bundeling, verbinding, afstemming en bekend maken van probleemvelden/oplossingen, m.a.w. je hebt dan vanaf 't moment van diagnose contact met één steunpunt dat je de weg wijst in 't kluwen van zorg. Eerste stap heb al gezet:  ik heb me aangemeld voor de nieuwsbrief.

maandag 15 november 2010

knie en verwarming (2e deel)

Vanmorgen gelijk een afspraak gemaakt bij de huisarts, en om half 12 konden we al terecht. (Ik ben zó ontzettend te spreken over deze huisartsenpraktijk, maar dit terzijde) Pap blijkt niet alleen een ontstoken knie, maar ook een ontstoken enkelgewricht te hebben:  de artrose breidt zich geleidelijk en zeer pijnlijk uit. De arts schrijft een recept uit voor een ontstekingremmer.  Omdat de medicatie die pap krijgt door de apotheek wordt bezorgd in een blisterverpakking belt de huisarts zelf op naar de apotheek om deze aanvulling door te geven. Fijn, zo kan ik er tenminste van op aan dat het goed komt. Als we weg gaan zegt de huisarts "het gaat niet goed met hem hè....?"  Nee, het gaat niet goed, het gaat stapjes terug.....

Ik had vandaag nog een kruk willen halen bij de thuiszorg, zodat pap beter uit de voeten kan in huis, maar daar heb ik helaas geen tijd meer voor gehad, dat komt morgen wel.  Voorlopig gebruikt hij de stok van zijn vader nog, dat ding doet dus nu goed dienst.  Omdat de verwarming nog altijd niet goed functioneert, ook niet na verschillende keren de resetknop ingedrukt te hebben, bel ik maar weer met de verwarmingsfirma:  ze sturen vandaag nog iemand langs.  Tja, als je gedwongen bent om stil te zitten door pijn in knie en enkel, mag je er ook wel warmpjes bijzitten.....


zondag 14 november 2010

telefoon is kapot

Vanmiddag komen een tante en oom hier koffiedrinken en omdat dat ook gezellig is voor pap is afgesproken dat hij ook komt.  Mijn jongste zoon gaat hem ophalen maar ondanks 't feit dat dit opgeschreven staat in de agenda is hij 't natuurlijk weer helemaal vergeten.  In z'n oude kloffie en met ongekamde haren komt hij binnen, steunend op 2 wandelstokken:  't is dus nog helemaal niet goed met de knie... Morgen bel ik voor een afspraak bij de huisarts, of hij dit nu goed vindt of niet. Omdat paps telefoon kapot is gaat mijn middelste zoon op pad om een nieuwe te kopen: een seniorentelefoon met grote knoppen. Als we pap 's avonds naar huis brengen installeren we 'm direct, zodat hij weer bereikbaar is en ook zelf kan bellen. Maar eerst moeten we wéér  aan de slag met de verwarming:  de bovenverdieping lijkt wel een sauna, 't is er hartstikke warm, daarentegen is 't beneden steenkoud..... Pap moet toch echt leren om van de radiatorknoppen af te blijven: de thermostaat regelt de temperatuur in huis, daar hoeft hij niets meer aan te doen.  't Is om wanhopig van te worden....hoe lang kan dit nog zo doorgaan?

vrijdag 12 november 2010

de knie en de verwarming

De knie is wel nog rood, maar 't lopen doet bijna geen pijn meer, dus ik mag echt de dokter nog niet bellen van hem.  Ik heb wel afgesproken dat ik maandag een afspraak maak als de knie dan nog altijd rood en dus ontstoken is. Ik vind trouwens dat 't erg koud is in huis, als ik ga kijken zie ik dat de thermostaat 17,5 graden aangeeft. De verwarming is dus uit! Het is me een raadsel waarom pap mij dit niet gemeld heeft, maar hij praat er omheen en zegt dat hij denkt dat hij is afgesloten van 't gas en dat volgens hem  heel de stad geen verwarming heeft.  Lijkt me stug en ik ga boven kijken bij de verwarmingsketel. Ik zie dat er een rood lampje flikkert:  iets is dus niet goed.  In verband met mijn technisch onvermogen bel ik gelijk de verwarmingsfirma:  ik hoef volgens hen maar op een resetknop te drukken en de verwarming functioneert weer.  Gelukkig!  Ik zeg pap dat als er weer eens iets vreemds is, zoals geen verwarming, geen warm water, geen stroom, hij mij of een van mijn broers  moet bellen zodat we direct of bijna direct iets kunnen (laten) oplossen.  Als ik nu niet was langs gekomen had hij voor 't zelfde geld nog dagen zonder verwarming gezeten....  

verstrooidheid

Pap was altijd al behoorlijk vergeetachtig.  Misschien dat 't daarom ook langer duurde voordat we echt in de gaten hadden dat 't vergeten niet gewoon vergeten meer was maar erger....  Ik kan me nog goed een voorval herinneren van 't vergeetachtige:  pap had vroeger een zeilboot. Hij zeilde zo vaak als 't mogelijk was, maar dit was helaas niet echt vaak omdat hij 't veel te druk had met zijn baan als dierenarts in een drukke praktijk. Mijn moeder ging nooit met hem mee, en daarom nam hij vrijwel altijd onze hond - Barrie - mee als gezelschap op de zeiltochtjes. Zo ook die ene middag.  Na de nodige voorbereidingen op de boot gooide pap de trossen los en ging lekker zeilen.  Na een aantal uren kwam hij weer terug in de haven, en zag op de kade een klein wit hondje zitten. Barrie dus, die fijn en trouw zat te wachten totdat baasje weer terugkwam.  En pap had 'm niet één moment gemist....

woensdag 10 november 2010

ontstoken knie

Nou zeg........belt pap me net op zonder ook maar een keer te mopperen. Hij klaagt over een dikke en zere knie.  Hij zegt dat hij erg slecht loopt en veel pijn heeft omdat zijn rechterknie ontstoken is. Ik vraag hem hoelang hij dit al heeft  en hij zegt "al een tijdje". Ik was eergisteren nog bij hem en toen was er niets aan de hand. Ik vraag of hij naar de dokter wil, maar ik hoef van hem geen afspraak te maken. Volgens hem kan hij zelf net zo goed een diagnose stellen..... Hij strompelt dus nu door het huis met de wandelstok van zijn eigen vader. Hij zegt dat hij 't zelfde een paar dagen geleden heeft gehad met zijn andere knie en dat was toen binnen een paar dagen over. Dat van die andere knie, daar weet ik helemaal niets van.....  Ik zal vanmiddag toch maar eens langs gaan.  Ik vraag hem of hij al gegeten heeft en hij antwoord dat 't eten dat L had klaargemaakt 'm uitstekend gesmaakt heeft. 

dinsdag 9 november 2010

helpen in de tuin

De tuin is zo goed als opgeruimd:  alle bomen die als gevolg van de storm weg moesten zijn omgehakt en weggeruimd. 't Ziet er ietwat kaal uit, maar ook veel luchtiger en niet meer zo donker zonder al die hoge dennen en andere naaldbomen.  Pap heeft volgens de tuinman op zijn manier goed meegeholpen met opruimen.  Hij kent 'm nu ook al een aantal jaren, en 't viel 'm op dat pap behoorlijk is achteruit gegaan de laatste tijd.  Als voorbeeld noemde hij 't zetten van koffie:  dat ging dus echt niet zonder hulp.  Pap weet inderdaad niet meer hoe hij 't koffiezetapparaat moet bedienen, maar de tuinman is de beroerdste niet en zet gewoon zelf een pot.   Ook vond hij dat pap vaak kleine 'ongelukjes' had tijdens 't meehelpen..... Pap heeft weliswaar al jaren incontinentie materiaal - Tena for men -  maar het kan zijn dat hij deze vergeet te gebruiken.  Meestal is 't trouwens 'n kwestie van niet op tijd naar 't toilet gaan, of gewoonweg 'nadruppelen', maar ik denk dat ik voor de volgende keer toch maar incontinentiemateriaal bestel met een groter absorptievermogen.  Als hij ze dan gebruikt, is de kans op doorlekken in ieder geval stukken minder.  Ik merk 't trouwens ook aan de hoeveelheid was die ik meeneem naar huis, deze wordt met de week groter, en 't zijn vooral lange broeken met plasvlekken....

maandag 8 november 2010

Landelijke collecte Alzheimer Nederland

maandag 8 tot en met zaterdag 13 november 2010

Alzheimer Nederland zet zich al meer dan 25 jaar in voor mensen met dementie. Zij willen met hun werk bijdragen aan een betere kwaliteit van leven voor mensen met dementie en hun naaste omgeving. Dankzij de inzet van bijna 29.000 collectanten was de collecteopbrengst in 2009 € 1.556.650,-. De opbrengst wordt gebruikt voor het subsidiëren van wetenschappelijk onderzoek, voorlichting, ondersteuning en belangenbehartiging. 

zondag 7 november 2010

Symposium over dementie

Bakens in de Mist - Symposium over dementie

02-11 Met als titel "Bakens in de mist" organiseert de KBO regio Westelijke Mijnstreek op 16 november a.s. in samenwerking met partners in Ketenzorg Dementie Westelijke Mijnstreek in het Fortunato te Sittard een symposium over dementie.
Het symposium is bedoeld voor iedereen die belangstelling heeft of op de een of andere manier betrokken is bij dementie (persoonlijk of professioneel). In het symposium komen de diverse dimensies van het leven met dementie aan bod.

Wanneer: 16 november 2010
Waar: Locatie Fortunato te Sittard
Tijdstip: 9.30-16.00 uur
De dagvoorzitter voor deze gevarieerde dag is Karin Hillebrand, bekend als presentator en documentairemaker bij L1.

ProgrammaNaast een inleiding over dementie door geriater Walther Sipers, wordt de indrukwekkende documentaire "mist" vertoond; een verhaal over een echtpaar uit Limburg, waarvan de man aan Alzheimer leidt en waarin u kennis maakt met de vele facetten van dementie.
In een aantal parallelsessies komen daarna onderwerpen aan bod als de rol van de mantelzorger, de rol van de huisarts, bewindvoering en mentorschap, voorzieningen en Alzheimercafé's.
In het programma vindt u meer informatie over aanmelding, kosten en de inhoud van deze dag.

mijn buurvrouw

Ik heb een aantal leuke buurvrouwen, met een ervan had ik laatst een gesprek toen we beiden buiten bezig waren:  zij met onkruid wieden en ik met vegen.  Zoals meestal komt 't gesprek vanzelf op onze ouders, zij heeft 't dan over haar hoogbejaarde vader en over haar demente moeder, en ik over pap. Haar ouders wonen ook nog zelfstandig, haar vader (een krasse negentiger!) rijdt nog auto en kookt ook nog warme maaltijden! Haar moeder is iets meer "stapjes terug" dan mijn vader, met 't verschil dat er dus iemand 24 uur per dag om haar heen is die constant ziet wat er gebeurt en wat er fout gaat. Zij verstopt bijvoorbeeld spulletjes op de meest onmogelijke plekjes in huis, en hij is dan vervolgens uren zoet met zoeken en belt dan meestal ten einde raad naar zijn dochter die dan ook nog eens alles op z'n kop zet om 't verlorene te vinden.... Laatst was hij zijn mapje met 't rijbewijs kwijt, 't was nergens te vinden en hij raakte een beetje in paniek. Na heel lang zoeken vond mijn buurvrouw 't eindelijk:  tussen 'n plint en 'n poot van de kast zat net een centimetertje ruimte en daar zat 't mapje verstopt. 'n Onmogelijke plek en je vraagt je af hoe ze erbij komt en waarom ze dat doet. Zoveel en zo vaak mogelijk legt haar vader nu alle waardevolle dingen en dingetjes die hij niet kwijt wil raken in een apart kamertje waarvan hij de deur op slot doet. Tja, wie weet wat pap al overal in huis heeft verstopt om wat voor reden dan ook......

vrijdag 5 november 2010

keukenla

Pap was vandaag weer blij me te zien: niets weet hij meer van zijn telefonisch gemopper laatst en ik heb 't er ook maar niet over.  Ik heb wat bakjes voor in de keukenlades bij me zodat een en ander een beetje overzichtelijker kan worden opgeborgen. Ik mag alles opruimen.... en hij helpt me goed mee. Als we klaar zijn drinken we een kopje thee, daarna moet hij iets hebben uit de net opgeruimde la..........en wordt dan een beetje kregelig omdat deze net is opgeruimd. Hij zegt:  "ik zie je graag, maar af en toe zou ik je achter 't behang kunnen plakken met je opruimen...." Tja pap, ik jou ook......

woensdag 3 november 2010

een boos telefoontje

Vroeger belde pap me regelmatig, dat doet hij tegenwoordig zo goed als nooit meer. En als hij per ongeluk eens belt dan is 't niet om te vragen hoe mijn dag is geweest, hoe 't met mijn jongens gaat of om te zeggen wat hij zelf die dag heeft gedaan. Gisteravond belde hij me, en ik kreeg direct de wind van voren:  "Nu moet je eens goed luisteren: die vrouwen die altijd bij mij op de stoep staan, die wil ik hier niet meer in huis hebben. Dat wat ze koken is niet te (vr)eten en wat ze allemaal in huis doen dat wil ik niet..... Ik ben baas in mijn eigen huis, en ik kan nog heel goed voor mezelf koken. Ik ben toch niet achterlijk......." Nee pap, zeker niet achterlijk, maar je vergeet zo ontzettend veel.....da's de pest van Alzheimer, en nu heb je een  helder moment, met daarbij 't besef dat jouw leven steeds vaker niet meer onder je eigen regie wordt uitgevoerd.... Ik blijf  erg rustig aan de telefoon en zeg hem voor de zoveelste keer dat alle mensen die bij hem in huis komen er komen zodat hij zo lang mogelijk zelfstandig kan blijven wonen.  Verder zeg ik heel rustig dat we 't er morgen nog eens over zullen hebben. Misschien is hij ook gewoon met 't verkeerde been uit bed gestapt, en dat kan, en mag, maar liefst niet te vaak......


dinsdag 2 november 2010

kookhulp

Vorige week werd ik  gebeld door iemand van de thuiszorg ivm de kookhulp:  de vaste hulp had weer een week verlof, en ze wilde dit aan mij doorgeven, en me ook de naam van de vervangster zeggen. Omdat de vervanging de vorige keer fout was gegaan wilde ik 't nog eens goed doornemen, en daarom werd ik de volgende dag door de manager gebeld: alles was volgens haar prima geregeld, eea stond nu zelfs schriftelijk vast, en de vervangster was een oudere mevrouw (tja, aan haar stem te horen is de manager zelf nog erg jong, dus waarschijnlijk is iedereen boven de 30 voor haar een oudere mevrouw, maar dit terzijde...).  Na 2 dagen belde me weer iemand om deze vervanging door te geven.  Geval van 'check, check, double check' dus.  Maar liever dit dan dat 't weer niet goed geregeld is.  Gistermiddag werd ik gebeld door de vervangster:  iemand met een zéér prettige stem.  Ze wilde doorgeven dat zij bij pap ging koken, en of er nog iets was wat zij moest weten. Nou, da's toch geweldig!  Nadat ze bij pap was geweest belde ze wéér op om door te geven hoe 't was gegaan:  pap had al (brood met haring) gegeten, dus ze had niets hoeven klaar te maken.....tja, dat is pap hè.... maar ze vond dat hij een heel aardige man was, ze hadden samen een kop thee gedronken, ze had de ijskast geïnspecteerd i.v.m. de volgende keer dat ze komt. Ze vertelde mij dat zij dan een aantal boodschappen voor hem zou meenemen. Nu weet ik dat dat volgens de regels niet mag, maar zij zei dat dat echt vaker voorkwam, en dat dit 't verschil is tussen strikte regels en praktijk... 't Management weet 't, en 't wordt dus toegestaan.  Nu snap ik ook waarom pap 'klaagde' over de hoeveelheid boodschappen in zijn ijskast die hij er zelf niet in had gelegd:  dat waren dus boodschappen gedaan door L. van de thuiszorg....

maandag 1 november 2010

overal ligt rommel

Ik had waspoeder gekocht voor pap en wilde dat in de bijkeukenkast zetten:  maar die kast staat bomvol met rommel en ik mag 't niet op- of uitruimen: onder andere een hele verzameling lege botervlootjes ("handig om iets in op te sturen", ik zou niet weten wat en waar naartoe.....), 'n lege doos van 't koffiezetapparaat, 'n  lege doos van een staafmixer, 'n reserve glazen kan van een koffiezetapparaat van heel lang geleden, 'n reserve glazen kan van een nog ouder koffiezetapparaat, een hele stapel oude poetsdoekjes, oude cake- en bakvormen, schoenen van mijn moeder (ze is inmiddels meer dan 9 jaar dood, en daarvoor jarenlang bedlegerig), heel oude schoenen van pap, plastic bloempotten, lege zakken en nog veel meer. Ik mag er niets mee doen, ik mag er niets van zeggen en ik mag er vooral niet om lachen.....