zondag 10 april 2011

fietsen

Naar aanleiding van mijn berichtje eergisteren, waarin ik schreef dat ik samen met pap naar 't ziekenhuis was gefietst heb ik verschillende reacties gekregen. Eén daarvan zet me aan 't denken:

 Als ik zie hoeveel moeite 't je vader kost om in een rechte lijn te lopen en hoeveel moeite 't kost om op zijn fiets te stappen en ook weer eraf , vraag ik me af of 't nog langer verantwoord is om hem nog langer deel te laten nemen aan 't verkeer. Hij brengt niet alleen zichzelf maar ook anderen in gevaar als verkeersdeelnemer ...

Dilemma dus. Nu fietste hij redelijk goed toen ik er bij was, maar ik heb dan ook bewust een rustige route uitgezocht. En eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik een aantal keren mijn hart heb vastgehouden als ik zag dat hij niet rechts van de weg fietste maar zo ongeveer in 't midden van de straat ...  

4 opmerkingen:

  1. Ik ben blij dat ik daar geen beslissing over hoef te nemen. Als je hem ook dat nog moet ontnemen?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Een tandam is ongezellig, want dan zit je achter elkaar, maar er zijn van die fietsen die aan elkaar zitten, waarbij je naast elkaar zit. Sommige huizen hebben die, maar tegen de tijd dat men in zo'n tehuis zit, wordt er meestal helemaal niet meer gefietst. Maar wellicht is het iets voor jullie.
    Ik wilde mijn moeder indertijd op de driewieler hebben, maar no-way dat ze op zo'n 'debielen-fiets' ging zitten. En hoe dement ze ook is, tegenwoordig zegt ze nog al eens dat ze toen stom was, want wat maakt uiterlijke schijn nu uit, en dan had ze ten minste nog een tijd langer kunnen fietsen. Jammer hè?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. @Sanneke: vandaar mijn dilemma ...
    @Hannie: leuk zo'n fiets, maar dat betekent dat ik iedere keer met hem mee moet gaan ...

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge