maandag 2 mei 2011

naar huis

Pap woonde als klein jongetje in een klein dorpje ergens in 't zuiden van Nederland. Een dorpje kun je 't eigenlijk niet noemen: 't is niks meer dan twee straten groot, meer een buurtschap dus. 'n Groot gedeelte van de ene straat wordt ingenomen door souvenierwinkeltjes, en de andere - de 'hoofdstraat' - wordt nog altijd  gedomineerd door een groot klooster, diverse hotels en woningen. 'n Plaatsje van niets, van oudsher een bedevaartsoord. Al dagen is pap van plan om 'naar huis' te gaan, op zijn fiets. In zijn fietstassen zitten diverse spulletjes en 2 koffertjes staan weer klaar op zijn slaapkamer. "Ja", zegt hij, "en opeens dacht ik, dat is niet meer mijn 'thuis', ik woon hier ... " en hij wijst in de woonkamer naar al zijn spullen die er staan. We zitten in die woonkamer aan kop koffie. Ik ben moe .... moe van de situatie en doodmoe van 't zoeken ... Ik heb alweer 't hele huis afgezocht, nog steeds op zoek naar paps portemonnee en ......... ook naar 't nieuwe beursje (met inhoud) dat ik vrijdag voor 'm had gekocht. Hij moet ergens een verstopplaats hebben, 't kan niet anders .... Maar waar? 

3 opmerkingen:

  1. Dat je moe bent snap ik. Het is nooit uit je gedachten, je bent er de hele dag mee bezig. Liefs en sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja dat verstoppen zijn ze erg handig in. Niet in de fietstas of in de keukenla of in een jasje wat aan de kapstok hangt en een poos niet is gebruikt. Ik vind het altijd zo vervelend voor de personen die er nog meer over de vloer komen. Ik had er altijd een groot hekel aan, als er iets werd vermist.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Het is geen makkelijke taak die je jezelf hebt opgelegd. Ik heb er veel bewondering voor!!
    Pas goed op jezelf.
    Groetjes,
    Marion

    p.s mijn ceanothus heeft al heel wat rigoureuze snoeiaanvallen doorstaan. Daarom mag 't ie blijven staan...beresterk, die struik.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge