zondag 13 februari 2011

't is een gewone zondagmiddag

't Is kwart voor 12 als ik bij pap binnenloop, en hij zit (weer) aan de keukentafel.  Hij eet een voor hem opgewarmde kant-en-klaar maaltijd. "Ach, echt lekker is 't niet ... maar 't heeft toch gesmaakt", zegt hij. Ik ruim 't aanrecht op, zet spulletjes waarvan hij denkt dat ze schoon zijn in de vaatwasser ... Er is een fotolijstje kapot gegaan, de foto van mijn opa ligt nu los op tafel. Ik kreeg gisteravond al een sms-je hierover van mijn broer. Op de achterkant heeft pap namelijk een jaartal geschreven: 1950. Maar dat kan toch niet kloppen vroeg mijn broer. Opa werd geboren in 1900, en is minstens 60 of misschien wel 65 op die foto ... Pap ziet me naar de foto kijken en vraagt: "wat was hij eigenlijk van jou?".  Op de keukentafel ligt een tabletje, een tabletje uit de blister van vanmorgen .... Ik zie niet zo 1-2-3 welk tabletje 't is, 't is in ieder geval niet de Reminyl, maar wel een van de andere - ook belangrijke - tabletjes die hij iedere morgen moet slikken.  Ik schrijf dit op in 't logboek, doe 't tabletje in een klein plastic zakje en plak 't erbij. Intussen zit pap met een voorwerp in zijn handen waarvan ik absoluut niet kan zien wat 't is. Hij weet 't trouwens ook niet, maar volgens hem is 't wel een héél belangrijk ding, "want kijk, er zit een lipje aan als bij een pen". 't Mag dus niet weg, en blijft bij de andere dingen liggen die ook niet weg mogen. Ik vertel hem dat morgen iemand langs komt met een nieuwe afsluitring voor het toilet. Ik schrijf 't ook op in de agenda. Hij vraagt of dat geld kost, zo'n nieuwe ring monteren, en op mijn "ja, tuurlijk kost dat geld" vindt hij 't helemaal niet nodig dat die nieuwe ring er komt. Hij kan zich heel goed helpen met 't opvangbakje dat nu aan de achterkant van 't toilet staat om de druppels op te vangen. Hij wordt dus ook nog gierig zuinig op zijn oude dag ... 

1 opmerking:

  1. Ze sparen vaak alles op he. Wel lastig dat de dingen die hij in moet nemen blijven liggen zoals de medicijnen. Heel veel sterkte met je pa.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge