dinsdag 25 oktober 2011

reacties van betrokkenen

't Is zo fijn om reacties te krijgen op de berichten. Altijd, en van iedereen! Dit zijn 'n aantal reacties van betrokkenen. Ze zijn niet beter dan andere reacties, maar wel speciaal. 
Dit is bijvoorbeeld de reactie van Hans op een van mijn berichten, in dit geval 'verjaardag, van wie':

Oh, hoe herkenbaar! Maar... ga er niet over in discussie, want het is de echte waarheid van de Alzheimerpatiënt. Discussie geeft verwarring en verkeerde prikkels.
Het niet herkennen van je dierbaren komt veelal voor, wanneer er teveel personen tegelijk aanwezig zijn. In een verpleeghuis komen soms hele families: een gezellige drukte, maar niet voor de Alzheimerpatiënt. Veel te veel prikkels. Als je alleen, of hooguit met 2 op bezoek bent, zonder afleidende drukte op de achtergrond, is het voor beide partijen veel prettiger. En dan kan de patiënt zijn energie steken in herinneringen en herkenning. Tot ieders tevredenheid. Zoiets moet je uitproberen!
Dit is ook de reden waarom we na afloop van mijn verjaardag niet samen met oma en beide opa's uit zijn gaan eten: 'n teveel aan prikkels bij pap kan werken als een lap op een rode stier. En om hem nu naar huis te brengen en de andere opa en oma wèl mee te nemen vond ik niet zo kies. Ik probeer er altijd aan te denken om niet tegen dat gene wat hij zegt of beweert in te gaan. Dat lukt ook vrij aardig,  hij schiet nooit uit zijn slof tegen mij. Maar voor vreemden en ook vrienden/familie is dit wel eens moeilijk, zij reageren nog wel eens met : 'ach, dat weet je toch zeker nog .....' of 'waarom schrijf je zoiets niet op .....' 
De reactie van Janny op een ouder bericht is ook erg herkenbaar:
Mijn moeder beweert stelselmatig dat er geld van haar wordt gestolen. Maar ze heeft al jaren geen geld meer in haar kamer. Want ze raakt alles kwijt: kammen (nét 10 stuks gekocht en drie dagen later zijn ze weg) krulspelden, schaar, sleutel, levensmiddelen en zelfs haar ondergebit.En volgens mijn moeder doen dat de meisjes "in de bediening" :-)

Hier heb ik ook al vaker over geschreven: alle dingen die opeens spoorloos verdwenen zijn. En inderdaad: iedereen heeft 't gedaan .... behalve pap. Gelukkig worden de meeste spulletjesterug gevonden. Vroeger dan wel later. Soms is 't niet erg dat iets kwijt is .... en lost 't een probleem op .... Moeilijk zijn paps beschuldigingen voor degenen die zorg komen verlenen bij hem in huis. 't Is een kwestie van vertrouwen ......


En nog een reactie van Janny:


Het valt met op dat je veronderstelt dat er steeds een logische verklaring voor iets moet zijn. Zoals wanneer je vader zich afmeldt voor een wandeling. Maar volgens mij is dat bij Alzheimer patiënten echt niet altijd het geval. Ik merk bij mijn moeder dat ze de ene keer dit doet en de andere keer iets heel anders in dezelfde situatie. Ze vindt gezelschap ècht heerlijk maar meldt zich soms af 'omdat ze niet van gezelschap houdt'. Ook het 'opraken' van dingen is niet altijd logisch, want ze gooit ook dingen weg  die nog niet aan vervanging toe zijn. 
Dus maak je niet te snel zorgen. De volgende dag kan er een heel andere situatie zijn.


't Klopt. Janny heeft gelijk. Ik denk te vaak dat er ergens een logische verklaring voor moet zijn. Of ik hoop dat er ergens een logische verklaring voor is. Ik denk dat pap alles op eet bijvoorbeeld, en als kind uit de oorlogsjaren geen eetbare dingen weggooit. Maar misschien doet hij dat toch? Misschien heeft hij zijn fietssleuteltje wel weggegooid omdat hij 't niet meer herkende als iets dat bruikbaar is? Misschien geeft hij zijn geld wel weg aan de eerste de beste die hij tegenkomt? Misschien gooit hij een scheermesje wel weg na zich er één keer mee geschoren te hebben? Alzheimer is grillig .... laat mensen met Alzheimer ook grillige dingen doen en zeggen .... Dingen waar wij van denken 'hoe is 't mogelijk?' maar waar zij zich niets (meer) bij denken ... Ik probeer hier aan te denken, en ook dingen 'los' te laten .....

10 opmerkingen:

  1. Zo fijn dat je zulke reacties én feedback krijgt!
    Dat laatste herken ik wel in een oudoom van me, die ging vloeken toen hij zieker werd. Zijn dochter vond het heel aangrijpend, hij had zijn kinderen atijd opgevoed dat ze dat nooit moesten doen.
    Lijkt me dat je op zo'n moment zo'n vervreemding voelt, terwijl je hem toch zo liefhebt... zo dubbel.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Feedback is zo waardevol. Zeker in zo'n complexe situatie als deze.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat zegt Jolanda dat treffend. "Vervreemding terwijl je liefhebt".

    Natuurlijk zijn voor jou reacties van mensen die in een vergelijkbare situatie zitten heel waardevol en misschien ook wel bruikbaar.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat fijn dat je steun hebt aan lotgenoten. Mensen die ook te maken hebben met Alzheimer. Zo leer je van elkaar.
    Groetjes,
    Marion

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ervaringen delen, een stuk herkenning vinden: zo waardevol !!!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Dat is heel fijn van bloggen dat je reacties krijgt waar je wat aan hebt en blijkbaar hebben de lezers ook iets aan datgene dat jij deelt..mooi!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik vind het zo mooi wat je schrijft en hoe je schrijft. Ik lees je dagelijks met veel plezier!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat fijn dat ik lees dat je iets aan mijn reacties hebt. Ja, "loslaten" is heel belangrijk. Ik had eigenlijk vroeger geen goede band met mijn moeder. Maar in het jaar voordat ze Alzheimer kreeg, veranderde dat. We konden ineens overal over praten en voelden ons meer verbonden dan ooit. Toen ze dan ook Alzheimer kreeg was dat best bitter. We hadden het maar zo kort samen goed gehad. Maar ook dat was een kwestie van loslaten. We hadden tenminste nog een goede tijd gehad. En nu? Nu is ze veel liever dan ze ooit was, maar haar geest is weg. Triest, maar waar.
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Fijn om zulke reaktie's te krijgen. Geen Alzheimer patient is natuurlijk gelijk maar je kan in sommige dingen herkenning vinden en zij natuurlijk bij jou verhalen, een mooie wisselwerking.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Goed dat je zulke reacties krijgt Inge!
    Ik herken het zoeken naar verklaringen ook zo!
    Het is gewoon omdat je zelf nog helder kunt denken en daarom naar oplossingen zoekt en het waarom houd je zo bezig... Je raakt niet uitgedacht en verzonnen!

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge