maandag 5 september 2011

toch weg?

De krant ligt er niet meer .... of pap heeft gevonden wat hij wilde opzoeken? Geen idee, want hij weet 't niet meer. Weet ook niet meer dat die krant er lag trouwens en dat die absoluut niet weggegooid mocht worden. Wil ook weer weten hoe hij aan dit huis komt, want hij heeft hier als kind toch niet gewoond? "Ik kan me er niets meer van herinneren". Dus leg ik uit dat 't klopt dat hij als kind hier niet woonde, hij woont hier 'pas' sinds november 1968, hij was toen 39. 'n Volwassen man met vrouw en 3 kinderen. Hij blijft me verwonderd aankijken alsof hij 't niet echt snapt. Dus ik ga alle huizen waar hij sinds zijn trouwen heeft gewoond met hem na: "na je trouwen heb je eerst samen met mam in Valkenburg gewoond, toen 'n heel korte tijd in Wittem, en daarna op 3 plekken in deze stad. Eerst op een bovenwoning, toen in de helft van een twee-onder-een-kap en daarna dus hier". Hij knikt en zegt braaf "ja" ... en begint zelf maar over iets anders. Of we koffie willen hebben ..... Hij loopt naar de keuken en wil koffie zetten, maar "ik kan geen koffie zetten want ik heb 't niet in huis ......." Dus zet ik maar koffie, 'n hele pot, en drinken we gezellig samen een kopje ....

11 opmerkingen:

  1. Hoe reageert je vader als je hem foto's laat zien van bijvoorbeeld jullie moeder? Is er dan (nog) herkenning?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Een keer tijdens een avond in het Alzheimercafé werd de vergelijking gemaakt dat de levensjaarboeken in omgekeerde volgorde van de plank vallen. Hoe cru ook, ik vond het een treffende vergelijking.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ja, daar zal hij vast en zeker nog vaker vragen over stellen, want hij slaat immers niets meer op. Mijn moeder weet niet dat ze de enige nog in leven zijnde persoon is van een familie van 12 kinderen. Vraagt daar elke keer weer naar en heeft elke keer weer verdriet. Gelukkig duurt dat ook weer kort.
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Heftig. En ontzettend knap dat je steeds maar weer het geduld kan opbrengen. Petje af!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat lijkt het me af en toe moeilijk voor Inge, elke keer weer opnieuw vertellen en het geduld opbrengen.
    Knap hoor!

    Liefs
    Tanja

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Hey Inge, je had je reactie niet weg hoeven halen hoor, Ik las dat je de uitleg al hebt gehad. Maar ik voeg nog even voor toe dat als ik een zus mag kiezen dat ik dan haar wel heel erg graag als zus had gehad of dochter ;-) we schelen ietsiepietsie in leeftijd. Maar ik heb er een hele dierbare vriendin bij!

    Liefs
    Tanja

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Hoi Inge,
    Ups en downs met alzheimer.
    Ik las hierboven een reactie over levensjaarboeken. Dat doet me denken aan het boek dat mijn moeder maakte voor mijn vader op advies van de verzorging, toen hij werd opgenomen in het verpleeghuis. Het is een plakboek met allemaal foto's van zijn leven geworden. Met inderdaad, waar hij woonde, zijn jeugd, de kinderen, de vrienden, familie, wat voor werk hij deed enz. Je kunt je er misschien wel iets bij voorstellen.
    Wellicht een idee voor jouw vader?
    Nu kan hij er misschien zelf nog een beetje aan meehelpen?

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Een heftiger verhaal dan je voorgaande. Hij lijkt verder weg te glippen.....
    Wat heb jij een engelengeduld!! Knap hoor.
    Lieve groetjes,
    Marion

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Lieve Inge,

    Even langs komen om je groetjes te doen vanuit Limburg! De posts zijn geprogrammeerd om zo niet aan de grote klok te hangen dat we er niet zijn...
    Liefs,

    Mariette

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge