vrijdag 11 februari 2011

de warme hap

Ik dacht dat ik 't laatst goed geregeld had:
Afgelopen maandag even een praatje met pap aan de telefoon, en vervolgens gevraagd of ik zijn (poets)hulp even mocht spreken. Haar gevraagd of zij vlees uit de diepvries wilde halen, en even wilde kijken of er nog voldoende in de ijskast lag om 's middags een warme maaltijd van te laten koken. Ook nog gevraagd of zij dan aan de 'kookhulp' wilde doorgeven om 2 maaltijden te koken ... eentje voor vandaag (gisteren dus) en eentje voor morgen (vandaag dus). Ik blij dat alles goed geregeld was ... Belt net de thuishulp op, die vanmiddag de warme maaltijd moet opwarmen: er staat niks klaar in de ijskast .... Dus wat doe je dan ... nog voordat ik op mijn afspraak moet zijn ben ik al bij pap, mèt een kant-en-klare maaltijd. Ik open de koelkast, en wat zie ik daar staan: een tupperware doosje met daarin aardappeltjes, groente en een stukje vlees .... Grom grom, mopper de mopper.  Maar ach, pap is blij me te zien ;)

De hulp van donderdag heeft héél netjes een bordje met eten in de koelkast gezet, dat hoeft alleen maar te worden opgewarmd in de magnetron. Keurig met een folietje erover en een briefje erop "eten voor vrijdagmiddag". Toevallig ben ik aanwezig als de thuishulp binnenkomt om - zoals afgesproken - 't eten te komen opwarmen. "Ik ben hier voor een inloopmomentje ..." Nee dus, ze is hier om een maaltijd op te warmen, 't inloopmomentje is vanmiddag om ongeveer 3 uur .... "Oh, daar weet ik niks van, even in 't logboek kijken ...."

2 opmerkingen:

  1. O Inge, dat gegoochel met je tijd, proberen het allemaal goed te regelen, afspraken maken die niet worden nagekomen of verkeerd geïnterpreteerd. Echt niet altijd uit onwil of onkunde. Het is niet de oppepper die jij wilt of die jij nodig hebt, maar ik kan er niks aan doen: ik word er soms zooooo moe van.
    Sorry.
    En vervolgens gaan we - vrolijk - verder. :-)
    Weet je, ik zou zo graag willen dat de mensen uit de thuiszorg en de verzorgingshuizen onze blogs zouden lezen en er iets mee zouden doen. Ik heb al diverse keren aangegeven in het huis van mijn moeder dat ik blog en dat zij daar echt ook iets aan zouden hebben... zonder resultaat.
    Dus nogmaals sorry. Eigenlijk wil ik jou - en mezelf - alleen maar oppeppen!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Bedankt voor je reactie! Tja, de hulpverleners: ze zijn van goede wil, daar mag ik toch van uit gaan ... maar helaas worden er foutjes gemaakt ... Oefening baart kunst ... wie weet gaat dit allemaal binnenkort vlekkeloos ... of geloof ik nog altijd in sprookjes?

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge