zaterdag 31 december 2011

de beste wensen

Gistermiddag, pap belt. Ik ben er niet, mijn jongste neemt op. Pap aan de lijn: "Zalig nieuwjaar!" Op de opmerking van mijn zoon dat hij 'n paar dagen te vroeg is volgt de respons "Ach, dan ben ik tenminste de eerste!" Ik wil iedereen die deze blog volgt, heeft gevolgd, af en toe komt kijken of heeft bekeken, alle mensen die reacties hebben gegeven direct hier of per mail 'n goed uiteinde toewensen en 'n fantastisch 2012!!

vrijdag 16 december 2011

nog even dit en een kerstwens ...

Laatst schreef iemand me: "Misschien hang je tegen een burn out aan? Dat is ook niet zo gek. Denk ik" Ik zei 'nee', maar diep in mijn hart geloof ik toch dat 't antwoord een beetje 'ja' is. Ik merk dat ik helemaal niet aan bloggen moet denken, maar dat 't niet meer bloggen me ook niet de rust geeft die ik dacht te krijgen .... Ik neem dus rust, waarschijnlijk tot volgend jaar. Ik wil jullie allemaal heel hartelijk bedanken voor alle fijne reacties, dat doet zó goed! Ik neem ze ook echt ter harte. Ik ga niet meer iedere dag bloggen als ik weer ga bloggen. Ik neem tijd voor mezelf, althans, dat probeer ik ;-) 't Is geen moeten, dit bloggen, 't is een uitlaatklep. Zo was 't bedoeld, zo moet 't blijven.
Omdat de blog over pap gaat en niet over mij, een kleine update van de afgelopen week:
Middelste zoon, student audiovisuele vormgeving, heeft een opdracht van school. Hij is bezig met 't maken van een documentaire. En pap is een dankbaar onderwerp. Hij is nieuwsgierig: "komt dit in de krant?" maar vindt 't ook wel lastig "kom je nu alweer met dat ding?" Ik heb al een paar stukjes film mogen bekijken, en dat is confronterend. Je ziet door andermans ogen hoe erg Alzheimer is geworden .... Zelf sta ik te kort bij om alles te (kunnen) zien, of neem ik teveel uit handen voordat .... Afgelopen week: "Jong, wil je koffie?" En zoon zegt "ja, lekker opa!" en filmt vervolgens 't gevecht van zijn opa met 't gegeven koffie maken. Ik zie 'n blik in paps ogen, ik zie keukenkastjes open en dicht gaan, ik zie 'n zoeken naar koffie, naar zakjes, naar ...... Uiteindelijk heeft pap gevonden wat hij zocht. Hij doet 'n aantal schepjes filterkoffie in een kop, schudt de kop vervolgens leeg in de thermoskan en doet daar water bij ..... Roert met een lepel door dit mengsel, en schenkt 't dan in 't koffiezetapparaat. Datgene wat hier vervolgens uitkomt heeft de kleur van koffie, maar daar is dan ook alles mee gezegd. "Mam, 't was niet te drinken!"

Ik wil jullie de allerbeste wensen toewensen voor de komende tijd. Niet te veel 'moeten', niet te veel van alles wat overdadig is ;-) Ik plaats dezelfde foto's als vorig jaar, 't zijn toch zo'n mooie plaatjes .... Jullie horen van me ....  Groetjes, Inge



fijne kerstdagen, en een zalig nieuwjaar



zaterdag 10 december 2011

twijfel

Af en toe begin ik te twijfelen: stoppen of doorgaan met deze blog. 't Is niet dat pap geen inspiratie meer geeft voor stukjes, echt niet! Maar ik merk aan mezelf dat ik te moe word om een stukje te zien in wat hij zegt of doet. Ik heb de laatste tijd ietwat veel aan mijn hoofd gehad, misschien veroorzaakt dat een algehele (blog) moeheid? Wie zal 't zeggen. Vervelend is ook dat mijn laptop ontiegelijk traag is, en dat in combinatie met 't nog tragere internet in 't dorp waar we wonen .... Noodgedwongen 'zit' ik veel op de i-pad, zou dat ding niet meer kunnen missen, maar 't plaatsen van 'n stukje gaat daarmee nogal eens niet goed .... Vandaag probeer ik 't nog eens. Lukt 't niet dan zet ik voorlopig een punt achter schrijven op dit blog, in ieder geval tot volgend jaar .... De blog blijft dan natuurlijk gewoon open om te lezen, ik weet alleen nog niet goed of ik na een tijdje nog toesta of er reacties geplaatst kunnen worden. Maar: komt tijd komt raad! Terug naar pap .... Gisteren had hij een ingescheurde nagel aan zijn ringvinger. Schaartje kon hij zo gauw niet vinden, en voordat ik in de gaten had wat hij aan 't doen was had hij de oplossing al gevonden: dan gebruik je toch gewoon een snoeischaar? En om een en ander 'af' te maken een aardappelschiller ..... Hoofdschuddend bekeek ik dit tafereeltje ....

vrijdag 9 december 2011

de moeite van 't lezen waard!

Ik kreeg een mail van Renske van de blog Renskebenik: 

Via Bezig&Blij ben ik op jou blog terecht gekomen. Ik heb jaren gewerkt in een verpleeghuis op een afdeling met dementerende ouderen. Ik heb daar altijd met plezier gewerkt en heb de dingen die ik mee gemaakt heb opgeschreven. Die verhalen zijn (lang verhaal) als collumns terecht gekomen in het maandblad EVA. Ik heb de collumns op mijn blog staan. Misschien vind je het leuk om ze te lezen?

Op haar blog staan dus een aantal verhalen die ooit in 't maandblad Eva hebben gestaan. Mooi om te lezen! Hier is de link.

Verder gebeurt er niet zoveel opmerkelijks in huize paps: 't geheugen gaat langzaam maar zeker telkens een stapje terug, maar 't alleen - met behoorlijk wat hulp - wonen gaat gelukkig nog altijd redelijk goed. Vanmorgen zei hij 't zelf nog: "Wat als ik jou niet had ...." en ik heb 'm heel eerlijk geantwoord dat hij dan met grote waarschijnlijkheid niet meer alleen in zijn huis zou wonen, waarop de gevleugelde uitspraak volgde "Ach wat ...... jawel hoor". Niet dus ;-)
't Blogboek is nu echt in de maak! Ik heb diverse malen (e-mail) contact gehad met iemand van de klantenservice, ik heb nu 'n opdrachtnummer en het afleveradres is gecorrigeerd.  't Is nu alleen nog wachten op de bezorging, dat zal ergens begin volgend jaar zijn .... Spannend!



dinsdag 6 december 2011

blogboek (2)

Op aanvraag: dit is de link van blog2print. Bij mij is - denk ik - iets fout gegaan: ik heb nog geen bevestigingsmail gekregen, heb per ongeluk ook verzuimd de bevestiging van mijn bestelling af te drukken en moet nu maar afwachten of er wel of geen boek komt ... Af en toe doe ik dingen te snel en daardoor te onnauwkeurig .... daarin lijk ik echt op mijn vader ;-)  't Bedrag is in ieder geval (nog) niet afgeschreven van mijn kredietkaartrekening dus t.z.t. nog eens proberen. Gelukkig heb ik de opzet wel opgeslagen. Misschien maak ik eerst dit jaar nog vol met blogberichten ;-) 


De foto hierboven laat 't begin van 'n vies karweitje zien .... Dit moet de biobak voorstellen, maar er zat zoveel meer in dat ik bang was dat de bak niet zou worden leeggemaakt door de dames/heren van de gemeentereiniging. Dus eerst alles eruit gevist en in de goede bak geflikkerdgooid. Niet leuk om te doen maar 't is blijkbaar ook een onderdeel van mantelzorg ;-)

maandag 5 december 2011

berichten uit de zorg en mijn blog

Dit stond vorige week woensdag in het Limburgs Dagblad/Dagblad de Limburger:
'Berichten uit de zorg' door Esther Donkers.
Wat extra aandacht voor een dementerende bewoner of een zieke bajesklant, interesse in hun achtergrond en oog voor de mensen achter een facade van agressie of onvoorspelbaar gedrag. In het boek 'Berichten uit de zorg' beschrijft verpleegkundige Esther Donkers wat er in de zorg óók gebeurt. Uitgeverij De Bezige Bij, € 15,90.

Omslag van Berichten uit de zorg

Deze tip kreeg ik van Renske: stukje in de Telegraaf: chip voor dementerenden:
In een pas geopend verzorgingshuis in Assen krijgen alle 80 dementerende bewoners twee paar speciale schoenen. In de hak van de schoenen zit een chip die ervoor zorgt dat sommige deuren en liften opengaan voor de bewoners en andere gesloten blijven. 


Ik heb al behoorlijk wat werk verzet vanmorgen ... vind ik dan ;-) Ik heb bij blog2print een boek van mijn blog besteld: spannend! Ik heb dat ooit gelezen op de blog van Sanneke, en vond 't gelijk super om 't ook voor mezelf te maken. Zo blijft de blog ook bewaard buiten internet.

vrijdag 2 december 2011

over- of onderschatten?

Soms denk en hoop ik dat pap meer kan dan ik denk dat hij nog kan .... en dan trap ik er weer in. Hij weet en kan steeds minder, dat is nu eenmaal zo. Maar toch ..... Zo ook afgelopen week. Dinsdag schreef ik nog dat ik pap af kon leiden zodat hij thuis zou blijven voor de pedicure. Hij zou ná haar bezoek naar de kapper gaan. Dacht ik. Woensdag was ik verhinderd, ik ben die dag niet bij pap langs geweest. 's Middags kreeg ik een aantal sms-jes van mijn oudste: opa heeft al een aantal keren gebeld om zich af te melden: hij gaat naar de kapper. Niets mis mee, zijn kappersbezoek is dus één dagje later dan gepland, maar voor iemand met een slecht tijdsbesef is dat niet slecht. Toen ik gistermorgen bij hem kwam was ik dus verbaasd om te zien dat hij niet naar de kapper was geweest: zijn haren stonden nog net zo alle kanten op als afgelopen dinsdag .... Tja, hij was geweest, zei hij, maar hij had de kapperszaak niet kunnen vinden. Hij was diverse keren de straat op en neer gelopen, maar niks geen kapperszaak. Ik kan me precies voorstellen hoe hij als een kip zonder kop de winkelpromenade op en neer is gelopen met een verwilderde blik in zijn ogen. Zielig! En weer een les voor mij: ik heb hem overschat, hij kan dit niet meer alleen! 
's Middags pik ik hem op, we rijden samen naar de parkeerplaats, parkeren mijn auto, en lopen vervolgens richting de kapper. "Hier heb ik gelopen!", zegt hij, "en daar heb ik gekeken!". 'Daar' is een bouwproject, misschien dat hij daardoor zijn oriëntatie is kwijtgeraakt? Bij de kapper heeft hij weer praatjes voor tien ....

donderdag 1 december 2011

moderne dementiezorg

Ik kreeg van Ruud Dirkse van http://www.moderne-dementiezorg.nl het verzoek om te melden dat op hun site nu een informatiebank dementieonderzoek staat zoals die op 28 november jl door Prof. Dr. Scheltens van het VU MC is geopend. Lees hier voor meer informatie:

Deze informatiebank bevat niet alleen meer dan 120 onderzoeken, verdeeld over 12 rubrieken, maar ook meer dan 500 artikelen uit (vak)bladen en  honderden linkjes naar aan de onderzoeksonderwerpen gerelateerde websites. Deze informatiebank is gebouwd door het Alzheimercentrum van de VU en zorginnovatiebureau DAZ en is mogelijk gemaakt door een subsidie van fonds NutsOhra.

woensdag 30 november 2011

pedicure

Pap zit netjes gekleed in de keuken als ik binnenloop, met z'n colbertje aan. Op mijn vraag of hij ergens naar toe gaat zegt hij dat hij naar de kapper gaat. Prima, maar nu nog even niet: de pedicure komt even na twaalven, en ook de thuiszorg zal rond die tijd op de stoep staan. Niet handig als je er dan niet bent. Ik kan pap dit wel tien keer vertellen, maar de kans is groot dat hij toch de deur uitgaat op 't moment dat ik net mijn hielen heb gelicht, gewoon omdat dit NU in zijn hoofd zit om te gaan doen. Mijn oplossing is het maken van koffie, gezellig met hem babbelen, en de wasmand voor zijn neus zetten ;-) Ja hoor, dit laatste werkt als de theorie van Pavlov: hup, de strijkplank komt te voorschijn, hij weet zowaar direct 't strijkijzer te vinden en begint heel geconcentreerd aan dit karwei! Als ik uiteindelijk weg ga, is de pedicure er nog niet, maar pap staat nog te strijken, dus dat komt wel goed ;-)

dinsdag 29 november 2011

eindelijk weg

't Is me eindelijk gelukt om pap uit zijn wielrenjasje te praten. Ik heb ècht moeten praten als Brugman. Hij heeft 't de hele week aangehad, en dat was gewoon te veel voor mij ;-) Als ik 't jasje aan een nadere inspectie onderwerp zie ik overal motgaatjes, chips, die had ik nog niet eerder gezien .... Ik doe 't jasje in een plastic zak, leg er een ferme knoop in en leg 't samen met de nog te wassen kleding in de gang. Helaas voor pap wordt dit jasje niet meer gewassen .....

maandag 28 november 2011

trots

"Wie komt hier wonen, als ik er eens niet meer ben?"
O jee, voor de zoveelste keer komt die vraag voorbij. Ik vraag hem of hij ècht denkt dat ik hier zou willen wonen. "Ja, waarom niet, kijk eens naar die tuin ....". Als ik zeg dat denkelijk niemand van zijn kinderen hier komt wonen na zijn dood, omdat we allemaal onze eigen plek hebben met onze eigen gezinnen, en dat 't dus wel verkocht zal gaan worden kijkt hij verschrikt: "Nee, niet doen! Dit hier is een paradijsje, dat moet in de familie blijven!" Op mijn vraag wie van zijn kinderen hier dan moet komen wonen weet hij even niet meer hoeveel kinderen hij eigenlijk heeft. "Foei pap, heb je dan nog meer kinderen dan de 3 ons bekende?" Hij lacht .... en 't gesprek gaat gelukkig verder over iets anders: "Hoe zit 't nu eigenlijk met mijn fiets?"


vrijdag 25 november 2011

uit de oude doos

't Bericht van gisteren had eigenlijk net voor dit bericht geplaatst moeten worden. Maar ja, ook computerberichtjes kunnen wel eens (tijdelijk) zoek raken ;-) 't Bloemetje dat ik voor vriendin E. in gedachten had is trouwens een boek geworden, een boek dat ook hoog op mijn eigen nog-te-lezen-lijstje staat, namelijk 'De 100-jarige man die uit 't raam klom en verdween'. Alleen al vanwege de titel en ook omdat 't avontuur van die 100-jarige iets zou zijn geweest voor pap als hij geen Alzheimer had gekregen. Hij was vroeger namelijk best wel eens ondeugend  ;-)
Vanmorgen bij pap een aantal uitspraken van hem 'op film' gezet. Nou ja, niet echt gefilmd, maar 'n opname gemaakt met de i-phone. Leuk voor later. Ik zou 't graag hier willen neerzetten, maar in 't kader van zijn privacy doe ik 't niet. Respect voor alles! Hij snapt er sowieso niets van, van al die techniek. Vindt 't allemaal maar wonderlijk, ook dat hij zichzelf zó terug kan bekijken op dat kleine schermpje. Ook 'n paar leuke foto's gemaakt:


Kijk eens wat een dikke buik .... die man verhongert echt niet ;-) En dat vestje is om te gillen: zijn oude wielrenjasje. Waar hij dat nu weer uit heeft gehaald, ik weet 't niet. In zijn handen de dodenprentjes van zijn ouders. In zijn rechterhand dat van zijn vader, die is al in 1942 gestorven. Pap was nog net geen 13. En in de linkerhand dat van zijn moeder, gestorven in 1971. Met name 't sterven van zijn vader heeft veel impact op hem gehad, en nu nog! Tja, 't zal je maar gebeuren om als jongen van die leeftijd je vader al te moeten missen!

Gisteren kreeg ik deze mooie kaart van Wilmi, zó lief en leuk!
"Zomaar een kaartje om je een hart onder de riem te steken. Mantelzorgen is niet niks en soms loop je tegen zoveel muren op. Daar komt bij dat iemand met Alzheimer een extra zorg is."
Dankjewel Wilmi!

donderdag 24 november 2011

400ste

Kom er net achter dat mijn eerdere bericht van vandaag het 400ste op deze blog is! Toch iets om héél eventjes stil bij te blijven staan ...... Pap: bedankt voor alle inspiratie tot nog toe!

uitvoering in de schouwburg

'n Berichtje dat ik al eerder had willen plaatsen, maar dat 'onder 'n stapeltje' terecht is gekomen:
Zondagmorgen, 'n aantal weken geleden. Zoals iedere week loop ik na 't sporten even bij pap binnen. Hij zit met nette broek, overhemd, das èn trui 'in de startblokken' in de keuken. 't Is behoorlijk warm buiten, en nog warmer binnen. Ik draai de radiator dicht en pap zegt dat hij niet in de gaten had dat 't zó warm was en draait de radiator weer open. Hij vraagt of ik hem kom ophalen, want hij gaat ergens naar toe vanmiddag. "Pap, kijk eens hoe ik er uit zie, ik heb mijn sportkleding aan .... denk je dat ik zo ergens met jou naar toe zou gaan? Zou jij zo met mij naar de schouwburg willen?" Hij lacht, en zegt dat hij inderdaad naar de schouwburg gaat .... maar niet met mij! De arme, hij zit dus helemaal klaar terwijl 't nog geen 12 uur is en hij pas tegen half 2 wordt opgehaald. Hij heeft er duidelijk zin in en vraagt nog eens of ik met hem meega. Nee pap, jij wordt zo meteen fijn opgehaald, en ik mag weer naar huis ;-)
Zondagmiddag, 'n aantal weken later. Ik hoor van 'anderen' hoe 't is geweest ná dat schouwburgbezoek. Pap en vriendin wilden na afloop van de voorstelling nog ergens iets gaan drinken, en misschien ook wel een hapje eten. Pap zou trakteren, hij was immers met vriendin meegereden. Èn hij is nog van de oude stempel. Oké, ze gingen dus ergens zitten. En laat nu blijken dat pap nog net 10 euro bij zich had ........... Oh, erg hè. Ik was ervan overtuigd dat hij nog genoeg in zijn portemonnee had, heb verzuimd dit goed te controleren .... Sneu voor pap, vervelend voor z'n vriendin. Volgende week is er bij haar koffiedrinken/vla(ai) eten in verband met haar verjaardag. Ik denk dat ik haar een groot boeket bloemen namens pap ga brengen ;-)



dinsdag 22 november 2011

de dag na de dip

Hartstikke leuk en hartverwarmend, alle reacties die ik gisteren kreeg op mijn 'dip'! Die is nog niet helemaal over, mijn hoofd zit nog vol, maar mijn rug is weer bijna goed en ik heb vandaag genoeg inspiratie voor een nieuw stukje ;-)
Pap hangt aan de telefoon als ik binnenloop. Boven, op zijn slaapkamer, met de deur dicht. Ik hoor dat hij niet in 't Limburgs maar in 't Nederlands spreekt met de persoon aan de andere kant van de lijn. Ik kan niet verstaan wàt hij zegt. Hoeft ook niet. Hij zal me vast vertellen met wie hij heeft gesproken, maar wat hij met die persoon bespreekt is zijn zaak. 't Gesprek is afgelopen, en ik roep naar boven dat ik er ben. "Ja, ik was aan de telefoon, met mijn dochter!", roept hij naar beneden.
"Zo, met je dochter .... weet je dat zeker?" zeg ik als hij voor me in de keuken staat. "Tuurlijk weet ik dat zeker, ik herken toch zeker haar stem!". Degenen die hier langer lezen weten dat pap maar één dochter heeft, en dat ben ik .... dus ik vraag hem wie ik dan ben. En dan valt 't kwartje ..... maar hij kan me nu niet vertellen met wie hij heeft gesproken. Hij weet 't niet meer.  "Met een van mijn schoondochters misschien, of was 't E. dat is toch ook een soort van dochter?". E. is zijn vriendin. Zij was inderdaad degene aan de telefoon. Zij gaat morgen een week op vakantie, samen met 'n vriendin en ze belde hem om afscheid te nemen. 
Ik vind dat pap vandaag een beetje in de war is, zeg hem dat ook. En hij beaamt 't. "Tja, die oude dag ....". 

maandag 21 november 2011

dipje

't Lijkt wel alsof ik in een schrijfdip zit .... Niet dat er niet over iets te schrijven valt, maar ik kan me er niet altijd toe zetten om dingen die gebeuren te vertalen naar een stukje.  Ik heb 't de laatste tijd ook drukker gehad dan normaal. En aangezien voor mij 'twee dingen op een dag' al erg druk is .....
Ik probeer dagelijks naar pap te gaan, maar ook dit lukt niet altijd. Zolang 't nog zo gaat zoals 't gaat voel ik me daar niet heel erg schuldig over. Maar misschien toch ook weer wel: sinds een aantal dagen heb ik last van mijn rug, zonder dat ik daarvoor een oorzaak (i.e. plotse beweging, verkeerd tillen, op de tocht gestaan) kan aanwijzen. 't Gaat .... maar 't is vervelend. Ik denk echt dat de oorzaak ligt in 't feit dat ik 't drukker heb, niet fysiek maar voornamelijk in mijn hoofd. 
Leuke dingen heb ik afgelopen weekend gedaan: eerst afgelopen zaterdagochtend 'n glutenvrije markt bezocht. Da's 'n waar Walhalla voor mensen met coeliakie (glutenintolerantie) of tarwe-allergie. Je kunt je als niet-coeliaak niet voorstellen hoe 't is om gewoon alles te kunnen proeven wat uitgestald ligt op bordjes: pepernoten, gevulde speculaas, diverse soorten brood, toastjes ............ Niet allemaal even lekker, maar wel allemaal glutenvrij ;-) Mijn voorraadla is aangevuld en mijn la in de vriezer is ook weer redelijk vol. Fijn is 't dat iedereen die daar rond loopt op een of andere wijze te maken met dezelfde aandoening: zelf, als (groot)ouder, als partner, of belangstellende door werk. Leuk was 't om daar  iemand 'live' te ontmoeten die de moeite had genomen om vanuit Noord-Holland helemaal af te zakken naar 't uiterste zuiden van 't land! Ze gaf een lezing over haar boek 'broodje kaas zonder brood'. Beetje reclame hier kan geen kwaad ;-)
Die zelfde middag werd mijn verjaardagscadeautje verzilverd: samen met vriendinnen mocht ik een workshop sieraden maken volgen. Wat was dat leuk om te doen! Meiden: bedankt!!


kabaal maken met beleid ;-) voor 't beste resultaat

wow, wat ben ik trots op mijn hanger met pareltje!
Zo, nu terug naar pap ;-) Hij was gisteren blij me te zien, maar dat ik twee dagen niet bij hem ben geweest heeft hij niet bewust in de gaten gehad. 'Ha maedje, ben je d'r, wil je koffie? Euh ............. maar ik heb geen koffie in huis ....."  "Ik maak 'n lekkere pot koffie pap".

zaterdag 19 november 2011

op 't brood

Drie keer raden wat pap 't allerliefste op z'n boterham eet (of gewoon, direct uit de pot met een lepel) ....


't Is weer tijd om zijn bak met glas te legen, en dit was wat er aan lege sandwichspreadpotten uitkwam.

donderdag 17 november 2011

meedenken, oogarts en 'n jarige

Leuk en fijn dat er zo met me mee wordt gedacht, er zitten echt goede tips tussen! V.w.b. 't bezwaarschrift: de brief van de gemeente is gestuurd aan 't thuisadres van pap .... m.a.w. die 'zat dus tussen 't oud papier' ...... ;-) Ik heb een informatienummer gekregen dat ik kan en misschien nog zal bellen, daarna volgt een mooi epistel met - hopelijk - de juiste argumenten waardoor geen zorguren zullen moeten worden ingeleverd.
Voor wat betreft de auto van pap: ik ben naarstig op zoek naar 'iets' waar 't kenteken duidelijk op staat, heb 't nog niet gevonden. Kan ook niet als je de troep vele stapeltjes her en der ziet. Ben best wel benieuwd of 't karretje nog ergens rondrijdt. Komt goed ;-)
Het boek waarover ik gisteren schreef heb ik gisteren kunnen kopen, zal er binnenkort aan beginnen. 
Vanmorgen met pap op controle bij de oogarts in 't ziekenhuis. We moesten er al om 9 uur zijn. Vorige week had ik dit duidelijk opgeschreven in 't logboek van de thuiszorg, met 't verzoek of ze dan eerder zouden kunnen komen zodat pap op tijd klaar zou staan. Hoefde ik tenminste niet te vroeg op pad. 't Is namelijk geen pretje om rond acht uur te proberen de stad in te rijden, je staat meer stil dan dat je vooruit komt. Maar ik had 't kunnen weten: pap was niet klaar, de thuiszorg was nog niet geweest, en 't was intussen twintig voor 9 ..... Gelukkig was pap wel zo goed als aangekleed, hij hoefde alleen nog een schoon overhemd en zijn schoenen aan te trekken. Enigszins gestrest gingen we (lees: ik, want pap heeft nergens last van .... ) op stap om - gelukkig - net op tijd voor de balie van oogheelkunde te staan .... Enfin, alles is zo goed als oké, we hoeven niet meer terug te komen, controle kan 'gewoon' blijven plaatsvinden in de fundusbus die ieder jaar bij de huisarts staat. Pap heeft beginnende staar en een zg 'gele vlek'. Aan staar hoeft hij niet te worden geholpen, en aan die gele vlek kan niets worden gedaan heb ik me laten vertellen. 
Ik ga hem nu ophalen, hij komt hier koffie drinken en een stuk vla(ai) eten: zijn oudste kleinkind, mijn oudste zoon, is vandaag jarig. Hiep, hiep, hoera! Ben benieuwd of hij zo meteen weet waarom ik hem kom halen .... ;-)

woensdag 16 november 2011

kom in actie

Dit is een link naar een artikel in de Telegraaf: 

Kom in actie voor Alzheimer

Je bent moeder van kleine kinderen en je hebt een druk leven. Door die leuke baan, een sociaal leven en je hobby's blijft er nog maar weinig tijd over. En dan komt het bericht en staat je wereld op zijn kop: je vader heeft de ziekte van Alzheimer. Alles moet anders, want opeens ligt nu de taak om iemand 24/7 te verzorgen.


Ook in de Telegraaf een boekrecensie van een roman die zeer zeker op mijn lijstje komt: 'Hersenspinsels' van Alice LaPlante.



Op een bord aan de keukenmuur staat in een bibberig handschrift met een dikke, zwarte schrift geschreven: ,,Mijn naam is dokter Jennifer White en ik ben 64 jaar. Ik lijd aan de ziekte van Alzheimer, Mijn zoon Mark is 29 jaar. Mijn dochter Fiona is 24 jaar. Magdalena woont bij me in. Ze zorgt voor me.”


Renske, bedankt voor de tips!



dinsdag 15 november 2011

stom, stommer, stomst

Oh, ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan ...... Zó stom of dom of wat dan ook als ik me nu voel ..... Ik had net iemand aan de lijn die veranderingen van de huishoudelijke zorg voor pap voor de komende weken doorgaf. Ik vroeg aan haar hoe 't nu eigenlijk zat met 't schema voor komend jaar, omdat door de bezuinigingen van de gemeente een en ander flink is gekort. Zie ook dit bericht. Om een lang verhaal kort te maken: zij raadde me aan om schriftelijk een bezwaarschrift in te dienen bij de gemeente tegen de nieuwe maatregelen. Dus ik zeg nog dankbaar 'dankjewel', ga op zoek naar 't schrijven van de gemeente en kom er vervolgens achter dat dit binnen 6 weken na dagtekening van de brief had moeten gebeuren ...... en dat is nu ruim twee weken geleden. Dit vind ik niet dom van mezelf maar gewoon stom, ik had de brief nauwkeurig(er) moeten lezen in plaats van 'm direct netjes in een klapper te stoppen .... Hè, 't is was zo'n mooie en zonnige dag .....

maandag 14 november 2011

paps auto

(foto van 't www)
Ik schreef al eens over paps auto en hoe we (mijn broers en ik) hem van 't (zelf) autorijden hebben af gekregen. Laatst - ik zag een soortgelijke auto rijden - ging me dit scenario weer door 't hoofd ... Ik ben nog altijd blij dat 't toen gelukt is, maar de wijze waarop verdiende in mijn ogen geen schoonheidsprijs. Toch was pap toen al 'ver weg genoeg' om hier nooit argwaan over te krijgen. Nooit heeft hij gedacht: "ik ga voor een second opinion naar een andere garage", en waarom zou hij ook ... Hij vertrouwde ons, zijn kinderen, en hij vertrouwde de mensen van de garage waar hij al jaren kwam om 't oudje te laten keuren en repareren. Ik vind 't jammer dat ik geen foto meer heb van pap en zijn auto. Hij was er toch zó trots op! Voor zijn werk was 't belangrijk om een degelijke diesel te rijden, dit in verband met de vele kilometers die hij vrat op een jaar .... Maar de laatste jaren was 't een roestbak waarvan bijvoorbeeld de deurstrippen met duct tape zaten vastgeplakt aan de carrosserie ... Niet een auto om ergens netjes mee voor de dag te komen dus ;-) Bij 't zoeken naar een geschikte foto van een dergelijke auto kwam ik er velen tegen, en ik vraag me af of hij (of is 't 'het', maar zeker geen 'zij') nog ergens rijdt? Misschien wel, en *zucht* wij hebben er geen cent voor gekregen .... Zo belangrijk vonden we 't dat dat ding van 't toneel verdween .....
Pap praat zelden over zijn auto en over 't niet meer (kunnen) rijden. Laatst kwam 't wel heel eventjes ter sprake. Dat was bij de huisarts, toen hij 't moeilijk had met 't snappen van wat van hem werd verwacht bij de oogcontrole. Toen hij 't eindelijk wèl snapte zei ik dat hij net zo functioneert als een diesel: langzaam op gang komen en dan doordenderen. "Ja," zei hij, "dat komt omdat ik al jaren in een diesel rij ...." 

zaterdag 12 november 2011

mantelzorgcompliment



Ook dit jaar komen mantelzorgers weer in aanmerking voor 't mantelzorgcompliment. Dit staat te lezen op de site van mezzo.nl

Ondanks eerdere signalen wordt het Mantelzorgcompliment ook in 2012 uitgekeerd. Zo blijkt uit de Miljoenennota. Het bedrag gaat helaas wel naar beneden van € 250 naar € 200. Mantelzorgers die zorgen voor iemand met een langdurige, extramurale AWBZ-indicatie komen in aanmerking voor dit compliment. 

Vorig jaar heb ik de aanvraag ingediend, en 't compliment gekregen. Dit is 't antwoord van de Sociale Verzekerings Bank (SVB) naar aanleiding van mijn vraag waarom pap dit jaar geen aanvraagformulier heeft gekregen:

Uw vader heeft een indicatie voor zorg met verblijf (een intramurale indicatie). Op 5 juni 2011 heeft Uw vader een intramurale zorgindicatie gekregen. Uw indicatie voldoet daarom niet aan de voorwaarden om een Mantelzorgcompliment te mogen geven.


Alsof de zorg voor pap dit jaar minder is dan vorig jaar doordat de indicatie is veranderd ..... Zo lang deze indicatie nog niet is omgezet in een daadwerkelijke situatie (=opname) is mijns inziens nog altijd sprake van een extramurale zorg .... Broerlief mag contact opnemen met de SVB .....









vrijdag 11 november 2011

wandelen en verjaarsvisite

Afgelopen maandag had pap 't goed voorstaan: eerst 's middags een wandeling maken en aansluitend koffie drinken met een lekker stukje vla(ai) erbij bij iemand van de wandelclub. 't Koffiedrinken was ter ere van de verjaardag van een van de wandelaars. De wandeling is kort op zo'n middag en duidelijk ondergeschikt aan  't koffiedrinken, vla(ai) eten en ouwehoeren .... Meestal, en zo ook afgelopen maandag, splitst de groep zich in tweeën. Een groepje loopt wat sneller dan 't andere, de ene ronde is dus ook wat groter dan de andere, zodat ze samen op 't punt uitkomen waar ze gezamenlijk koffie willen drinken. Pap liep mee met 't snelle groepje. Ik heb 't al vaker gezegd: qua lichamelijk vermogen lijkt hij vele malen jonger dan zijn 82 jaar! Op enig moment heeft hij zich om wat voor reden dan ook afgescheiden van de rest van zijn groepje, maar hij wist waar ze na 't wandelen naar toe zouden gaan: 't was per slot van rekening de verjaardag van zijn vriendin, haar adres zou hij moeten weten, en de weg er naar toe ook .... Zou moeten weten, maar ik weet dat dit vaak en eigenlijk steeds vaker niet zo is, als je hem op de man af vraagt waar zij woont wie hij 't niet, terwijl 't een straat bij hem vandaan is ....
Oké, hij was dus afgescheiden van de rest, zou zelf naar haar toe lopen, en de hele groep zou dan gezellig samenzijn voor koffie en vlaai. Na zo'n twintig minuten was iedereen present, met uitzondering van meneer. Zou hij zich dan toch verlopen hebben op dat kleine stukje? Men werd toch wat ongerust .... en ging hem zoeken. Tja, en dan is 't toch lachen: hij was fijn 't blad aan 't weghalen in zijn voortuin, en nee, van een verjaardag vieren wist hij echt niets, dan zou hij toch niet zijn gaan werken, dan was hij toch zeker gelijk meegegaan .....
Hij heeft zich nog kostelijk geamuseerd die middag ;-) 

donderdag 10 november 2011

televisie

Hoe zet je je televisie aan of uit als je de afstandbediening constant kwijt bent en eigenlijk ook niets meer snapt van de vele knopjes op dezelfde (eenvoudige oftewel senioren-) afstandbediening of televisie? Dan zet je gewoon de knop om ..... En wat geef je dan als verklaring: "dan loopt 't beeld niet meer door heel Nederland als ik toch niet meer wil kijken".


dinsdag 8 november 2011

niet veel honger

Ongelooflijk maar waar: pap heeft niet veel honger vandaag. Het staat ook opgeschreven in 't logboek van de thuiszorg: geen maaltijd klaargemaakt, de heer had geen honger. Ik kijk in de koelkast en zie dat daar nog een kant-en-klare salade (met spekjes en dressing erbij) staat. Volgens de datum op de verpakking zou die vandaag gegeten moeten worden. Ik stel pap voor om die samen op te eten, is toch beter dan dat die blijft staan tot Sint Juttemis .... Pap vindt dit een uitstekend idee! We dekken de tafel, ik zet een pot koffie, en samen genieten we van deze smakelijke en gezonde maaltijd. Na afloop zeg ik gekscherend dat hij lekker gekookt heeft. "Nee," zegt hij, "ik heb alleen de mayonaise gemaakt, dat doe ik altijd!" Heel serieus is hij, dus ik laat hem in de waan en in zijn waarde.
Ik haal mijn bladhark uit de auto. Die van hem is overgebroken, hij heeft blijkbaar te fanatiek blad geharkt. Ik kan wel even zonder, vind 't veel te belangrijk dat hij lekker buiten bezig is zolang 't nog goed weer is. Het doet 'm echt goed en binnen zitten kan nog lang genoeg de komende tijd.
Over tijd gesproken: ik denk dat 't geen gek idee is om nog eens een afspraak te maken met de zorgmanager. Ik denk dat 't niet slecht is om nog eens te praten over dagbehandeling. Nu is 't nog goed weer en is pap voldoende buiten bezig, maar als 't de komende tijd slechter weer wordt en als de dagen nog korter worden zit hij alleen maar binnen. Misschien niet meer in de locatie waar hij precies één keer is geweest maar elders .... Stof tot nadenken heb ik genoeg de komende tijd ....
Bij deze wil ik al degenen die deze blog lezen nog op 't volgende wijzen:

In 2011 gaan van 7 t/m 12 november zo'n 30.000 vrijwilligers van Alzheimer Nederland van deur tot deur tijdens de Nationale Collecteweek.

Alvast bedankt!




maandag 7 november 2011

de meterstanden

Er liggen twee brieven op tafel. Een van de waterleidingmaatschappij en een van de elektriciteitsleverancier. Beiden met 't verzoek om heropname van de meterstanden in verband met sterke verschillen in opgave tussen dit en vorig jaar. 't Zal toch niet .... en jawel hoor: blijkbaar heeft pap beide kaarten zelf ingevuld en op de post gedaan. Ik denk dat hij de nummers van de meters heeft opgeschreven in plaats van de juiste standen ... Ik kruip zo meteen nog maar eens in de meterkast om de juiste standen op te schrijven en door te geven ...

zondag 6 november 2011

tot wie?

"Tot wie moet ik me nu wenden voor een maaltijd? Ik heb de hele dag gewerkt en heb nu honger ..... " 't Is zes uur 's avonds als hij me dit vraagt. De thuiszorg heeft 's middags 'n warme maaltijd voor hem opgewarmd, en er ligt nog genoeg brood en beleg in de koelkast. Doordat hij nu zo moe is weet hij niet meer hoe of wat? Maar mij bellen lukt nog wel? Dus zeg ik tegen hem dat hij zelf voor z'n avondmaaltijd moet zorgen. Hij kan 't beste een boterham smeren, en die lekker opeten met een kopje thee erbij. Als 't goed is is de thermoskan gevuld met thee, die hoeft hij alleen nog in te schenken. "Oh, maar ik ben te moe om nu brood te smeren ....." Ik raad 'm aan om eerst lekker uit te rusten, en dan kan hij als hij uitgerust is nog iets smeren. Ik hoor 'm denken, "ja, dat kan ik doen ..... dag maedje"

vrijdag 4 november 2011

iets heel anders

Ik had net een mooi blogje geschreven .... en nu is 't compleet foetsie .......... Ik had geschreven dat ik eens iets heel anders wilde schrijven en dat dat misschien te maken had met 't mooie en uitzonderlijke weer ('t is hier ruim twintig graden!), met de goede uitslag die ik kreeg van de internist in 't ziekenhuis (controle van antistoffen in 't bloed in verband met coeliakie) of met 't feit dat dit 't eerste stukje zou worden dat werd geschreven op de pas gekregen i-pad (nog een cadeautje voor mijn verjaardag afgelopen augustus). Jammer maar helaas, toen ik 't wilde opslaan kreeg ik een foutmelding, en daarna was en bleef 't stukje weg. Mijn goede zin verdween hierdoor als sneeuw door de zon. Nou, nee hoor, zo snel gaat dat hier niet ;-)
De goede zin was vanmorgen al verdwenen nadat ik bij pap was geweest. Hij had ook goede zin, we liepen 'n rondje door zijn tuin en bespraken wat hij nog allemaal wilde doen vandaag of morgen of overmorgen, in ieder geval nog voordat hij 't zou vergeten. En toen viel hem in dat zijn fiets weg was. En daar volgde me toch een scheldkanonnade .... 'Niet tegen jou hoor, maar tegen die onverlaten die me mijn fiets hebben afgenomen ....'. Tja, en dat ben ik dus, maar dat weet hij niet meer, en mij vertrouwt hij door en door ..... Hij werd gelukkig rustig toen ik vertelde dat we samen de fiets achter op mijn auto hadden gezet, en dat die naar de fietsenmaker zou gaan ter reparatie. Hij opgelucht, en ik ging naar huis met een knoop in mijn maag omdat ik vind dat ik niet helemaal eerlijk ben ten opzichte van hem .......
Toen ik nèt klaar was met 't eerste keer typen van dit stukje op de i-pad en ook nèt had gemerkt dat 't stukje  ergens verdwenen was in de wereld van blogger, ging de telefoon.'t Was pap, hij moest me iets heel ergs vertellen wat hem was overkomen: onverlaten hadden zijn fiets weggehaald ...... 
Deze mooie dag heeft voor mij een aantal donkere wolkje aan de hemel ..... 

donderdag 3 november 2011

exit fiets en grasmaaier

In 't logboek van de thuiszorg staat geschreven: 'waarom staat de grasmaaier in de keuken?' Oh, wat jammer dat ik daar geen foto van heb ........... Maar als ik bij pap aankom staat het ding niet langer in de keuken maar buiten op het terras. Als ik pap vraag waarom 't ding in de keuken stond wordt hij weer boos: 'dat ding moet in de garage, kan niet buiten of in  't tuinhuisje blijven!' Welk argument ik ook aandraag, hij blijft bij zijn standpunt. Net als met 't vastzetten van de garagepoort was hij 't ook eens met 't verhuizen van de maaier naar 't tuinhuisje achter in de tuin. Natuurlijk weet hij er niets meer van. Hij vindt dat 'n maaier thuishoort in de garage. Daar staat zo'n gevaarte ook vorstvrij. Wie weet wat voor strenge winter er komt. Kijk, wat dit betreft is hij toch vrij helder. Hij weet niet meer wat er bij wijze van spreken 10 minuten geleden is gebeurd of gezegd, maar dat er wel eens een strenge winter zou kunnen komen weet hij wel. Omdat pap 't erover heeft dat hij de maaier desnoods zelf via de steile trap weer in de garage wil gaan zetten besluit ik om 's  middags mijn oudste langs te sturen: 'Opa, ik kom de maaier ophalen. Hij moet weg voor onderhoud'. En opa vindt 't goed. Nu staan er een fiets èn een extra grasmaaier in ons tuinhuisje .....

woensdag 2 november 2011

vergeten


Gisteren zag ik een briefje staan met de tekst 'sleutel fietsslot niet aanraken !!' De sleutel is niet de vermiste fietssleutel, maar gewoon 'n willekeurige, geen idee eigenlijk van of voor welke deur. Om hem te herinneren aan de fietssleutel die nog altijd weg is? 't Zinnetje erboven, doorgestreept, luidt: 'In Wittem alles +' om hem eraan te herinneren dat er in zijn geboorteplaats geen naaste familie meer van hem woont .... dat zij dus allemaal overleden zijn. Arme pap, alles moet hij opschrijven, en als 't erop aankomt vergeet hij om alle briefjes die her en der door 't huis liggen of hangen te lezen ...

dinsdag 1 november 2011

boos (2), maar ik ook .....

Vanmorgen na 't sporten weer even langs pap. En ik geloof mijn ogen niet als ik bij hem binnenloop: midden in de keuken staat zijn fiets ....Die heeft hij dus uit de garage gesleept. Nu is 't zo dat zijn garage onder 't huis zit, en verbonden is met de bijkeuken door middel van een zeer steile en smalle trap. Ik 'gvd' 'n flink aantal keren .... zeker als pap ook nog eens begint te mopperen op 'die achterlijke idioot die de garagepoort heeft vastgezet ....' We zijn allebei niet in ons goede doen, da's wel duidelijk. Omdat ik boos ben besluit ik om maar direct rechtsomkeer te maken, 't heeft geen zin om hier bij hem te blijven. Maar na 'n rondje gereden te hebben besluit ik dat ik toch maar weer bij hem langs ga. Alles wat hij doet en zegt is niet kwaad bedoeld. Ik heb al gehoord dat hij de hele vorige week lastig is geweest. Dus toch omdat ik er niet was?
De fiets staat inmiddels buiten ....

Morgen rij ik met 't mijn fietsenrek op de auto weer bij hem langs om de fiets op te laden. Ik zet 't ding vervolgens hier thuis in de garage. Tegen pap zeg ik dat de fiets naar de fietsenmaker is voor reparatie en 'n  nieuw slot, en vervolgens hoop ik dat 't 'uit het oog uit het hart' zal zijn. 
Ik krijg nog een sms van jongste broer: pap heeft mij vanmorgen de wind van voren gegeven dat ik de garage had vastgezet en de boel had gesaboteerd ...... Arme hij ;-)




maandag 31 oktober 2011

nog een triest bericht


Las vandaag een triest bericht op de blog van Ellen. Bij haar man Arsène is longkanker geconstateerd. Ik wil hun vanaf mijn blog héél veel sterkte en zoveel mogelijk beterschap toewensen. En een klein kaarsje aansteken als troost, om hen te laten weten dat ik aan hun denk!

zondag 30 oktober 2011

boos ....

ra ra wat staat daar in de vriezer?
Ik wist 't wel .... pap vindt 't vreselijk dat de garagepoort is 'vergrendeld'. Vanmiddag al weer twee keer telefoon gehad. Twee keer moeten uitleggen dat hij zelf bij 't vergrendelen (door mijn broer) aanwezig is geweest, en dat hij 't ook goed heeft gevonden. 'Oh ja, en waarom weet ik daar niets meer van? Ik wil met de fiets weg ....' *Zucht* 'Je kunt niet met de fiets weg omdat 't sleuteltje kwijt is ....' En daar weet hij natuurlijk ook niets meer van. Ik probeer 't allemaal een positieve draai te geven: 'het is veel veiliger om te lopen, met al dat drukke verkeer. Ze rijden je zo van je sokken af als jij met je fiets over al die drukke wegen en kruispunten fietst.' Ik heb makkelijk praten, zegt hij, ik hoef niet te voet met alle boodschappen uit de stad te komen ..... Nee, dat klopt, maar hij ook niet ;-)

zaterdag 29 oktober 2011

ben weer thuis

Ben weer thuis. Heb boodschappen gedaan en ben daar ook al mee bij pap geweest. Zoals ik eigenlijk al verwacht had, zo was 't ook: pap ontvangt me alsof hij me gisteren pas heeft gezien. Heeft me niet gemist, waarom ook, volgens zijn (slechte) geheugen ben ik niet (lang) weg geweest ...... 't Maakt echt niet uit hoelang ik weg blijf, als hij maar voorzien wordt van zijn natje en droogje. We drinken samen 'n kop koffie, maar hij is duidelijk meer geïnteresseerd in datgene wat er op de televisie te zien is ....




Dat niet alles helemaal gesmeerd is verlopen, daar moet nog aan gewerkt worden ... maar dat gaat vast lukken. Mijn jongste broer, die normaal altijd heel goed voor pap zorgt loopt momenteel op zijn tenen ..... Hij heeft een (te) drukke baan, en daarbij ook nog vrouw en kinderen die behoorlijk in de lappenmand zitten. Ik weet dat hij het wel en wee van pap heel hoog in zijn vaandel heeft staan, maar kan niet verlangen  dat hij à la minute klaar staat, zeker niet nu in deze situatie. Mijn andere broer heeft 'n drukke zaak. Van hem kreeg ik deze mail:

Ben gisteren bij pap geweest, heb de garage(poort) provisorisch dichtgemaakt met twee schroeven en de stekker uit het stopcontact getrokken zodat de poort helemaal niet meer geopend kan worden. Hij vond het goed omdat hij de sleutel van de fiets sowieso kwijt is en hij de fiets in de garage laat staan. Hij was toen ik er kwam net klaar met grasmaaien, zag er overigens goed uit. De grasmaaier hebben we in het tuinhuisje gezet, maar de benzine moest van hem in de garage blijven. Verder heeft pap een normale indruk achtergelaten.

'n Heel ander bericht dan dat wat ik van mijn zoon kreeg. Maar dat is ook 't verraderlijke: 't ene moment is nooit 't andere. 
Ik ga samen met pap in de garage kijken. Uiteraard weet pap nergens van. Hij wil de poort openen, en begint te vloeken als dit niet lukt. Hij wordt kwaad als ik hem uitleg waarom de poort niet meer open gaat, hij zegt dat hij zich beperkt voelt in zijn doen en laten. Boos is hij ook omdat hij de fiets nu helemaal niet meer kan gebruiken, maar zo gauw we uit de garage zijn is hij alles weer vergeten.
Over de nonnevot van gisteren gesproken: letterlijk vertaald betekent dit 'achterste van een non' ;-) 'n Zoet en lekker streekgerecht dat vooral in de carnavalstijd (vanaf 11 november) wordt gebakken door alle bakkers en bakliefhebbers hier uit de buurt. Niet overal heet 't 'nonnevot' trouwens, dat verschilt van plaats tot plaats. Helaas niet glutenvrij te krijgen ...

vrijdag 28 oktober 2011

loslaten ...

Ja, gisteren toch even 'n mindere dag gehad, omdat je - ook op afstand - bezig bent met vasthouden en niet met loslaten ;-) Zoonlief is naar opa toegegaan met brood, beleg en 'n aantal maaltijden. En wat bleek:

Boodschappen aan opa gegeven. Hij was net terug van wandelen, hij was de stad in gelopen en was oude plaatsen afgegaan. Hij zei dat hij daar een glas wijn had gedronken. Haren helemaal door de war en broek vol geplast. Binnen trof ik een verpakking van BakkerBart aan en een halve nonnevot. Ook lagen er nog 2 broden in de vriezer en een half brood in de koelkast.

zogenaamde nonnevot

't Is mogelijk dat een van mijn broers dit heeft aangevuld naar aanleiding van mijn sms-je of naar aanleiding van een telefoontje van pap. Of pap heeft gebeld met de mededeling dat hij niets meer had terwijl er toch nog voldoende was? Geen idee .... Wij rijden in ieder geval weer naar huis, en vanaf morgen heb ik de touwtjes weer in handen ;-)

donderdag 27 oktober 2011

herfst

Ik ben een week niet thuis. 't Is herfstvakantie in 't gedeelte van Nederland waar mijn zonen op school zitten en we zijn samen met twee van hen richting zuidoosten gereden. Alles is  - voorzover mogelijk - voorbereid: thuiszorg, huishoudelijke en wmo-hulp zijn op de hoogte, broers weten ervan, koelkast is gevuld en thuisblijvende zoon heeft  instructies gekregen. Ook in paps agenda staat met grote letters geschreven 'Inge is er niet', maar aangezien hij er niet of nauwelijks in kijkt is dit eigenlijk vergeefs. Is niet erg, dat 't erin geschreven staat is ook voor anderen die langs komen en 't niet weten fijn om te lezen. Denk ik. Pap heeft me tot nog toe drie keer gebeld. De eerste keer was om te vragen waar 't strijkijzer ook al weer staat ('oh, ben je er niet, dat wist ik niet, fijne vakantie!'), de tweede keer om me mee te delen dat hij op zwart zaad zit ('oh, ik wist niet dat je op vakantie bent, dat heeft mij niemand verteld!'). De derde keer om me te vertellen wat hij die dag had gedaan, en om me te vragen of ik soms nog meer karweitjes voor hem had. 'Ik heb 't gras gemaaid, aan de voor- en aan de achterkant. Dat wilde ik je vertellen, dan ben je op de hoogte van wat ik heb gedaan vandaag. Heb je soms nog een karweitje voor me? Oh, ben jij er niet .... dat wist ik niet, fijne vakantie nog. Zijn er soms nog meer van mijn soort (?) bij je?'


Ik heb 't fototoestel goed 'recht' gehouden, de horizon is hier alleen niet horizontaal ;-)
Kreeg een bericht van mijn zoon: ben bij opa geweest, hij vroeg van welke organisatie ik was ..... en een van mijn broer: pap heeft gebeld voor geld, maar L. had ook al wat langs gebracht? Ik hem hem nog wat gegeven. Hij was "krutteltig" (= lastig), vertrouwt niemand meer behalve mij, zegt hij ;-)


Over 'loslaten' gesproken: 't vierde telefoontje van pap was vandaag: hij is bezig aan zijn laatste snee brood .... ik zit hier niet meer zo lekker nu .....

dinsdag 25 oktober 2011

reacties van betrokkenen

't Is zo fijn om reacties te krijgen op de berichten. Altijd, en van iedereen! Dit zijn 'n aantal reacties van betrokkenen. Ze zijn niet beter dan andere reacties, maar wel speciaal. 
Dit is bijvoorbeeld de reactie van Hans op een van mijn berichten, in dit geval 'verjaardag, van wie':

Oh, hoe herkenbaar! Maar... ga er niet over in discussie, want het is de echte waarheid van de Alzheimerpatiënt. Discussie geeft verwarring en verkeerde prikkels.
Het niet herkennen van je dierbaren komt veelal voor, wanneer er teveel personen tegelijk aanwezig zijn. In een verpleeghuis komen soms hele families: een gezellige drukte, maar niet voor de Alzheimerpatiënt. Veel te veel prikkels. Als je alleen, of hooguit met 2 op bezoek bent, zonder afleidende drukte op de achtergrond, is het voor beide partijen veel prettiger. En dan kan de patiënt zijn energie steken in herinneringen en herkenning. Tot ieders tevredenheid. Zoiets moet je uitproberen!
Dit is ook de reden waarom we na afloop van mijn verjaardag niet samen met oma en beide opa's uit zijn gaan eten: 'n teveel aan prikkels bij pap kan werken als een lap op een rode stier. En om hem nu naar huis te brengen en de andere opa en oma wèl mee te nemen vond ik niet zo kies. Ik probeer er altijd aan te denken om niet tegen dat gene wat hij zegt of beweert in te gaan. Dat lukt ook vrij aardig,  hij schiet nooit uit zijn slof tegen mij. Maar voor vreemden en ook vrienden/familie is dit wel eens moeilijk, zij reageren nog wel eens met : 'ach, dat weet je toch zeker nog .....' of 'waarom schrijf je zoiets niet op .....' 
De reactie van Janny op een ouder bericht is ook erg herkenbaar:
Mijn moeder beweert stelselmatig dat er geld van haar wordt gestolen. Maar ze heeft al jaren geen geld meer in haar kamer. Want ze raakt alles kwijt: kammen (nét 10 stuks gekocht en drie dagen later zijn ze weg) krulspelden, schaar, sleutel, levensmiddelen en zelfs haar ondergebit.En volgens mijn moeder doen dat de meisjes "in de bediening" :-)

Hier heb ik ook al vaker over geschreven: alle dingen die opeens spoorloos verdwenen zijn. En inderdaad: iedereen heeft 't gedaan .... behalve pap. Gelukkig worden de meeste spulletjesterug gevonden. Vroeger dan wel later. Soms is 't niet erg dat iets kwijt is .... en lost 't een probleem op .... Moeilijk zijn paps beschuldigingen voor degenen die zorg komen verlenen bij hem in huis. 't Is een kwestie van vertrouwen ......


En nog een reactie van Janny:


Het valt met op dat je veronderstelt dat er steeds een logische verklaring voor iets moet zijn. Zoals wanneer je vader zich afmeldt voor een wandeling. Maar volgens mij is dat bij Alzheimer patiënten echt niet altijd het geval. Ik merk bij mijn moeder dat ze de ene keer dit doet en de andere keer iets heel anders in dezelfde situatie. Ze vindt gezelschap ècht heerlijk maar meldt zich soms af 'omdat ze niet van gezelschap houdt'. Ook het 'opraken' van dingen is niet altijd logisch, want ze gooit ook dingen weg  die nog niet aan vervanging toe zijn. 
Dus maak je niet te snel zorgen. De volgende dag kan er een heel andere situatie zijn.


't Klopt. Janny heeft gelijk. Ik denk te vaak dat er ergens een logische verklaring voor moet zijn. Of ik hoop dat er ergens een logische verklaring voor is. Ik denk dat pap alles op eet bijvoorbeeld, en als kind uit de oorlogsjaren geen eetbare dingen weggooit. Maar misschien doet hij dat toch? Misschien heeft hij zijn fietssleuteltje wel weggegooid omdat hij 't niet meer herkende als iets dat bruikbaar is? Misschien geeft hij zijn geld wel weg aan de eerste de beste die hij tegenkomt? Misschien gooit hij een scheermesje wel weg na zich er één keer mee geschoren te hebben? Alzheimer is grillig .... laat mensen met Alzheimer ook grillige dingen doen en zeggen .... Dingen waar wij van denken 'hoe is 't mogelijk?' maar waar zij zich niets (meer) bij denken ... Ik probeer hier aan te denken, en ook dingen 'los' te laten .....

maandag 24 oktober 2011

oma of moeder?

Als we zo samen zitten te praten bekruipt me steeds vaker 't gevoel dat ik niet weet met welke vader ik te doen heb: de zoon van zijn moeder en ik dus in de rol van zijn moeder, de man van zijn vrouw, en ik dus in de rol van mijn moeder, of mijn eigen vader ... Ingewikkeld en soms lastig. Ik moet telkens switchen en me verplaatsen in de periode waarin hij zit! Zoals laatst: we rijden door 't landschap waar hij geboren is, en hij beweert dat er overal klanten van hem wonen. "Hier wonen allemaal boeren, en ik ken ze nog van naam!". Ook vertelt hij over zijn studietijd in Utrecht, " ... en een lol dat we hadden!". Als hij 't over 'mama' heeft moet ik vragen: "bedoel je oma of bedoel mijn moeder?". Een verwarde blik kijkt me dan aan ... "Mien mam" ... zijn moeder oftewel mijn oma dus. Laatst ook weer: "ik heb hier nooit last van heimwee ..." Nee, dat zal vast als je ergens al zolang woont. 't Lastige is dat als hij weer gaat twijfelen over zijn thuis, er ook vast weer periodes gaan komen dat hij gaat dwalen ...


zondag 23 oktober 2011

hoop voor de toekomst

Gelezen in de krant, het 'Limburgs Dagblad' van maandag, 17 oktober 2011:

Oudste vrouw had bijzondere genen
Zes jaar na haar dood blijft Hendrikje van Andel-Schipper uit Hoogeveen de wereld verbazen. De Nederlands en met haar 115 jaar bij haar overlijden de oudste mens ter wereld, beschikte over bijzondere genen die haar beschermden tegen dementie en hart-en vaatziekten. Dat blijkt uit een onderzoek van geneticus H. Holstege van 't VU medisch centrum in A'dam, dat tijdens een congres in Canada is gepresenteerd. Deze uitkomsten bieden een goed uitgangspunt bij verder onderzoek naar de oorzaken van Alzheimer en andere vormen van dementie. Ook kunnen de bevindingen helpen bij het beantwoorden van de vraag waarom sommige mensen een zeer hoge leeftijd bereiken. Hendrikje van Andel werd enkele jaren voor haar dood al door wetenschappers onderzocht. Ze stelde haar lichaam ter beschikking aan de medische wetenschap. Dr Holstege constateert dat Van Andel functioneerde als iemand van 60 of 70. "Dat is heel bijzonder. Welke genen ze precies had kunnen we echter nog niet zeggen. Als we daar achter komen, weten we welke beschermende elementen ervoor zorgen dat iemand zo oud wordt."
Dilemma: stel ik mijn lichaam na mijn dood niet alleen ter beschikking voor transplantatiedoeleinden maar ook voor de wetenschap?

vrijdag 21 oktober 2011

wèl bezoek


Volgens J. van de thuiszorg was er afgelopen woensdagmiddag wèl bezoek voor pap, zoals aangekondigd in de agenda en ook nog eens opgeschreven door hemzelf. Zijn zus was er. Pap knikt, hij weet 't ook weer, en zegt dat 't gezellig was. Ze zijn met z'n tweetjes nog naar paps vriendin gelopen. Ter vergelijking, zonder iemand hiermee te willen beledigen: de lamme en de blinde. Mijn tante, nog hartstikke 'bij' maar zeer moeilijk lopend, en pap, hartstikke vergeetachtig maar nog goed ter been. Alleen wist pap even niet meer (en niet voor de eerste keer) waar z'n vriendin woonde en hoe ze moesten lopen ...... maar dit is ook weer goedgekomen, dankzij J. 
Gisteravond was pap uit eten. En *oeps* laat ik dit nu niet hebben doorgegeven aan de thuiszorg .... En laten zij mij nu hebben geprobeerd te bereiken en laten zij nu - sinds invoering van een nieuw systeem - niet meer 't goede 06-nummer van mij hebben. Maar ook dit is goedgekomen: pap werd om half 10 thuis afgezet op 't moment dat de verzorgende van de thuiszorg weer langs kwam. En mijn (al jaren juiste) 06-nummer staat weer genoteerd op kantoor en in 't logboek van de thuiszorg. 

donderdag 20 oktober 2011

daar gaan we weer

Ik was in de veronderstelling dat er gistermiddag bezoek voor pap zou komen. 't Stond tenminste opgeschreven in de agenda: 'om 3 uur bezoek, 19/10'. Maar pap zegt dat niemand is geweest .... dus geen idee. Wel zijn er mensen in huis geweest, zegt hij, die naar binnen en weer naar buiten liepen. De trap op en de trap weer omlaag. Maar hij weet niet wie 't waren. Heeft ze ook niet gezien, maar hij weet dat ze er waren omdat deuren open stonden waarvan hij zeker weet dat hij ze dicht had gedaan. Is dit nu gebeurd of is 't fictie? Ik hoop eerlijk gezegd op fictie. Er is in ieder geval niets weg, geen dingen van waarde in ieder geval. Dus ik betwijfel of er echt iemand is geweest. 't Is ook niemand geweest van bijvoorbeeld 'n firma, want daarvoor maak ik de afspraken. En die zouden dan ook een briefje of nota o.i.d. neerleggen. Niet te veel over nadenken dus, maar 't spookt wel in mijn hoofd. Zeker omdat er afgelopen dinsdagavond een gewapende overval is geweest op een tankstation in de buurt waar pap woont. Ik heb 't dus niet op verhalen over mannen die naar binnen en weer naar buiten lopen .... Ik druk pap op 't hart om 's avonds nooit de deur open te maken, alleen voor bekenden, familie of thuiszorg. En pap belooft 't .... voor wat dat waard is. Ook niet te veel over nadenken dus. 
Ik vind 't een beetje koud in huis, ik loop naar boven om de verwarmingsketel te inspecteren. Degenen die al langer meelezen weten dat paps huis èn verwarming een verhaal apart zijn ..... ik heb al vaker gezegd dat alles versleten en op leeftijd is. Punt. Maar de verwarming doet 't, zo te zien. Gelukkig. Maar dan zie ik dat de schuif van de geiser weer naar links (is dus 'uit') staat ..... Chips, heeft hij toch weer er aan gezeten?
Nee, zegt pap, daar komt hij nooit aan, aan al die knopjes op 't verwarmingskamertje. Dat is te ingewikkeld, da's voor anderen. Hij is heel overtuigend, en ach, 't heeft ook geen zin om er tegen in te gaan. Als hij zegt dat hij er niet aan heeft gezeten dan is dat zijn waarheid. 's Middags stuur ik mijn zoon langs om te kijken of hij de geiser weer aan de gang krijgt. En dat lukt, gelukkig. Morgen maar weer eens kijken of alles nog goed is.

woensdag 19 oktober 2011

nog een droevig bericht

Ik las op Karen's blog dat haar moeder gistermorgen is gestorven. Ik heb veel bewondering voor wat Karen allemaal voor haar moeder deed.  Ze is de laatste dagen van haar leven opgenomen geweest in een hospice, maar tot die tijd is ze fulltime thuis verzorgd. Lees hier voor Karen's blogbericht. Ik weet dat Karen hier vaker meeleest met behulp van google translate: 



Karen, my sincere condolences 


dinsdag 18 oktober 2011

scheermesjes (2)

Ik heb nieuwe scheermesjes gekocht, en ze ergens 'veilig' weggelegd. Ik zal ze hem gedoseerd verstrekken, zoals dat zo chique heet ;-) Bedankt voor 't meedenken! 
Verder heb ik vandaag niet zoveel te melden: pap heeft nog altijd wat last van zijn heup, loopt met de wandelstok door 't huis, maar 't is minder naar mijn idee. Hij was aan 't strijken toen ik zijn boodschappen afleverde. Ja, ook zijn onderbroeken .... In 't logboek van de thuiszorg stond niets speciaals, alleen dat hij vanmorgen de vitaminetabletten in de koelkast had staan ;-) Nu 't buiten wat frisser wordt begint ook weer 't gedoe met de verwarmingen: boven waren bijna alle verwarmingen opengedraaid, terwijl ook de ramen open stonden ..... Dat wordt dus weer een extra controleronde door 't huis iedere keer voordat ik huiswaarts keer. Verder dus niets .... ik ga weer fijn naar huis ...

maandag 17 oktober 2011

scheermesjes


Nog niet zo heel erg lang geleden heb ik voor pap nieuwe (reserve) scheermesjes gekocht, van die 'fusion' dingen. Omdat niet ieder mesje op ieder houdertje past had ik er een fotootje van gemaakt, en daarmee ging ik op weg naar de drogist. Hij was er blij mee, want hij gaat graag goed verzorgd door 't leven, en daar hoort voor en volgens hem een net geschoren gezicht bij. Hij zei toen dat hij heel erg zuinig was op de mesjes en dat hij er heel erg lang ('maanden' zei hij) mee deed. Ondanks 2 mannen bij mij in huis die hun baarden met een soortgelijk mesje weg proberen te werken, weet ik niet hoeveel van die dingen  hier in een doorsnee maand gebruikt worden ..... Ik weet wel ongeveer hoe lang ik met een mesje doe, maar ik ben een ander verhaal ;-) Toen pap afgelopen donderdag zei dat de mesjes weer op (of weg) waren schrok ik. Ik wist niet meer precies hoe lang geleden ik mesjes heb gekocht, maar volgens mij was dat minder dan een maand. Is normaal gebruik één week per mesje?  Dan zijn de mesjes (4 per verpakking) na 4 weken 'op'. Kan ik niet echt geloven. Na heel goed zoeken vond ik trouwens nog een (derde) houder met mesje in 't koffertje dat hij laatst bij zich had voor zijn dagje uit. ..... Vandaag ga ik maar weer op stap om de voorraad aan te vullen. 

zaterdag 15 oktober 2011

de heup

Na donderdag een hele middag met pap op stap te zijn geweest, gunde ik me gisteren een 'off-day' oftewel een  vaderloze dag. Heerlijk even kunnen bijtanken in Aken, 'n fantastisch mooie stad, helaas heb ik geen foto's gemaakt .... Stom ....
Pap liep afgelopen donderdag door 't huis met zijn wandelstok. Nu doet hij dat wel vaker. En als ik vraag waarom zegt hij dat hij dat af en toe wel eens leuk vindt. Gekke man met altijd 'n antwoord klaar .... Toen ik donderdag dus met hem op stap ging liep hij een klein beetje moeilijk. Hij zei dat hij wat last van zijn heup had gehad, maar dat 't al bijna over was en dat ik me alsjeblieft geen zorgen moest maken. 't Was ook niet dat ik me zorgen maakte, maar achteraf vind ik 't jammer dat ik 't niet heb aangekaart bij de huisarts .... Gisteren hoorde ik dat pap afgelopen maandag héél véél last had van zijn heup, en zelfs niet mee is kunnen gaan wandelen. Dat wandelen zou om half 2 beginnen, en ik was tot half 12 bij hem: toen was er echt niets aan de hand. Wat is er in die tussenliggende 2 uur gebeurd? Geen idee ..... Op dinsdag heb ik niets gemerkt (hij zat toen de hele tijd voor de televisie, zonder op te staan, herinner ik me nu), en woensdag ben ik niet langs geweest. Pap heeft 'n hoge pijndrempel, als hij niet mee gaat wandelen dan heeft hij ècht pijn. Jammer dat hij mij dat niet duidelijk maakt of vertelt tijdens een van zijn vele telefoongesprekjes .... Net alsof hij vergeet dat 't wel handig is als hij me zoiets doorgeeft. Ik ben nu ook aan 't denken of 't verward-zijn van afgelopen week niet te maken heeft met een opflakkering van 'n ontsteking, bijvoorbeeld in zijn heup? Even afwachten hoe 't komende week gaat met lopen, en anders toch maar een afspraak maken bij de huisarts ....

donderdag 13 oktober 2011

staar

Gisteren schreef ik 'n klein stukje over de dood van de vader van Bri, vandaag las ik op de blog van Karen dat 't met haar moeder erg slecht gaat, en dat ze is opgenomen in 'n hospice om te sterven .... In de krant stond deze week een stukje over een (hoog) bejaarde man die op 't toilet van een ziekenhuis is overleden aan (waarschijnlijk) een hartstilstand, en pas na 2 dagen werd gevonden. Triest. Als pap zou sterven, en dat mag van mij nog járen duren, dan graag een snelle dood, in zijn eigen huis, misschien wel als hij aan 't werk is in zijn eigen tuin. Maar niet op de wc, ook al is 't de wc in zijn eigen huis, want dat lijkt me gewoon niet prettig ..... en ook niet na lang en zinloos lijden ..... Da's toch niet te veel gevraagd ...
Vandaag had pap een afspraak bij de huisarts in verband met een extra controle van zijn ogen. Hij heeft 'n lichte vorm van staar, en de procedure is dat de huisarts zelf wil controleren hoe 't met 't zicht van de patiënt is alvorens verdere stappen worden genomen. 't Was helaas een erg lange zit in de wachtkamer vanmiddag ..... Toen we eindelijk aan de beurt waren had pap 't even moeilijk met de kleine opdrachtjes die hij moest uitvoeren: "Kijkt U naar 't witte bord op de wand. De assistente wijst een rondje met opening aan. Aan welke kant zit de opening in 't rondje?" Hij snapte er echt niets van, wist niet welk rondje bedoeld werd, waar de opening moest zitten en 't verschil tussen links en rechts. Gelukkig was 't empathisch vermogen van de huisarts (in opleiding) en assistente subliem, waarvoor mijn complimenten! Héél geduldig werd uitgelegd wat de bedoeling was, en wat bedoeld werd met rondje en opening. En na een tijdje snapte pap 't allemaal volkomen, kon weer grapjes maken en deed wat hij moest doen: kijken. 't Valt allemaal nog mee met de staar. Maar omdat pap niet goed kan aangeven in welke mate zijn zicht is achteruit gegaan is afgesproken dat we een verwijzing krijgen voor de oogarts om een objectiever beeld te krijgen.

woensdag 12 oktober 2011

droevig bericht

Eén van de blogs die ik volg en die op mijn Alzheimerleeslijstje staan is die van Bri. Gisteren stond er een heel droevig bericht op haar blog: haar vader, met Alzheimer, is onverwacht overleden ....  Van harte gecondoleerd, en heel veel sterkte!

ontroerend

Op de site van Mieka staat een link naar heel mooi en ontroerend filmpje. Zo ongeveer stel ik me voor dat pap reageerde afgelopen vrijdag, toen mijn middelste bij hem op bezoek ging. Aanvankelijk geen herkenning, en dan in een keer gaat zo'n geheugenpoortje open ....

dinsdag 11 oktober 2011

valt 't mee of valt 't tegen?

Soms vind ik dat 't eigenlijk best meevalt met pap. Volgens sommigen vind ik dat omdat ik middenin 't proces zit, en omdat 't allemaal geleidelijk aan minder goed gaat. Zou 't? Tja, 't zal best wel zo zijn. Beter wordt 't in ieder geval nooit meer ....
Afgelopen vrijdag dacht ik dat dus absoluut niet. Ik was echt bang dat er weer een periode van verwardheid zou beginnen. Heb dit ook doorgegeven aan de thuiszorg. Kreeg van alle kanten berichten en telefoontjes dat 't niet goed was, dat pap behoorlijk verward was en dingen uitkraamde die kant nog wal sloegen. Gek genoeg is 't sinds zaterdag weer beter. Afkloppen dus. Pap is vrolijk, heeft goede zin, bedankt me voor alle goede zorgen:  "maedje, als ik jou toch niet had ...." wil koffie voor me zetten, maar dat lukt niet. Dat vindt hij vervelend, maar niet echt erg want "dat is de leeftijd", en ach, ik laat hem maar. Wat vervelend is, en dan met name voor hem, is dat zijn fietssleutel foetsie is. Hij heeft 'm nog gehad, zegt hij, maar wanneer voor 't laatst dat weet hij niet meer. Ik vind 't vervelend voor hem maar echt erg vind ik 't niet. Dit lost op eenvoudige wijze 't probleem op van 't gevaar van 't fietsen .... want pap komt zelf niet meer met een oplossing (fietsenmaker of slot openbreken). Fiets blijft op slot, hij kan niet meer fietsen en is dus geen gevaar voor zichzelf en andere weggebruikers meer ..... en voor ons is dat een zorg minder ...

zondag 9 oktober 2011

verdwaald verlangen (2)

'n Tijdje geleden heb ik een bericht geplaatst over de voorstelling "verdwaald verlangen", zie ook dit bericht. Vandaag stuurde Angelika me de link van een stukje van de voorstelling, waarvoor dank!


zaterdag 8 oktober 2011

vervolg op gisteren

Gisteravond kreeg ik 2 telefoontjes en een e-mail naar aanleiding van zoonlief z'n bezoek aan opa. Het eerste was van pap zelf: "weet je wie hier was?" Tuurlijk kon ik die vraag positief beantwoorden, eigenlijk jammer dat ik dat gedaan heb. Achteraf weet ik dat ik hem beter had kunnen laten uitpraten, dan had ik een geweldig verhaal gehoord ....
Tweede telefoontje was van een tante: "pap heeft ingesproken op de voicemail, dat heeft hij nog nooit gedaan! We hebben hem teruggebeld, en hij zei dat hij een fantastische middag had gehad. Er was een lang iemand langs geweest, van de krant, en hij wist zeker dat 't familie was .... " Nu werkt toevallig een neef bij de krant. Dus oom en tante hadden een schoonzusje gebeld of haar zoon soms bij pap was geweest .... maar zij wist van niets. Ergens werden ze wat ongerust, want wat als pap zomaar mensen binnenliet, omdat hij dacht dat dit familie was ..... Ik kon hun geruststellen, die lange iemand van de krant werkt niet bij de krant, is mijn zoon, en die had een filmopdracht van school. Hij heeft lang met opa gepraat, onder andere met hem door de tuin gelopen, hem gefilmd, en hem dingen laten zien die je met 'n professionele camera kunt doen ....
Derde contact was een e-mail van een andere tante: 


"Ik heb net je blog gelezen.  Papa belde gisteravond naar ons. Heeft hij nog nooit eerder gedaan!!!  Hij vertelde dat hij net een telefoontje had ontvangen dat zijn moeder overleden was.
Hij was ervan overtuigd dat oom M. daar iets mee te maken had!!   J. (=oom) heeft gezegd dat hij jou even moest bellen en hem proberen gerust te stellen. J. wist toevallig dat er een oom M. was vroeger. Hij heeft je dus toch gebeld. Vervelend alweer die verwardheid."

Pap heeft zijn kleinzoon dus absoluut niet herkend, ook niet toen hij zich had voorgesteld. Ook niet toen ik later vertelde dat dat er echt een van mij was. Zo meteen ga ik naar hem, ik zal in 't logboek schrijven dat 't weer langzaam aan hommeles begint te worden, en dat degene die de avonddienst heeft goed aan moet voelen of pap zou kunnen gaan dwalen .....

vrijdag 7 oktober 2011

slecht weer

Ik voel me niet helemaal lekker vandaag. Ben dus erg blij dat een van mijn zonen naar opa wil gaan. 't Is wel een klein beetje uit eigenbelang dat hij naar opa gaat (in verband met een filmopdracht voor school), maar dat vind ik niet erg. En pap waarschijnlijk ook niet. Ik ben benieuwd of zoonlief herkend wordt trouwens ...
Gistermiddag belde pap om te zeggen dat hij bezoek had van zwager J. en schoonzus R., en dat J. de garagepoort had gerepareerd. Fluitje van 'n cent was 't blijkbaar. Hij had goed meegeholpen, zei hij. "Ja, we waren een gouden team van een dierenarts en een timmerman!" Volgens mijn tante had pap alleen maar op 't knopje van de elektrische bediening van de poort gedrukt ;-) 
's Avonds was 't hommeles: telefoontje met de opmerking dat hij zich ongerust maakt over oma .... zijn moeder dus, die halverwege de jaren zeventig van de vorige eeuw is overleden. Ik heb hem maar direct gezegd dat hij zich over oma niet ongerust moet maken omdat ze al heel lang geleden is overleden. Ik vertelde er direct bij dat in zijn dorpje van vroeger helemaal geen familie van hem meer woont. "Jawel, T. en E., die zijn er toch nog?" Och jeetje, zijn oom en tante, die zijn ook al járen dood. Zij woonden als ongetrouwde broer en zus van zijn moeder bij hen in. "En M. dan, ik ben bang dat die kwaad wil doen ...." M. was de man van een tante, volgens mijn vader een onbetrouwbaar persoon. Ik weet niet wanneer die is overleden, maar dat is ook vast al járen geleden. En dat vertel ik hem. Hij is opgelucht: "Goed dat ik dat weet, hè, ik ben weer helemaal opgelucht". Ja, hij wel, maar ik niet. 't Is dus blijkbaar echt waar, dat ook mensen met Alzheimer last kunnen hebben van verwardheid door de vallende blaadjes en 't stormachtige weer. Als hij maar thuis blijft, als hij maar niet gaat dwalen ..... 

donderdag 6 oktober 2011

geldzaken

Net bij pap geweest. Zo te merken heeft hij me niet gemist. Maar aan de 'gemiste oproepen' thuis te zien heeft hij me iedere dag een aantal keren gebeld. Toch voel ik me daar niet schuldig om. Pap belt gewoon vaak, of ik nu thuis ben of niet. En hij is goed verzorgd de afgelopen 5 dagen! Ik vul de koelkast aan met spullen die ik voor hem heb gekocht, zet de televisie een stuk zachter en maak een pot koffie voor hem. Tja, die televisie, ongelooflijk hoe hard dat ding staat. Ik vraag hem of hij iets aan zijn oren heeft omdat dat ding zo luid staat. Maar nee hoor, zegt hij, hij heeft niets aan zijn oren. Dat weet ik ook wel, en vraag waarom dat ding dat zo hard staat. "Omdat ik daar tegen kan ..... " Dan ben je dus uitgepraat .... Ik zet 'm toch maar zachter, dat praat iets prettiger. Op tafel ligt een acceptgiro die hij zelf heeft ingevuld, 't bedrag in geld heeft hij ook nog eraan vast gemaakt met een paperclip .... Gelukkig dat ik dit kan onderscheppen en hem 't geld kan teruggeven. Hij snapt niet meer hoe 't bankwezen functioneert. Voor 't zelfde geld zou hij 't formulier zo in de brievenbus hebben gedaan ....
Om even terug te komen op enkele reacties van gisteren:
Die bus stond geparkeerd ergens langs de weg. Daarmee hebben wij niet gereisd, maar ik vond/vind 'm wel erg leuk! V.w.b. 't plaatsen volgens schema: met de blogger 'oude stijl' was dat geen enkel probleem. Maar met deze versie lukt 't me niet, ondanks dat ik in 't schema de juiste datum en de juiste plaatsingstijd instel. Bij de conceptberichten staat er dan ook netjes 'gepland' achter, met datum èn tijd. Dus waarom 't niet functioneert .... geen idee. Datum en tijdsinstelling op mijn laptop zijn trouwens 'goed', dus daaraan ligt 't ook niet. En jammer Verg(r)eetmenietje dat je gestopt bent met bloggen!