maandag 28 november 2011

trots

"Wie komt hier wonen, als ik er eens niet meer ben?"
O jee, voor de zoveelste keer komt die vraag voorbij. Ik vraag hem of hij ècht denkt dat ik hier zou willen wonen. "Ja, waarom niet, kijk eens naar die tuin ....". Als ik zeg dat denkelijk niemand van zijn kinderen hier komt wonen na zijn dood, omdat we allemaal onze eigen plek hebben met onze eigen gezinnen, en dat 't dus wel verkocht zal gaan worden kijkt hij verschrikt: "Nee, niet doen! Dit hier is een paradijsje, dat moet in de familie blijven!" Op mijn vraag wie van zijn kinderen hier dan moet komen wonen weet hij even niet meer hoeveel kinderen hij eigenlijk heeft. "Foei pap, heb je dan nog meer kinderen dan de 3 ons bekende?" Hij lacht .... en 't gesprek gaat gelukkig verder over iets anders: "Hoe zit 't nu eigenlijk met mijn fiets?"


14 opmerkingen:

  1. Wat heerlijk dat hij zijn eigen huis nog zo waardeert. Misschien heeft een van de kleinkinderen interesse?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Geeft wel aan dat hij het nog als zo fijn ervaart om in zijn eigen huis te wonen.
    Wat een mooie foto.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Kan me best voorstellen dat hij niet wil dat het " paradijsje" in vreemde handen valt. Lief. En fijn dat hij er fijn woont!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Een gesprekje om in je hart te bewaren! Zijn paradijsje! dat wil toch zeggen dat hij er graag woont
    en is tegelijkertijd ook een opsteker
    voor jou hé.
    liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Jij zorgt er grotendeels voor dat ie nog in zijn paradijsje kàn wonen. Moet jou toch ook wel een warm gevoel geven!!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. het idee dat zijn paradijsje misschien in vreemd handen zal terechtkomen moet hem niet makkelijk vallen. maar ja soms kan het echt niet anders hé. gelukkig kan hij er nog wat van genieten hé! lieve groet, hilde

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Dat is een goeie! Die fiets is hij echt niet vergeten hoor!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat een ontroerend gesprekje....de foto is er ook zo passend bij!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Bijzonder gesprek en ik vind de foto zo treffend.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Een ontroerende foto en een veel omvattend gesprekje.
    Paps houdt van zijn eigen vertrouwde stekkie.
    Daar werk jij dag in dag uit aan mee Inge !!!!
    Zo mooi dat dit (tot op zekere hoogte) nog kan.
    Groetjezz lfs mij

    BeantwoordenVerwijderen
  11. En toch vind ik het bijzonder dat hij hier over kan nadenken, dat betekent dat hij zich hier thuis voelt.

    En de foto Inge, die vind ik zo mooi en zo triest, omdat ik een beetje het verhaal ken van jouw blog. Maar ik was geraakt door je vader die daar zo naar buiten staat te kijken en er kwam een gevoel bij mij binnen.

    Liefs
    Tanja

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Wat een prachtige foto Inge!
    Zo hebben wij er ook eentje van mijn vader, maar dan dat ie zijn boterham zit te eten in de rolstoel. Prachtig en zo waardevol!
    En dan dat gemijmer erbij, nee dat vergeet je vast nooit meer..

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Ach hoe ontroerend dit gesprek, maar zeker ook deze foto!!

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Dit lijkt me zo moeilijk, dat je ouders niet willen dat het 'ouderlijk huis' naar vreemde handen gaat...

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge