zaterdag 29 oktober 2011

ben weer thuis

Ben weer thuis. Heb boodschappen gedaan en ben daar ook al mee bij pap geweest. Zoals ik eigenlijk al verwacht had, zo was 't ook: pap ontvangt me alsof hij me gisteren pas heeft gezien. Heeft me niet gemist, waarom ook, volgens zijn (slechte) geheugen ben ik niet (lang) weg geweest ...... 't Maakt echt niet uit hoelang ik weg blijf, als hij maar voorzien wordt van zijn natje en droogje. We drinken samen 'n kop koffie, maar hij is duidelijk meer geïnteresseerd in datgene wat er op de televisie te zien is ....




Dat niet alles helemaal gesmeerd is verlopen, daar moet nog aan gewerkt worden ... maar dat gaat vast lukken. Mijn jongste broer, die normaal altijd heel goed voor pap zorgt loopt momenteel op zijn tenen ..... Hij heeft een (te) drukke baan, en daarbij ook nog vrouw en kinderen die behoorlijk in de lappenmand zitten. Ik weet dat hij het wel en wee van pap heel hoog in zijn vaandel heeft staan, maar kan niet verlangen  dat hij à la minute klaar staat, zeker niet nu in deze situatie. Mijn andere broer heeft 'n drukke zaak. Van hem kreeg ik deze mail:

Ben gisteren bij pap geweest, heb de garage(poort) provisorisch dichtgemaakt met twee schroeven en de stekker uit het stopcontact getrokken zodat de poort helemaal niet meer geopend kan worden. Hij vond het goed omdat hij de sleutel van de fiets sowieso kwijt is en hij de fiets in de garage laat staan. Hij was toen ik er kwam net klaar met grasmaaien, zag er overigens goed uit. De grasmaaier hebben we in het tuinhuisje gezet, maar de benzine moest van hem in de garage blijven. Verder heeft pap een normale indruk achtergelaten.

'n Heel ander bericht dan dat wat ik van mijn zoon kreeg. Maar dat is ook 't verraderlijke: 't ene moment is nooit 't andere. 
Ik ga samen met pap in de garage kijken. Uiteraard weet pap nergens van. Hij wil de poort openen, en begint te vloeken als dit niet lukt. Hij wordt kwaad als ik hem uitleg waarom de poort niet meer open gaat, hij zegt dat hij zich beperkt voelt in zijn doen en laten. Boos is hij ook omdat hij de fiets nu helemaal niet meer kan gebruiken, maar zo gauw we uit de garage zijn is hij alles weer vergeten.
Over de nonnevot van gisteren gesproken: letterlijk vertaald betekent dit 'achterste van een non' ;-) 'n Zoet en lekker streekgerecht dat vooral in de carnavalstijd (vanaf 11 november) wordt gebakken door alle bakkers en bakliefhebbers hier uit de buurt. Niet overal heet 't 'nonnevot' trouwens, dat verschilt van plaats tot plaats. Helaas niet glutenvrij te krijgen ...

8 opmerkingen:

  1. Lastig dat je nooit van tevoren weet in wat voor stemming hij is. Je moet voortdurend schakelen en op je hoede zijn. Het lijkt me erg vermoeiend.

    Ga je nog een tweede blog beginnen? ;o)

    Fijn weekend.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Waarom verkopen jullie de fiets niet en zeggen je tegen je vader dat de fiets stuk was en niet meer gemaakt kon worden. Uit het oog, uit het hard en weet hij misschien niet meer dat hij een fiets had (op de heldere buien na dan).

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Het is goed dat je er weer bent, maar hij merkt niet dat je weg bent geweest, dat is wel weer fijn. Het is misschien ook beter dat de poort niet meer open kan, vooral nu het s'avonds vroeg donker is. Jammer dat de nonnevot niet gluten vrij is. Misschien bak je er nog eens een. Het is zeker een soort krakeling met suiker erop.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Nee, geen krakeling. Meer 'n Berlinerbol, maar dan in de vorm van een strik en zonder vulling.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Manlief kwam deze week thuis met de opmerking dat zijn moeder hem eigenlijk nooit meer herkent. Triest. :-(

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Je zit er meteen weer middenin Inge. Sluit af en toe even je ogen en denk terug aan je vakantie.....
    Zo'n nonnevot lijkt me errug lekker.
    Groetjes,
    Marion

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Direct weer terug thuis op alle gebied..
    Wat moet het inderdaad moeilijk zijn om telkens
    om te schakelen en af te tasten in
    welke wereld je vader op welk moment
    zit!
    Heel veel liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Moeilijk ja. De ene keer denk je dat alles eigenlijk best wel gaat. En op het andere moment denk je dat het juist helemáál niet meer gaat. Herkenbaar.
    Ik vind het altijd wel een troost om te weten dat mijn moeder nooit ergens lang last van heeft. Ze is alles zó weer kwijt, ook nare dingen.
    Liefs,
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge