zondag 7 augustus 2011

waar is mijn bril?

Pap is zijn bril weer eens kwijt. Hij loopt nu al een tijdje rond met een oud model op zijn neus en klaagt een beetje omdat hij niet goed genoeg kan lezen. De sterkte van deze glazen klopt dus niet. Dilemma: wachten tot de goede weer opduikt, nieuwe glazen in dit oude model of een geheel nieuw montuur met nieuwe glazen? 't Zou fijn zijn als we voor de eerste optie zouden kunnen gaan ;-) Pap is meestal thuis, dus de kans is groot dat 't ding 'gewoon' ergens ligt. Tweede optie is uitgesloten: model is al zó oud. En de derde optie: tja, als we de goede bril nergens terugvinden zal er niets anders op zitten, met 't gevaar dat ook deze weer ergens wordt neergelegd zodat we 'm vervolgens niet meer terug kunnen vinden ...
Ik ben nog aan 't zoeken als pap naar beneden komt met een koffertje: "Voel eens hoe zwaar dit is, wat zou erin zitten?" We maken 't koffertje open en 't is weer een verrassingspakket: een matrashoes, oude kranten, rekeningafschriften uit 1994, een stapeltje tijdschriften en 't afgesloten juwelenkistje van mijn moeder zaliger. Als we 't juwelenkistje openmaken ('t slotje krijg ik eenvoudig open met een schaartje) wacht nog een verrassing: oplader van weet ik veel wat voor apparaat, kam, kledingborstel, schaar, nagelknipper en een blauwe wasknijper. Wat een verzameling .... en waarom dit allemaal weer in 't koffertje zit? Geen idee, ik hoop niet dat dit betekent dat er weer een periode van 'spullen inpakken' aan staat te komen, daar sta ik echt niet op te wachten ... Ik vraag of hij weet waarom 't koffertje is ingepakt met al die spulletjes ... domme vraag natuurlijk, want pap heeft zoiets nóóit zelf gedaan ... Maar hij heeft wel een soort van verklaring: "Dat staat klaar voor als ik een nachtje weg moet, naar Utrecht, voor bijscholing". Pap is al járen met pensioen, gaat ook al járen niet meer naar Utrecht voor bijscholing. Gaat überhaupt nooit meer naar Utrecht ... De laatste keer dat hij een nachtje weg van huis was, was afgelopen september. En voor één keer per jaar hoeft geen koffertje klaar te staan. Ik zoek nog even verder, kan de bril nergens vinden, en ga maar weer naar huis.



8 opmerkingen:

  1. Eigenlijk moest ik glimlachen om het koffertje, maar ik realiseer me dat het absoluut niet om te lachen is.
    Vaak denk ik aan jou en de zware taak die op jouw schouders rust.
    Liefs en sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Nog gefeliciteerd met je 40e volger. Het spreekt veel mensen aan en het komt ook steeds meer voor Alzheimer jammer genoeg.
    Kan hij de bril niet in een binnenzak van een jasje hebben? Maar dat heb je natuurlijk allemaal al binnenste buiten gekeerd. Het blijft lastig vooral als je van zo'n bril afhankelijk bent. Fijne zondag.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Toch lastig, die vermiste bril. Want vervangen is niet goedkoop. Hopelijk vind je de bril nog.
    Ik ben de mijne ook altijd kwijt, maar dat heeft weer een andere reden. Om te lezen, eten en computeren zet ik hem AF. Kan dus overal liggen. Daarom gebruik ik mijn oude bril MET koordje voor mijn werk.....
    Fijne zondag

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Het lijkt me heel moeilijk Inge om rustig te blijven, geduld te houden.
    Vervelend dat je de bril niet kunt vinden, vervelend dat jij dan moet beslissen wat te doen.

    Het gevoel dat je vader kind wordt dat lijkt mij het allermoeilijkste.

    Fijne zondag en ik hoop dat je de bril gauw vindt.

    Liefs
    Tanja

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik draag mijn leesbril bijna de hele dag aan een koordje om mijn nek, net als Marion. Misschien is dat een idee voor je vader?
    Het koffertje zou ik gewoon maar laten voor wat het is. Als je het leegt, gaat hij het vermoedelijk toch weer vullen met van alles en nog wat.
    Het is allemaal niet eenvoudig, maar levert wel hartverwarmende logjes op.
    Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Nu maar hopen dat de bril snel weer boven water komt !!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Vervelend dat je die bril niet vindt...
    Vandaag waren we ook weer op bezoek
    bij een tante van mijn man....Ze is
    ook Alzheimer patient maar zit al
    in een heel ver stadium...
    Ik moest gelijk aan jullie denken...
    Haar man doet alles voor haar ook
    al is hij ook niet meer zo jong...
    Hij is altijd zo blij met bezoek...
    het geeft wat afleiding voor hem.
    Ik sta echt in bewondering voor jullie!
    Hopelijk vinden jullie de bril snel terug...
    liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Lieve Inge,

    Ja, ja elke keer wel weer een nieuwe verrassing! Laten we eens beginnen met je 40ste volger; dat is toch weer een mijlpaaltje voor jou en een beloning voor al je werk. Zeg meid, je zou Google Friend Connect op je blog moeten plaatsen. Best makkelijk om te doen. Volg hier de stappen: http://www.google.com/friendconnect/
    En ja, zo'n gepkakt koffertje... Wat gaat er toch veel in die mensen om. Ze zijn bezig met flarden van hun verleden en reageren daar ook heel serieus op. Dan meteen erna vervaagt alles weer. Triest maar een gegeven feit. Je zoektocht leverde niet de gewenste bril op (nog); jámmer.
    Raak niet moedeloos en wie weet kom je hem een dezer dagen zo weer tegen.
    Lieve groetjes,

    Mariette

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge