zondag 18 september 2011

herkenning


Sanneke vroeg me laatst in haar reactie: hoe reageert je vader als je hem foto's laat zien van bijvoorbeeld jullie moeder? Is er dan (nog) herkenning?

Toevallig hadden we 't er tijdens de koffie over. Pap had 't over 'mam', dus ik vroeg hem "wie bedoel je nu, jouw moeder of mijn moeder?" en daar zat hij toch te twijfelen ....... Ik moest 'm echt uitleggen dat zijn moeder en mijn moeder verschillende personen waren ..... zijn moeder was mijn oma en mijn moeder was zijn vrouw. Pijnlijk, zowel voor hem als voor mij .... Wel wist hij heel duidelijk dat ik zijn dochter ben! We hebben een foto-collage erbij gepakt en de diverse personen aangewezen en benoemd. En dit was weer leuk, want dan weet hij gelijk wie wie is en kan er ook smakelijk over vertellen ....

Volgende e-mail kreeg ik binnen n.a.v. bericht over paps verjaardag:

Hallo lieve Inge. Nog even terugkomend op je vaders verjaardag. Zoals ik je vertelde, hadden wij hem een felicitatie gestuurd. Verwonderd en verbaasd waren we, toen hij een dag later belde om te bedanken voor onze kaart. Herkende hij de afzenders en wist hij zelfs ons telefoonnummer te vinden, of heb jij (of iemand anders) hem daarbij geholpen?  In ieder geval,  we voerden een leuk gesprek, hoewel hij zich van de festiviteiten rond zijn verjaardagsfeest niet veel  herinnerde... Hij had de dag doorgebracht met zijn geliefde E (of wij haar kenden?) en op verschillende plaatsen was hij met haar een hapje gaan eten. En o ja, de kinderen had hij ook gezien, dat was waar ook! Maar het ging erg goed met hem, en neen, hem mankeerde niets. Hij was zo gezond als een vis. En lopen kon hij nog.... kilometers ver. Dit,  nadat ik hem vertelde dat mijn mobiliteit tanende was.Maar we moesten snel nog eens komen. Hij had ons al zo lang niet meer gezien!

Dit maakt dingen vaak zo lastig: moet je hem nu geloven, of moet je dingen met een korreltje zout nemen ..... Gisteravond ging - voor de zoveelste keer - de telefoon: "Zeg, die stofzuiger, wat een *** apparaat. Ding ligt helemaal uit elkaar, ik weet niet meer wat ik moet doen, maar die wil ik niet meer. Er moet een nieuwe komen .... ". Op mijn vraag waarom hij 'm dan zowat gesloopt heeft antwoordt hij  "omdat er een nieuwe stofzak in moest ....." Op mijn: "liggen laten, nergens meer aankomen, ik kijk er wel naar als ik morgen bij je kom" krijg ik te horen: "Alsof jij dat wel zou kunnen ........... ik ben toch niet dom of zo, alsof ik 't zelf niet zou kunnen ......" Ik schrijf maar niet op wat ik toen dacht ... In ieder geval is de stofzuiger weer in elkaar gezet, stofzak zit op de juiste plek, en stofzuigen doet dat ding weer als de beste ;-)

9 opmerkingen:

  1. Och Inge, wat zul je af en toe het gevoel hebben om in een achtbaan te zitten van gevoelens.

    Een post met drie verschillende dingen lees ik bij je, het eerste stukje genieten, de tweede verbazing en de derde onmacht.

    Ik vind het zo knap zoals je er mee omgaat, er zijn te weinig woorden om te schrijven wat ik vind maar ik denk dat het woordje RESPECT er het dichtste bijkomt.

    Liefs
    Tanja

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Een duizendpoot ben je die nauwelijks aan zichzelf toekomt. Tanja noemt het respect en dat hebben al je volgers voor je.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hier kan ik niks aan toevoegen!
    Ik sluit me aan bij mijn voorgangers. Diep respect voor jou!
    liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Af en toe sta ik ook versteld van de 'heldere' momenten van mijn schoonmoeder. Om binnen vijf minuten weer geconfronteerd te worden met haar ziekte. Het is zo moeilijk meestal. :-(

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ja wat moet ik er nog aan toevoegen. Fijne avond.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Alles is al gezegd RESPECT lieve Inge !!!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Na het lezen van dit logje, krijg ik nog meer bewondering voor jou!!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Lieve Inge,

    Grappig deze verhaaltjes. Inderdaad word je zo heen en weer geslingerd tussen vreugde en vertwijfeling... Wàt kun je nu echt geloven?! Het is en blijft moeilijk, voor de persoon zelf en meer nog voor de dierbaren om hem/haar heen.
    Liefs,

    Mariette

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge