maandag 27 juni 2011

Mupke 2002-2011

Dit bericht heeft eigenlijk niets met Alzheimer te maken. Maar ik wilde 't toch plaatsen in plaats van een gewoon bericht. 't Is een droevige dag hier: we hebben vanmorgen in overleg met de dierenarts besloten om een van onze twee katten te laten inslapen. Dat is een link naar paps verleden als dierenarts. Hij heeft vele dieren goed behandeld, velen beter gemaakt maar ook velen moeten laten inslapen. 't Laten inslapen is ook indirect 'n link naar 't bericht dat ik gisteren plaatste over euthanasie ... Gelukkig mochten wij kiezen om Mupke uit haar lijden te laten verlossen, gelukkig waren daar geen verklaringen o.i.d. voor nodig. Wij mochten beslissen. En wij hebben besloten dat zij niet meer hoefde te lijden. Zij leed zo overduidelijk en steeds meer. We zijn verdrietig, maar 't is beter zo. Mupke: 't was fijn om je bij ons te hebben! 

8 opmerkingen:

  1. Ach, dat zijn altijd zulke moeilijke momenten. Heel veel sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dan heb je er alleen maar goed aan gedaan, want onnodig lijden heeft het beestje niet verdient. Veel sterkte want het is een gemis.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dat is ook dierenliefde...zorgen dat je trouwe huisdier niet meer hoeft te lijden. Maar het maakt het gemis er niet minder om.
    Sterkte!!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Sterkte Inge, je hoopt altijd dat zo'n beestje zelf gaat, maar soms moet je ingrijpen.
    Je zult haar best wel missen.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Gelukkig hebben we die mogelijkheid bij onze huisdieren. Heel veel sterkte toegewenst Inge.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Liefde is ook los kunnen laten.
    STERKTE
    Groetjezz lfs mij

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Naar bericht... Het is altijd verdrietig om afscheid te moeten nemen van je huisdieren.

    Gave foto btw > lekker stoer is ie daar!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Lieve Ingrid,

    Ja, ik ken dit ook. Onze dwergteckel Mauzie, uit Stramproy (dochter van Nederlands kampioen Abbie...) hebben we ook precies na 2 jaar leven in de USA moeten laten inslapen. Het ging niet meer en we wilden haar het lijden besparen. Heel aangrijpend vond ik het om haar hoofdje in m'n hand te houden en na hèt spuitje ineens geen hartslag meer te voelen in haar nekkie. Maar mooi vredig heengaan zo. Mauzie was 12½ jaar en jullie Mupke heeft ook al een mooie leeftijd bereikt. Wij hebben het nog nooit gehaald met een van onze poezen om ze 9 jaar te laten worden. We horen van vrienden uitzonderingen van 17 en zelfs 21 jaar. Dat zou práchtig zijn maar de vraag is wel hóe.
    Het schrijnt om zo'n 'furbaby' te moeten verliezen. Ze zijn zó deel van 't gezin geworden en ze gaven ook zoveel liefde en altijd unconditional (onvoorwaardelijk...).
    Heel veel liefs,

    Mariette

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge