woensdag 2 november 2011

vergeten


Gisteren zag ik een briefje staan met de tekst 'sleutel fietsslot niet aanraken !!' De sleutel is niet de vermiste fietssleutel, maar gewoon 'n willekeurige, geen idee eigenlijk van of voor welke deur. Om hem te herinneren aan de fietssleutel die nog altijd weg is? 't Zinnetje erboven, doorgestreept, luidt: 'In Wittem alles +' om hem eraan te herinneren dat er in zijn geboorteplaats geen naaste familie meer van hem woont .... dat zij dus allemaal overleden zijn. Arme pap, alles moet hij opschrijven, en als 't erop aankomt vergeet hij om alle briefjes die her en der door 't huis liggen of hangen te lezen ...

11 opmerkingen:

  1. ja, dat zijn eigenlijk de naarste momenten, denk ik. Als hij beseft dat 't alles minder wordt.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Verdrietig hoor.

    Wat spookt er allemaal door zijn hoofd?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Heel naar voor hem ja.

    Ik was vanmorgen op bezoek bij een patiente met Alzheimer die de laatste tijd zeer snel achteruit gaat. Vandaag deed ze open in slip en bh. Als ze het zou beseffen, zou de door de grond van schaamte gaan. Ik ken haar al jaren en weet hoe ze was.

    Vervelende momenten zijn dat :(

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Doet me denken aan "Memento", briljante film. Voor je vader, in het echt, is het wel een beetje triest natuurlijk.

    Ik schrijf ook altijd briefjes an mezelf... Gelukkig ben ik niet dement en als ik zo'n briefje terugvind heb ik het meestal al gedaan, wat er op stond... Heeft dus ook al geen zin.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Mijn tante overleed enkele jaren geleden, na een (gelukkig korte) strijd tegen Alzheimer. Vreselijk, zeker wanneer je nog beseft dat je dingen vergeet ... Ik wens jullie heel veel sterkte, @nne

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Heel verdrietig, zo'n briefje. Omdat je weet waarom hij het heeft geschreven.........

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Een briefje...wat zo duidelijk maakt hoe verwarrend het moet zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat een intensief en moeilijk proces , ik heb gisteren nog een gesprek met iemand gehad naar aanleiding van je blog.
    Zij verzorgt haar moeder die beginnend is met alzheimer en dat ze het in het begin niet snapte wat er toch gebeurde, zowel moeder als dochter niet.
    Na de diagnose viel het op zijn plaats hoe verdrietig ook.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Triest, ja, maar ook geweldig dat je op deze wijze nog kunt communiceren met je vader. Laat hem dan maar mopperen. Is altijd nog beter, dan helemaal niet meer kunnen praten vanwege de afasie, waar veel Alzheimerpatiënten mee te maken krijgen.
    Koester de momenten waarop je met je vader kunt praten over wat in hem om gaat.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge