maandag 24 oktober 2011

oma of moeder?

Als we zo samen zitten te praten bekruipt me steeds vaker 't gevoel dat ik niet weet met welke vader ik te doen heb: de zoon van zijn moeder en ik dus in de rol van zijn moeder, de man van zijn vrouw, en ik dus in de rol van mijn moeder, of mijn eigen vader ... Ingewikkeld en soms lastig. Ik moet telkens switchen en me verplaatsen in de periode waarin hij zit! Zoals laatst: we rijden door 't landschap waar hij geboren is, en hij beweert dat er overal klanten van hem wonen. "Hier wonen allemaal boeren, en ik ken ze nog van naam!". Ook vertelt hij over zijn studietijd in Utrecht, " ... en een lol dat we hadden!". Als hij 't over 'mama' heeft moet ik vragen: "bedoel je oma of bedoel mijn moeder?". Een verwarde blik kijkt me dan aan ... "Mien mam" ... zijn moeder oftewel mijn oma dus. Laatst ook weer: "ik heb hier nooit last van heimwee ..." Nee, dat zal vast als je ergens al zolang woont. 't Lastige is dat als hij weer gaat twijfelen over zijn thuis, er ook vast weer periodes gaan komen dat hij gaat dwalen ...


7 opmerkingen:

  1. Ik hoop voor jou dat je je onterecht zorgen maakt.......

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik zie enige inspiratie. Leuk! Ik heb me ook weer door jou laten inspireren. Blog volgt later deze week.
    Fijne dag, Inge.
    xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ingewikkeld, kan me voorstellen.

    En dwalen, nee, dat niet toch? Ik duim mee.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Vermoeiend om telkens te moeten schakelen. Hink-stap-sprongen door de tijd.
    Zijn er misschien apparaatjes waarmee je hem kunt opsporen als hij gaat dwalen? Zoals er voor kleine kinderen bestaan?

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Dat lijkt mij best vermoeiend en ingewikkeld.
    Ik hoop dat het lang 'zo"blijft, dat hij niet gaan dwalen.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat ik me afvroeg; is het nodig om altijd precies te weten wie hij bedoelt? Of kun je ook met open vragen het gesprek gaande houden zonder precies in de juiste rol te moeten stappen. En hem niet verward te hoeven blikken.
    Dus zijn verhaal an sich, zonder misschien de 'juiste' context.
    Misschien een hele rare opmerking - ik heb er geen enkel verstand van - maar dat kwam zo in me op.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Hmmm, wat lastig idd. Ik denk dat het idd niet uitmaakt over wie hij het heeft (zoals Sannah opmerkt), maar misschien houdt het hem wél scherp als je doorvraagt? Ik heb geen idee hoe een Alzheimergeest werkt, maar dat kan ik me zo voorstellen.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge