woensdag 5 januari 2011

over dwalen

Buurman heeft vorige week zijn broer verloren: de goede man was pas 74, had de ziekte van Parkinson en de laatste jaren van zijn leven ook Alzheimer. Ik condoleer hem en hij praat over zijn broer en ik een beetje over mijn vader. Ik vertel hem dat pap begint te dwalen. Hij vertelt me dat zijn broer samen met z'n vrouw thuis woonde, totdat ook hij begon te dwalen. Hij was overdag zijn bril kwijtgeraakt ergens in een winkelcentrum in de buurt, en daarna ook nog de weg. Een bekende had hem zien lopen en (zonder bril) naar huis gebracht. 's Nachts was hij in zijn ondergoed (!) weer op pad gegaan richting 't zelfde winkelcentrum, waarschijnlijk om zijn bril te zoeken...... Ondanks 't feit dat hij en zijn vrouw dezelfde slaapkamer deelden had hij toch kans gezien om ongezien  weg te lopen. Tja, en onze pap woont alleen en zonder zorg 's nachts.......

Een reactie op 't blogbericht over dwalen
Mijn vader deed dat ook in het bejaardenhuis. Zelfs via de brandtrap heeft hij geprobeerd om weg te komen. Gelukkig was er weer net op tijd iemand die hem vond. Hij heeft ook een paar uur (hij was toen al in de verpleegkliniek) in de tuin achter een struik gelegen. Na lang zoeken hoorde iemand hem roepen.
Normaal kunnen patienten niet alleen de tuin in. Waarschijnlijk is hij met iemand anders die ook naar buiten ging meegelopen.
Het is misschien een troost voor je broer. Mijn vader schold mijn zusje de huid vol. Zij kon opeens niks meer goed doen. Wat heel typisch was dat hij haar altijd (toen hij nog niet dement was) de liefste vond!! Ook haar man  kon niks goed doen. Tegen ons was hij zelden boos. Zo zie je dat het toch allemaal dezelfde dingen zijn die demente mensen doen.