woensdag 30 maart 2011

de dag van gisteren

Telefoontje van paps vriendin: zij is ongerust, ze vindt pap de laatste tijd weer zó verward. Hij weet vaak niet of hij wel/niet thuis is, of hij met auto/fiets of te voet ergens is .... Staat 's avonds laat bij haar voor de deur en wil dan naar binnen .... Ik weet het, en 't is 't ene moment erger dan 't andere. En soms is lijkt er niets aan de hand te zijn ... Ik kan vandaag bellen met de huisarts voor de uitslag van 't urine-onderzoek. Ben benieuwd of daar iets uit komt. Wellicht (hopelijk) heeft hij een blaasontsteking .... 

Gebeld met huisarts:  geen blaasontsteking. Urine is in orde. 
Wederom gebeld voor belafspraak met de verpleegkundige van geriatrie.

's Middags. Ik ga zelf even langs bij pap:  hij is 100% overtuigd van 't feit dat hij in zijn praktijk is en dienst heeft, net als een aantal maanden geleden (zie ook dit bericht). Het ene moment is hij in zijn praktijk, en 't volgende 'gewoon thuis'. 't Ene moment zit hij in 't verleden, en 't volgende moment in 't 'nu'. Heel verwarrend, voor hem en ook voor mij .... Ik schrijf mijn bevindingen in 't logboek voor de thuiszorg en geef hem voor alle zekerheid een haldol tabletje. Vanavond ga ik weer kijken hoe 't met hem is ... (Voor andere berichten over haldol en verwardheid is 't het eenvoudigst om de zoekfunctie op deze blog te gebruiken)

's Avonds. Telefoontje van pap: "Ben klaar met 't spreekuur, er is niemand geweest ...." Ik zeg dat hij moeten blijven waar hij is.....

Tien minuten later. Mijn broer belt: "Pap is echt de weg kwijt ...." Ik ga er ook naar toe. Mijn broer geeft hem  z'n 2e haldol van vandaag, en we drinken samen een aantal koppen thee. Langzaam komt de 'oude' pap weer terug. Hij krijgt weer praatjes en maakt grapjes, en is duidelijk weer in 't 'nu' ... We wachten tot de verpleegkundige van de thuiszorg langs is geweest en informeren haar over 't toedienen van de extra tabletten. Ze schrijft verder niets op, nou ja, dat hadden wij al gedaan. Als zij weg is besluiten we dat wij ook naar  huis kunnen gaan ... we denken (en hopen) dat 't hier wel goed gaat. We nemen afscheid, en sluiten de voordeur af... Ik sta dus buiten als pap van achter de deur vraagt: "Zeg Inge, slaap ik hierboven?" Door 't ruitje zie ik dat hij daadwerkelijk naar boven wijst ... "Ja pap, daarboven .... " Pap is gerust, wij eigenlijk niet .... Mijn broer en ik beginnen te lachen ... Gek hè dat zoiets op je lachspieren werkt of zouden dat zenuwen zijn?

3 opmerkingen:

  1. Ooit ging mijn man op zondagochtend wandelen met de hond. Berekoud en toen hij thuis kwam vertelde hij dat er een mevrouw voor de kapperswinkel stond, in een zomerjurkje,of de winkel niet open was. Daar doet mij dit verhaal ook een beetje aan denken.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dat lachen is ontlading. Als je niet meer kan lachen ga je eraan kapot. Zo voel ik het.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Gelukkig kunnen jullie er af en toe nog mee lachen....want makkelijk is het niet...
    Zo mooi zoals jullie voor jullie vader zorgen...
    liefs

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge