woensdag 23 maart 2011

mantelzorg



Dit ingezonden stuk kreeg ik van Judy. Het is een stukje dat ruim 10 jaar geleden in een mantelzorgkrantje heeft gestaan.

Ik moest er weer even opnieuw voor kiezen

Toen vorig jaar mijn moeder overleed, bleef mijn vader alleen achter. We hadden allemaal gedacht dat mijn vader eerder zou gaan, omdat hij al geruime tijd kanker had. De laatste paar maanden voor haar dood had mijn moeder veel zorg nodig. Dat kwam voornamelijk op mijn vader neer: thuishulp was wel geïndiceerd, maar niet beschikbaar. Toen ze overleed, was mijn spontane reactie: pap, je hebt zoveel voor mama gedaan, nu zullen wij voor jou zorgen. Als vanzelfsprekend kwam die taak voornamelijk op mij neer. Mijn zus heeft een druk bestaan: een baan en een gezin. Ik ben gescheiden, mijn zoon was net het huis uit en door mijn gezondheid werk ik niet meer. Dus "tijd genoeg". Mijn vader gaat heel langzaam maar zeker achteruit. Hij kan zichzelf best aardig redden maar het wordt minder. De dingetjes die we voor hem doen zijn eigenlijk niet zo bijzonder: de boodschappen doen, de was opvouwen, wat dingen opruimen, de vuilniszak verschonen. Voor het grotere werk is gelukkig een hulp. Het voornaamste probleem is zijn eenzaamheid. Nu hij steeds minder de deur uit kan, zijn de dagen voor hem heel lang. Dus ik probeer wat extra te komen, al is het maar voor een uurtje. Al een tijdje had ik een folder in huis over het Steunpunt Mantelzorg, die ik had gekregen maar eigenlijk nooit goed had ingekeken. Ik heb nooit over mezelf gedacht als zijnde een "mantelzorger". Maar enige tijd geleden begon de situatie mij zwaarder en zwaarder te vallen. Het duurt tenslotte al meer dan een jaar. Ik betrapte mezelf op allerlei negatieve gevoelens. Je schaamt je eigenlijk voor die gevoelens. Bij het Steunpunt Mantelzorg heb ik een gesprek aangevraagd. En dan kom je tot de ontdekking dat je niet de enige bent, dat al die gevoelens normaal zijn en vooral: het ontzettend oplucht om erover te praten. Bovendien zijn er een heleboel dingen die je kunt doen. Het eerste wat ik heb gedaan is een paar goede afspraken maken met mijn zus. Daardoor konden we de taken wat verdelen en kreeg ik weer het gevoel dat ik er niet alleen voor stond. Wat vooral ontzettend belangrijk is, is dat je jezelf niet moet vergeten. Niet alleen had ik in het afgelopen jaar te maken met het rouwproces over het verliezen van mijn moeder, maar bovendien was in diezelfde periode mijn zoon op kamers gaan wonen. Ik had verschrikkelijk behoefte aan het opnieuw definiëren van mijn leven. Toen ik daar zo'n beetje doorheen geworsteld had, kreeg ik weer ruimte. En toen kon ik weer zien waarom ik het doe. Ik wil graag voor mijn vader zorgen. Het geeft me ook ontzettend veel voldoening. Ik weet van de laatste dagen voor mijn moeders dood, dat alleen het feit dat je er bent, niet alleen voor mijn moeder maar ook voor mij heel belangrijk was. Het is ook een keuze, mantelzorg. En ik moest er opnieuw voor kiezen.

Judy


Zie ook www.mezzo.nl


1 opmerking:

  1. Erg pittig om een van je ouders met Alzheimer achteruit zien te gaan. Ik denk dat mantelzorg ook enorm wordt onderschat. Het sluipt erin, en opeens heb je een 'baan' erbij, terwijl het ontzettend intensief kan zijn.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge