dinsdag 26 juli 2011

wc mat en zo

Even langs bij pap. Hij is niet thuis, volgens 't logboek van de thuiszorg is hij op stap met zijn vriendin. Ik vind 't knap van haar dat ze nog altijd met hem op stap gaat, dat is ècht niet altijd makkelijk met een man die honderd keer hetzelfde vertelt ....
Ik ga even kijken op 't verwarmingskamertje. De boiler geiser staat nog altijd 'aan', gelukkig, er is dus (hopelijk) toch niets mis mee. Morgen nog maar eens kijken, anders de technische dienst nog eens bellen.
Ik zet een kuipje halvarine in de koelkast en haal er gelijk de verse braadworstjes uit die ik gisteren had zien liggen, maar vergeten was mee naar huis te nemen. Geen idee hoe die dingen er komen, misschien is pap toch zelf boodschappen gaan doen? Maar hij kan niets met verse braadworstjes sinds 't fornuis onklaar is gemaakt .... (zie dit en ook dit bericht). En rauw opeten vind ik echt geen goed idee. Ik neem ze dus mee naar huis om ze aan te braden, morgen krijgt hij ze weer terug. 
Boven zie ik op 'n slaapkamer een grappig tafereeltje: 't (gewassen) wc matje ligt op een plek waar de vloerbedekking behoorlijk versleten is .... Ik zie zo voor me hoe dit is gebeurd: pap met 't matje in zijn handen, en dan géén idee (meer) hebben waar 't thuis hoort. En dan vervolgens overal in huis op zoek naar een geschikt plekje ... Ik pak 't toch maar op en leg 't op de goede plek voor de wc, en ga weer naar huis.


10 opmerkingen:

  1. Grappig om zo een kale plek te verstoppen. Daar is over nagedacht.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat sneu eigenlijk, had de lieve man zin in wat lekkers en kon hij er vervolgens niks mee. Goed dat je hem zonder dat hij het ziet kan controleren.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Met een glimlach en een traan.
    Je bent een kanjer.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wel heel fijn, dat die vriendin zoveel geduld heeft. Zo heeft je vader ook nog eens een uitstapje.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. toevallig op je blog terecht gekomen. ik vind het mooi dat je over je vader schrijft. Ajzheimer is verschrikkelijk! Maar hij kan blijkbaar nog zelfstandig wonen, mits thuiszorg. Mijn papa is nu een maand geleden overleden, hij had Parkinson en zat al 3 jaar in een rusthuis (hier en daar vertel ik wel iets over hem op mijn blog). Zijn verstand was oké, maar het lichaam wou niet meer mee. Hij heeft voor euthanasie gekozen, hij sprak er al 2 jaar over.. We hebben hem met veel verdriet moeten laten gaan, maar toch nog mooi afscheid kunnen nemen. Lieve groetjes en sterkte! Hilde

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Weetje Inge, ik heb een heel groot respect voor je. Wat zal het soms moeilijk voor je zijn. Ik maak een diepe buiging en neem mijn petje voor je af.

    Je stukje over dementie en euthanasie heb ik ook gelezen, ik vond het moeilijk om daar een antwoord op te geven. Niet omdat ik moeite heb met euthanasie, mijn vader heeft euthanasie gepleegd in 1999 en ik ben sindsdien lid van de NVVE.
    Maar vooral omdat het voor zoveel dementerende mensen niet meer kan en vooral hun omgeving zo belast wordt.

    Liefs
    Tanja

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Paps smult straks heerlijk van een gebraden worstje :-)
    Hij boft maar met zo'n dochter als jij !!!
    Groetjezz lfs mij

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Je vader gaat wel creatief met een wc matje om.
    Groetjes

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Hoi Inge,
    Leuk dat je een bezoekje aan mijn blog hebt gebracht. Heb net wat stukjes van je gelezen. Heel mooi om te lezen hoe jij je vader nu beleefd.
    Groetjes
    (was overigens wel gek dat mijn eerste volger een naamgenoot is ;-) )

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Wat schrijf je toch altijd mooie
    stukjes!
    Fijn dat je vader nog zo een echte
    vriendin heeft en jou als dochter.
    Jullie doen het ontzettend goed!
    hoewel het niet altijd makkelijk zal zijn.
    heel veel liefs

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge