dinsdag 30 augustus 2011

verjaardag, van wie?

Afgelopen zondag in hele kleine kring de verjaardag gevierd van een van mijn zonen. Ik had tegen pap gezegd (en ook opgeschreven in zijn agenda) dat we hem tegen 3-en zouden komen halen. Omdat zoonlief nog met de trein uit Breda moest komen zou dit ophalen van beiden fijn gecombineerd kunnen worden. Helaas werkten de spoorwegen niet erg met mijn plannetje mee want de (bijna) jarige Job had een behoorlijke vertraging. En pap? Die stond al vanaf 3 uur klaar in zijn zondagse pak .... de arme. Toen mijn zonen hem eindelijk ophaalden wist hij wel niet meer waarom en voor wie ... 
Opa's en de ene oma werden fijn voorzien van vla(ai) en koffie, en naderhand nog van een glaasje wijn en iets te knabbelen. Voor pap had ik bedacht dat ik hem een glaasje met fris zou voorzetten en dat zag er echt uit als rode wijn. Hij heeft 't gedronken, en 't smaakte hem prima! Geen commentaar, geen gevraag naar wijn en geen stress  voor mij ... Ook in deze kleine kring werd weer pijnlijk duidelijk hoe zijn wereldje verandert. Hij beweerde bijvoorbeeld heel serieus dat hij meerdere keren per week voor zichzelf een potje kookt ... Die dag had hij een biefstukje met aardappeltjes en doperwtjes/worteltjes klaargemaakt. Je zou 't zo geloven .... Op een gegeven moment wees hij op een foto van mijn gezin met de vraag "of die allemaal van mij waren" ... hij herkende zijn kleinzonen niet, zag ook geen verband tussen de personen op de foto. Triest. Gesprekken gaan allemaal langs hem heen, alleen als hij persoonlijk wordt aangesproken neemt hij deel aan 'n gesprek. Maar wat hij dan zegt slaat vaak kant nog wal. Toch amuseert hij zich, hij heeft een fijne middag gehad, en dat is heel belangrijk! 



11 opmerkingen:

  1. Dat lijkt me het allerergste, dat eigen familie niet meer herkend wordt, maar dan ook weer grappig dat hij zijn "wijntje" zo lekker vond.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zeker belangrijk!! Ondanks de pijnlijke momenten, heeft je pa toch een fijne dag gehad. Moet jou ook een goed gevoel geven.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat een slimme oplossing, met dank aan Punica.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Oh, hoe herkenbaar! Maar... ga er niet over in discussie, want het is de echte waarheid van de Alzheimerpatiënt. Discussie geeft verwarring en verkeerde prikkels.
    Overigens: je schrijfstijl is prettig om te lezen. Ga vooral zo door!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat een creatieve oplossing Inge :-)
    Paps heeft zijn eigen waarheid
    en hoe moeilijk ook dat is zijn wereldje om zich staande te houden.
    Héérlijk dat hij toch zo heeft genoten !!!
    Groetjezz lfs mij

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Och Inge, hoe zwaar het ook voor jou is, ik kan ook genieten van de dingen die je schrijft over je vader. Ik voel je liefde voor hem maar ook je zorg.

    Het schrijven over je vader en zijn Alzheimer maakt mij ook elke keer weer zo bewust dat het eigenlijk allemaal zo simpel is.

    dank je wel
    Liefs
    Tanja

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat moeilijk lijkt mij dat zeg als je je eigen familie niet meer herkent.
    De opa van mijn man kreeg ook alzheimer en als hij ons zag wist hij ook heel vaak niet wie wij waren en dacht altijd dat onze zoon mijn man in het klein nog was.

    toch vind ik het heel bijzonder dat je hem nog overal bij betrekt! Ik hoor wel eens anders.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Het niet herkennen van je dierbaren komt veelal voor, wanneer er teveel personen tegelijk aanwezig zijn. In een verpleeghuis komen soms hele families: een gezellige drukte, maar niet voor de Alzheimerpatiënt. Veel te veel prikkels. Als je alleen, of hooguit met 2 op bezoek bent, zonder afleidende drukte op de achtergrond, is het voor beide partijen veel prettiger. En dan kan de patiënt zijn energie steken in herinneringen en herkenning. Tot ieders tevredenheid. Zoiets moet je uitproberen!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Het is helaas de harde werkelijkheid.
    Maar voor zijn wijntje had je een handige oplossing. Petje af hoe je het steeds weer doet.
    Gelukgewenst nog met de verjaardag van je zoon.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Als ie het maar naar zijn zin heeft gehad, en dat heeft ie. Prima toch? :)

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Gefeliciteerd met een van je zonen. En herkenbaar, hoe hij zich gedraagt. Dat hij zich vermaakt is fijn. Dat kan ik van mijn schoonmoeder niet meer zeggen. Ze zit alleen nog maar te zitten en te slapen.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge