maandag 15 augustus 2011

schrikmoment

Toen ik vanmorgen bij pap kwam waren alle gordijnen nog dicht. Ik kreeg echt zo'n schrikmoment: 't zal toch niet ... Je weet maar nooit bij iemand van zijn leeftijd. Gelukkig kwam ook de verpleegkundige van de thuiszorg net aanrijden. Zelden zo blij geweest met een verpleegkundige als op dat moment ;-) Samen gingen we naar binnen. Pap was al op, "al heel lang hoor!", hij had alleen de gordijnen nog niet open gedaan. Hij was aangekleed, maar of hij zich al gewassen had ... geen idee. Ontbeten had hij al, dus 't enige wat de verpleegkundige hoefde te doen was pap sommeren om zijn tandprothese te halen, hem de medicatie verstrekken en de maaltijd voor 's middags uit de vriezer halen. Nadat zij weg was begon pap vrijwel direct te knotteren over "die andere grasmaaier in de garage .... want dat is niet die van mij ...". Probeer dan maar eens rustig uit te leggen waarom we mijn en zijn grasmaaier gewisseld hebben, want de verklaring dat de zijne te ingewikkeld was geworden voor hem, daar wil hij niets van weten. Ik ga met hem kijken wat zo stoort aan mijn (echt niet mindere) grasmaaier, maar hij weet 't nu niet meer. Ik start 't ding, en rij 'm naar 't grasveld wat weer gemaaid moet worden. Nu hij ziet dat 't ding gewoon functioneert is 't goed, voor nu tenminste ...
Eventjes iets anders: de mooie blog van Atelier Brigitte is bijna jarig en bestaat 5 jaar! Een mooie gelegenheid voor een give-away, ik zou zeggen: neem eens een kijkje op de blog van Brigitte!

10 opmerkingen:

  1. Samen sta je op zo'n moment een stuk sterker in je schoenen, maar je hoopt het niet me et ehoeven maken!

    Hier ook weleens aan het bellen geweest en niet te bereiken, dan ben je zo blij als je binnenkomt en ziet dat hij lekker ligt te slapen..

    Fijne dag
    Liefs,

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik heb bij Brigitte gekeken en haar gefeliciteerd. Ze tekent erg mooi.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik had de schrik een keer met m'n schoonmoeder, liep ik om 6 uur met m'n hondje, waren de kamer gordijnen nog open bij haar,
    Dan denk je ook aan het ergste.
    Bleek later dat ze die open doet voor ze naar bed gaat, andere mensen mogen het niet weten als ze een keertje uitslaapt en de gordijnen nog lang dicht zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ja ik kan me zo voorstellen dat je hart heel even in je keel zat.

    Ik moest wel even glimlachen om het verhaal van de grasmaaier.

    Fijne dag Inge.

    Liefs
    Tanja

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Hoe herkenbaar. Zowel mijn vader was dement als mijn moeder heeft Alzheimer. Ik heb je blog doorgelezen en herken zó veel.
    Welkom als lezer op mijn blog.
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Lieve Inge,

    Ja, je staat bijna dagelijks voor een verrassing zo. Maar het gaat nog door, het loopt dan wel wat anders als gewenst maar tòch. Mijn Oma zei altijd: 'Je moet maar denken, het kan véél erger!'. Dat was Papa's moeke.
    Liefs,

    Mariette

    Ja, mijn lijntje daar heb ik weinig aan te zeggen. Genetisch en ik ben eigenlijk al sinds mijn 15de hetzelfde.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Mijn hart klopte even onrustig met je mee. Maar met het plaatje van de grasmaaier erbij dacht ik al snel: komt-wel-goed. (zo luguber schat ik je niet in)
    Blijft toch elke dag weer een verrassing wat je aantreft of nou weer meemaakt met je vader kan ik me zo voorstellen. Ondanks dat jij t 'gewoon' vindt wat je doet vind ik je een KEI!
    Kudos, lieve Inge!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Dat heb ik ook als ik mijn moeder bel, en ze neemt op beide telefoons niet op. Dan zie ik haar al liggen onder aan de trap. Ze loopt erg moeilijk sinds het ongeluk van een aantal jaar terug.
    Maar gelukkig belt ze steeds terug en roept ze dat ik veel te bezorgd ben ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Kan me voorstellen dat je schrikt als je zo bij het huis aankomt.
    Bedankt voor het linken naar mijn blog!

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge