woensdag 13 april 2011

zorgen

Voor vandaag hadden we - zoals iedere 3 maanden - een afspraak bij de diabetes verpleegkundige. En zoals altijd bel ik ruim van te voren op naar pap om hem aan die afspraak te herinneren. Tja, jammer dus, pap is niet thuis als ik 'm bel, en ook niet als ik bij hem binnenloop. Ik zie nergens een aanwijzing waar hij zou kunnen zijn. Ik zie wel dat de fiets niet in de garage staat, dat betekent dat hij op de fiets ergens naar toe is. Maar waarheen? Ik denk niet dat hij boodschappen is doen aangezien hij gisteren nog maar 10 of 20 cent had en ik dat bedrag nog niet heb aangevuld. Ik bel maar naar de huisartsenpraktijk om de afspraak te verzetten, blijf nog even wachten en besluit dan om een paar boodschappen te gaan doen en dan terug te komen. Als ik terug kom staat pap bij de voordeur: "wat ben ik blij jou te zien!". Van een afspraak met de diabetisch verpleegkundige weet hij helemaal niks af. Ach, mopperen heeft ook geen zin en ik vraag hem waar hij is geweest: hij is naar 't ziekenhuis gefietst, om daar na te vragen hoe 't met zijn vriendin is. Zij is vanmorgen voor een ingreep aan haar voet naar 't ziekenhuis gegaan, zou 's middags worden geholpen, maar hij is dus vanmorgen al gaan kijken ... Volgens mij heeft hij als een kip zonder kop in dat grote gebouw rondgelopen: van boven naar beneden en van links naar rechts ... Maar niemand had 'm kunnen helpen, zei hij. Nee, dank je de koekoek, de mensen daar hebben wel wat anders te doen ... "Zinloze actie", zegt hij zelf. Uiteindelijk was hij dus maar weer naar huis gefietst. Ik maak 'n pot koffie, zorg dat hij rustig aan tafel gaat zitten, we praten nog wat, en ik ga maar weer naar huis. 's Middags krijg ik drie telefoontjes met betrekking tot pap: eerste is van een bekende om te zeggen dat pap vandaag  minimaal 4 keer bij 't huis van zijn vriendin is geweest, om na te vragen of zij al terug is uit 't ziekenhuis...... tweede is van J. van de thuiszorg om door  te geven dat pap weer op de fiets is gesignaleerd richting de AH (geld is aangevuld ...) en derde telefoontje is van mijn broer: pap is bij hem, helemaal de kluts kwijt en met een door-elkaar-verhaal over zijn vriendin in 't ziekenhuis. Ik vraag hem om pap zo lang mogelijk daar te houden, en hem maar te vertellen dat zijn vriendin een nachtje in 't ziekenhuis moet blijven. Dan gaat hij haar hopelijk vandaag niet meer thuis lastig vallen als ze terug is uit 't ziekenhuis ...

4 opmerkingen:

  1. Aan de ene kant is het fijn dat jij in de buurt woont, maar het vraagt ook veel van je. Ik heb respect voor jou.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een moeilijke situatie waar je steeds in verkeerd. Petje af dat je zo rustig blijft.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik heb vanavond gekeken naar het programma "Tijd voor Max" en ben geschrokken van het toenemend aantal patiënten. Vier per uur!
    Als ik op jouw blog al lees wat voor zorg ermee gemoeid is, hoe moet dat in vredesnaam over een jaar of 10?

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Take care. Your doing a great job.I know how hard it is. Thanks for visiting my blog. Come back often.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge