zondag 23 oktober 2011

hoop voor de toekomst

Gelezen in de krant, het 'Limburgs Dagblad' van maandag, 17 oktober 2011:

Oudste vrouw had bijzondere genen
Zes jaar na haar dood blijft Hendrikje van Andel-Schipper uit Hoogeveen de wereld verbazen. De Nederlands en met haar 115 jaar bij haar overlijden de oudste mens ter wereld, beschikte over bijzondere genen die haar beschermden tegen dementie en hart-en vaatziekten. Dat blijkt uit een onderzoek van geneticus H. Holstege van 't VU medisch centrum in A'dam, dat tijdens een congres in Canada is gepresenteerd. Deze uitkomsten bieden een goed uitgangspunt bij verder onderzoek naar de oorzaken van Alzheimer en andere vormen van dementie. Ook kunnen de bevindingen helpen bij het beantwoorden van de vraag waarom sommige mensen een zeer hoge leeftijd bereiken. Hendrikje van Andel werd enkele jaren voor haar dood al door wetenschappers onderzocht. Ze stelde haar lichaam ter beschikking aan de medische wetenschap. Dr Holstege constateert dat Van Andel functioneerde als iemand van 60 of 70. "Dat is heel bijzonder. Welke genen ze precies had kunnen we echter nog niet zeggen. Als we daar achter komen, weten we welke beschermende elementen ervoor zorgen dat iemand zo oud wordt."
Dilemma: stel ik mijn lichaam na mijn dood niet alleen ter beschikking voor transplantatiedoeleinden maar ook voor de wetenschap?

13 opmerkingen:

  1. Interessant artikel, als de wetenschap een vinger achter de deur krijgt welk gen ons heel oud kan laten worden, liggen daar veel kansen.
    Veel mensen wijzen op grond van de bijbel die ontwikkelingen af.
    Maar ik denk dat als er een god bestaat, hij (of zij) laat het toch allemaal gebeuren.
    Vroeger las ik van een onderwijzer die leuke uitspraken van z'n leerlingen publiceerde.
    Een daarvan was: "Alles is er al, maar God laat het ons ontdekken".
    Zelf heb ik niets meer met een god, maar ik geloof wel in die uitspraak van dat kind, dat alles er al is en dat de mensen het stap voor stap ontrafelen.
    Met internet worden het opeens reuze stappen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Eigenlijk heb ik (ook daar) geen problemen mee. In een leven na de dood geloof ik niet.

    Fijne zondag, Inge. Geniet van het heerlijke weer. Waar dan ook(?)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Moeilijke vraag, ik zou het nooit doen. Uit ervaring met iemand die het wel deed.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Oei, moeilijk hoor Inge, daar moet
    ik eens over nadenken..
    Ik heb het ook moeilijk met die
    van hierboven (als er al een boven is :) We zijn al zoveel jonge mensen in
    de familie verloren en ik blijf met de grote waaromvraag zitten...
    Ik vind het wel fijn dat wetenschappers regelmatig nieuwe
    dingen ontdekken en zo in de toekomst
    sommige ziektes een halt kunnen toeroepen...
    Achter orgaantransplantatie sta ik
    wel achter...het idee dat iemand
    verder kan leven dankzij iemand zijn organen vind ik een mooi iets...
    liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik heb er geen problemen mee. Donatie of wetenschappelijk onderzoek. Maar mochten mijn nabestaanden erg veel moeite hebben met dat laatste, dan mogen zij het bepalen.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Geweldig interessant, dat nieuws, vond ik ook. Waarom/waaraan ging ze eigenlijk dood (als ze pas 60 was, lichamelijk?!)

    Je dilemma: ik dacht altijd van wel. Vind het geen leuk idee om als proefkonijn door medische studentjes open en dichtgemaakt te worden alleen voor het oefenen en kijken. Maar als ze er daadwerkelijk goed onderzoek mee doen/iets mee opschieten, dan is dat wel erg zinvol.
    En verder, wat moet ik er ngo mee, als ik dood ben?

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik ben al jarenlang donor. Maar of ik mijzelf ter beschikking stel, dat denk ik niet. Ik kan me zo voorstellen dat Vlam en/of Jill nog wel iets te cremeren/begraven willen hebben.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik als Christen kan wel achter donatie en of wetenschappelijk onderzoek staan.
    Wij hebben van God de wijsheid gekregen om dingen te ontdekken of te onderzoeken.
    Ik wil alleen organen tijdens mijn leven af staan.
    Na mij dood niet.Ook zal ik nooit mijn lichaam afstaan aan de wetenschap.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Hmmm....moeilijk. Ik ben geen donor. Mijn organen hebben het zwaar te verduren omdat ik een onderdeel mis. Zelfs mijn huid. Wetenschappelijk onderzoek vind ik nog moeilijker. Maar als ik heel oud word zonder enige vorm van dementie, wie weet. Want voor Alzheimer en dementie moet gewoon een medicijn gevonden worden vind ik......

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ik ben geen donor puur om het feit dat vrijwel geen orgaan in mijn lijf niet aangedaan is door een zeer zeldzame ziekte die ik heb. Mijn huid is voor mijn eigen lijf al voor een groot deel als "donor-huid" gebruikt.
    Voor de medische wetenschap ik weet niet ... Het is wél een hele stap verder.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Gek hè als je zo de vraag gesteld krijgt dan denk je ineens hmm...moeilijke vraag.
    Ik heb daar wel met lief over gesproken en hij is donor al zijn leven lang maar hij wil bepaalde dingen niet. En ik, ik vind het eng, heb al tijd het idee dat als er iets zou gebeuren de stekker er eerder uit wordt getrokken omdat ik donor zou zijn.
    Ik weet het niet nog steeds niet

    Maar ik begrijp wel dat het heel belangrijk is voor onderzoek enz.

    Hmm lekker hoor je zet me aan het denken Inge, bedankt ;-)

    Liefs
    Tanja

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Als je de wetenschap ermee kunt helpen denk ik wel maar dat wil ik toch liever niet van te voren vastleggen dat mag mijn partner beslissen als het mijn tijd is. Misschien niet helemaal juist maar ik heb ook een raar gevoel bij donor zijn en ik weet niet waarom....lieve groet Marjon

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Hey Inge,
    Ik ben wel donor, al sinds mijn 16de. (denk dat ze veel niet van me willen omdat ik bij het chemisch afval mag als ik er niet meer ben.
    Náást het feit dat maar een zeer klein percentage van de mensen die donor ís ook donor wórdt. Als je sterft aan een ongeval bijvoorbeeld.

    Lichaam naar de wetenschap: Ik denk dat ze me niet willen. Over het algemeen is er geen tekort aan mensen die dit doen, dus tenzij je een zeldzame ziekte, bijzonder gen oid hebt willen ze je niet eens.
    (dit geldt zeker in economisch slechte tijden omdat mensen zo de kosten van een uitvaart (begrafenis of crematie) kunnen besparen).
    Klinkt cru allemaal. Maar zo is het leven.
    Dilemma opgelost.. :)

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge