woensdag 17 augustus 2011

een goede buur

De tuinman belt: hij is bij pap, wil 't gras gaan maaien met paps maaier, maar ze (hij en pap) kunnen de opvangbak nergens vinden. Dat kan ook niet, want dat ding ligt hier in de schuur .... Ik beloof om 'm direct voorbij te brengen, kan ik gelijk kijken of pap ook de tuin in wil om zelf iets te doen. Pap heeft er - helaas - niet veel zin in. De voornemens die hij laatst had voor wat betreft meer bewegen liggen blijkbaar alweer in de ijskast ... Buurman komt ook even buurten, we staan nu met een klein groepje bij mekaar en pap staat erbij. Hij volgt 't gesprek, maar geeft de verkeerde antwoorden op de verkeerde momenten en weet de halve tijd niet over wie we 't hebben. Toch voelt hij zich allesbehalve verloren en amuseert zich kostelijk. Buurman's vader had - toen hij nog leefde - ook Alzheimer, dus hij is een en ander gewend. "Ik blijf een oogje in 't zeil houden", zegt hij als ik weer naar huis ga. Fijn!

8 opmerkingen:

  1. ......is beter dan een verre vriend. En zo is het.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zonder zulke mensen is het een stuk zwaarder, en met maakt het leven een stukje makkelijker voor iedereen!

    Fijne dag,
    Liefs,

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Een hele geruststelling, zo'n buurman is goud waard!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Fijn dat de buurman meedenkt- en kijkt! Top...

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Weetje Inge wat ik het mooiste vind? als je schrijft dat je vader zich alles behalve verloren voelt en zich amuseert. Het gevoel dat hij er bij hoort.

    En ja die buurman is goud waard.

    Fijne dag
    Liefs
    Tanja

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Dat is fijn, zo'n buurman. En toch ook fijn om te lezen dat je vader er geen hinder van lijkt te hebben.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge