dinsdag 26 april 2011

pap met pasen

Eerste Paasdag
Bericht van mijn jongste broer:
Pap had zijn slaapkamer afgesloten en was de sleutel kwijt ... Heeft zelf geprobeerd de badkamerdeur te forceren. Ik heb deze deur met een tang open gekregen en vervolgens vindt pap de sleutel in zijn portemonnee ... In zijn slaapkamer had hij alles opgeruimd inclusief de beide muurkasten. Vreemd was dat er een geldkistje op de kaptafel staat dat ik niet ken ... Nog vreemder was dat er op de keukentafel een parelketting lag?? Het was overigens gezellig bij ons samen met pap. Alleen weet hij niets meer. Hij wist op een gegeven moment niet eens meer dat hij bij mij was ... Overigens reuze gezellig een paaslunch zonder alcohol ;-) wij zijn maar solidair geweest met pap en hebben de wijnglazen lekker gevuld met 7-Up. Overigens rept pap geen woord over een wijntje ... knap van hem. 

Tweede Paasdag 
Na 't sporten zie ik dat ik 3 gemiste telefoontjes heb: 2 van mijn broer en 1 van mijn schoonzus. Dat belooft niet veel goeds ... Ik bel mijn broer: pap was - op z'n paasbest trouwens - naar zijn vriendin gelopen, zij woont maar een straat bij hem vandaag. Toen hij terug wilde of moest wist hij de weg niet meer. Zij - aan huis gebonden door een operatie - had m'n broer dus maar gebeld, en die is 'm gaan halen. Als ik bij pap aankom is m'n broer er ook nog. Verder is pap weer erg verward, hij heeft 't erover dat hij te voet van Maastricht naar huis is gelopen ... hemelsbreed toch gauw een kilometer of twintig. Verder vertelt hij dat hij pas in dit huis is komen wonen, 't is nog hartstikke nieuw! En ja, de tuin ook, die is zelfs groter dan die bij 't oude huis. In verband met de verwardheid besluiten we om pap een tabletje haldol te geven. Dit wordt ook besproken met J. van de thuiszorg die binnenloopt voor 't opwarmen van de maaltijd. Als ik na een paar uurtjes naar huis ga is pap rustig en helder, hij gaat zelfs de tuin in om bloemen te plukken. Thuis aangekomen krijg ik eerst een bericht van mijn broer: pap had 'm gebeld, of hij geen zin had om ook naar zijn buitenverblijf (?) te komen ... Half uurtje later krijg ik 'n telefoontje van pap met ongeveer dezelfde strekking ... *zucht*


5 opmerkingen:

  1. Vervelend en dat het dan af en toe weer beter gaat. Grillig zo'n ziekte.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Niet makkelijk om er mee om te gaan denk ik...
    Fantastisch hoe jullie voor jullie vader zorgen!
    heel veel liefs en sterkte

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik kan me voorstellen dat je, als je gemiste oproepen van familie ziet, even bezorgd bent. Ik vind het heel knap hoe jullie hier mee om gaan. 't Is niet makkelijk......
    Groetjes,
    Marion

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik heb enorme bewondering voor jullie allemaal.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Hier ook niets dan bewondering. Wat een heftigheid en wat een impact heeft Alzheimer. Op je pap én op jullie. Respect dat jullie er zo goed mee omgaan. En dank voor je lieve berichtjes op mijn blog.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge