vrijdag 2 december 2011

over- of onderschatten?

Soms denk en hoop ik dat pap meer kan dan ik denk dat hij nog kan .... en dan trap ik er weer in. Hij weet en kan steeds minder, dat is nu eenmaal zo. Maar toch ..... Zo ook afgelopen week. Dinsdag schreef ik nog dat ik pap af kon leiden zodat hij thuis zou blijven voor de pedicure. Hij zou ná haar bezoek naar de kapper gaan. Dacht ik. Woensdag was ik verhinderd, ik ben die dag niet bij pap langs geweest. 's Middags kreeg ik een aantal sms-jes van mijn oudste: opa heeft al een aantal keren gebeld om zich af te melden: hij gaat naar de kapper. Niets mis mee, zijn kappersbezoek is dus één dagje later dan gepland, maar voor iemand met een slecht tijdsbesef is dat niet slecht. Toen ik gistermorgen bij hem kwam was ik dus verbaasd om te zien dat hij niet naar de kapper was geweest: zijn haren stonden nog net zo alle kanten op als afgelopen dinsdag .... Tja, hij was geweest, zei hij, maar hij had de kapperszaak niet kunnen vinden. Hij was diverse keren de straat op en neer gelopen, maar niks geen kapperszaak. Ik kan me precies voorstellen hoe hij als een kip zonder kop de winkelpromenade op en neer is gelopen met een verwilderde blik in zijn ogen. Zielig! En weer een les voor mij: ik heb hem overschat, hij kan dit niet meer alleen! 
's Middags pik ik hem op, we rijden samen naar de parkeerplaats, parkeren mijn auto, en lopen vervolgens richting de kapper. "Hier heb ik gelopen!", zegt hij, "en daar heb ik gekeken!". 'Daar' is een bouwproject, misschien dat hij daardoor zijn oriëntatie is kwijtgeraakt? Bij de kapper heeft hij weer praatjes voor tien ....

13 opmerkingen:

  1. Wat ontzettend sneu voor hem. Ik kan me de wanhoop al lezende echt voor de geest halen.

    Zo trof ik eens een patiënte die in de badkamer stond en geen idee had wat te doen met alle potjes en flesjes. Waar moest het 1 op, waar het andere? Tranen in haar ogen dat ze het niet meer wist. Heel erg triest...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Het wordt steeds zorgelijker, Inge. En steeds moeilijker voor jou.
    Ik wens je een zorgenvrij weekend.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dankjewel voor je berichtje Inge, gelukkig is het met de hand van je zoon vrijwel helemaal goed gekomen. De spalk die ik de eerste paar weken droeg heet inderdaad een kleinert spalk, een ingewikkelde constructie om ervoor te zorgen dat je niet actief je vingers kunt buigen, maar wel strekken. Heel effectief, dat wel.

    Wat moeilijk om steeds weer getuige te moeten zijn, van het feit dat je vader minder en minder zelfstandig kan functioneren. Het lijkt me dat je je zo nu en dan behoorlijk machteloos zult voelen. Lief dat je zo goed voor je vader zorgt, wees ook lief voor jezelf.

    Fijn weekend!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat je zegt: "Zielig".

    Liefs en een fijn weekend.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. elke dag een beetje minder kunnen, het is de trieste, harde waarheid. :-(

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ja... het is ook moeilijk om in te schatten wat iemand dan nog kan of niet. Ik vind het knap dat je vader nog zoveel zelfstandig kan (al is het dan natuurlijk wel met jouw hulp).
    Ik kan me je gevoel hierbij heel goed voorstellen.
    Liefs,
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Helaas... weer een Stapje Terug. En meer zorgen voor jou.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Het gaat inderdaad langzaam aan een stapje terug. Wel moeilijk allemaal. Gelukkig kwam hij weer thuis en kon zijn huis nog terug vinden.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Moeilijk om dat te zien, en je denkt (hoopt) dat het nog wel kan.
    maar toch gelukt de kapper!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Maar het blijft ook onvoorstelbaar hoeveel hij allemaal nog wel doet! Wat wordt een mens dan eigenlijk veel afgenomen op het moment dat hij/zij wordt opgenomen. Ze hóeven niets meer, dus kunnen ze ook niets meer.
    Fijn weekend, Inge!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Nu, met het commentaar van Hannie ben ik het niet eens.
    Natuurlijk zou je willen dat iedereen thuis zou kunnen blijven wonen en zich zou kunnen redden. Maar er komt een tijd dat het niet meer kan. Dat het voor de betrokkenen zelf gevaarlijk wordt. Een liefdevolle opvang kan dan echt een prima oplossing zijn. Ik heb bemerkt dat er voor mijn moeder destijds veel rust kwam en ze niet meer zo angstig was. In haar kleine, uitstekende tehuis wordt ze goed opgevangen, ingeschakeld bij bezigheden en bakt ze bijvoorbeeld omeletten en pannenkoeken, doet de afwas en ruimt tafels af.
    De rust die het haar geeft en ook ons (omdat we ons niet steeds zorgen hoeven maken of ze gevaar loopt) is heel waardevol!
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Ik wilde dat het overal zo was als Janny(reactie hierboven) schreef...helaas ben ik bang dat ze een gelukkige uitzondering beschrijft.Mijn moeder verzorg ik thuis.Ja inderdaad erg zwaar temeer omdat het een verder gevorderd stadium van Alzheimer betreft.En zoals Hannie schrijft wat ze nog kan...fijn ik probeer dat te stimuleren.En wat niet meer gaat.... dan proberen wij er voor haar te zijn.
    Allen die met deze ziekte te maken hebben: Heel veel sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Ach wat sneu voor je vader. Maar ook voor jou. Het is akelig om te moeten zien dat hij steeds minder kan. En dat dingen die laatst nog goed gingen ineens niet meer lukken.
    Ging bij mijn schoonmoeder precies zo. Zij is inmiddels zo ver afgezakt dat ze in een tehuis zit en denkt dat onze oudste (5 jaar) haar zoon (mijn man, dus) is.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge