vrijdag 25 maart 2011

namen en zo

Soms denk je (of heet dat hopen tegen beter weten in?) dat 't allemaal nog meevalt met paps geheugen als je zo met hem praat. Maar dan komt uit 't niets 'n vraag of opmerking die kant nog wal raakt en sta je gelijk weer met beide voeten stevig op de grond ... Zo was hij afgelopen maandag weer aan de wandel met 'zijn' wandelgroepje.  'n Groepje wat trouwens telkens kleiner wordt, maar dit terzijde. Tijdens 'n kleine pauze zaten de dames en heren gezellig bij elkaar op een bankje. Pap keek van gezicht naar gezicht en vroeg toen: "Heb ik ook nog een vrouw?" (Mijn moeder is bijna 10 jaar geleden gestorven ...) Hij haalt ook gezichten en namen van mensen door elkaar, bijna iedereen (van 't vrouwelijke geslacht) heet tegenwoordig voor 't gemak Monique*, Nieke* of Monica*. Toen ik laatst met hem in een fotomapje keek naar foto's van al zijn kleinkinderen kende hij nog maar van één kleinzoon de juiste naam. Zelfs de naam van zijn liefste kleindochter kon hij niet noemen. Hij noemde haar voor 't gemak dus ook maar Nieke*. 't Juiste aantal kleinkinderen weet hij trouwens ook echt niet meer. Als ik vraag of hij nog weet wie ik ben komt er een grote grijns op zijn gezicht en hij zegt: "Ja, natuurlijk ................. Ingeping ... "

* naam door mij gewijzigd  i.v.m. privacy van betrokkenen

5 opmerkingen:

  1. Toen sprongen toch zeker de tranen in je ogen?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. @Sanneke: ik was zó blij dat hij mijn naam nog wist, en dan ook nog eens deze variant.
    @Johanna: ik denk niet dat oefenen zin heeft ...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Heel herkenbaar, Inge. Heb je deze al gelezen? http://hanniemommers.nl/HMBlog/familie/

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge