maandag 31 januari 2011

toneelstuk over dementie

Vandaag stond in onze krant een goede en positieve recensie over het toneelstuk 'U bent mijn moeder' gespeeld door Sien Eggers, door de recensent gezien in Achter Olmen Maaseik. Het stuk is nog te zien in België in Genk (11 en 12 februari) en Bilzen (19 maart). Update (2 februari): helaas uitverkocht

Beschrijving van het stuk:

In 1981 maakte de Nederlandse acteur Joop Admiraal het stuk 'U bent mijn moeder', een adembenemend en ontroerend stuk over zijn dementerende moeder. De zoon bezoekt de moeder elke zondag in het bejaardentehuis. Joop Admiraal speelde de beide rollen, de zoon en de moeder. Hij werd er voor bewierookt en het maakte zijn indrukwekkende carrière nog groter.

Stefan Perceval bewerkte en regisseerde deze monoloog in 2005 tot een moeder-dochterverhaal. Sien Eggers vertolkt beide rollen. Yves Senden speelt live orgelmuziek. Een schitterende adaptatie van het bekende Joop Admiraal-stuk.


zondag 30 januari 2011

op stap


1e telefoontje vandaag:  "Ik ben blut ... Ik heb helemaal niks meer en ik wil nú met E. ergens naar toe" Tja pap, maar om op stel en sprong naar je toe te komen, daar heb ik helemaal geen trek in. "Dat hoeft ook niet maedje" zegt hij. Maar waarom belt hij me dan? Ik heb op dit moment zoveel dingen en dingetjes te doen dat 't me echt  niet uitkomt om naar hem te gaan en toch voel ik me schuldig omdat hij weg wil en geen geld in de beurs heeft. Had ik gisteravond maar gevraagd of hij nog wat nodig had .... Dan - uren later trouwens - komt 'n 2e telefoontje: "Ik laat je even weten dat ik weg ben, ik ga op stap. Dan kom je tenminste niet voor niks naar hier als je van plan zou zijn om te komen. Geld? Oh, ik heb nog genoeg, nog wel 25 gulden....."  't Is weer iets om je over te verwonderen ... Ik wens hem een fijne dag toe, en geniet van 't zonnetje dat hier fijn door 't raam naar binnen schijnt.

zaterdag 29 januari 2011

vrijdag

Vanmorgen eerst langs bij pap voordat ik voor mezelf boodschappen ga doen. Even kijken of hij ook nog wat nodig heeft uit de supermarkt. Boodschappenlijstje gemaakt, maar er zit niets dringends bij. Pap heeft de laatste weken zelf geen boodschappen meer gedaan, ondanks zijn gemopper laatst. Hij vindt 't hartstikke normaal dat ik dat voor hem doe, en dat zijn koelkast altijd goed gevuld is met dingen die voedzaam en lekker zijn ... Ik ga de garage in, zie daar weer veel te veel wat me niet bevalt en begin op te ruimen. Pap doet gezellig met me mee. We schuiven wat dingetjes van links naar rechts, vegen een hoop rommel bij elkaar en leggen de zakken met  plastic afval in een hoek. Pap gaat nog door met buiten wat blad bij elkaar te vegen, maar daar is 't mij veel te koud voor. Ik ga weer fijn naar binnen en praat nog even met paps huishoudelijke hulp voordat zij naar huis gaat. Ik vertel haar dat pap een indicatie heeft gekregen voor opname (kleinschalig wonen), en dat ik nog moet bellen voor verdere hulp en 'begeleiding individueel'. We spreken af dat zij gewoon 2 keer per week blijft komen zolang pap nog thuis woont. Ik bel vervolgens met de thuiszorg maar degene die ik moet spreken is nu even niet bereikbaar. Tweede telefoontje is om een afspraak te maken voor een rondleiding door de woonzorginstelling waar pap nu op de wachtlijst staat. Degene die hierover gaat is maandag pas weer bereikbaar. Kortom:  weekend ...
's Avonds nog maar even langs pap om de boodschappen te brengen, kan ik gelijk even kijken hoe 't is. Pap heeft de was weg gestreken, en de vaatwasser staat aan........ Vreemd, die heb ik 's ochtends toch ook al aangezet? Ik maak de vaatwasser open, ding is halfvol (of halfleeg), en ik zie een hoop schuim. Ik vraag pap wat hij erin heeft gedaan. "Gewoon, dat uit die fles", gewoon afwasmiddel dus.  Nou ja, zolang 't schuim niet de keuken in komt zal 't wel niet veel kwaad kunnen....


vrijdag 28 januari 2011

ketenzorg

Naar aanleiding van 'n symposium had ik me aangemeld voor de nieuwsbrief met betrekking tot ketenzorg in de gemeente waar pap woont. Vandaag de 2e "nieuwsbrief ketenzorg dementie" gekregen. Allemaal mooi in theorie ("de ketenzorgers zijn HBO geschoolden die samen met de familie in nauwe samenwerking met de huisarts meebewegen met ontwikkelingen van 't dementieproces") maar helaas lees ik ook zinnen als "Op dit moment is er nog geen duidelijke uniforme en structurele financiering", "Verzoek tot verkrijging van subsidie vanuit zogenaamde innovatiegelden is afgewezen" en "De huidige wijze van financiering stemt helaas niet helemaal overeen met de visie".  Ze schrijven verder dat ze aan de slag kunnen.....

donderdag 27 januari 2011

taxi

Bericht dat ik een hele tijd geleden heb geschreven en dat in een "vergeethoekje" terecht is gekomen:

Om samen met ons de verjaardag van mijn jongste te vieren had ik pap ook uitgenodigd.  Maar toen ik hem een uurtje van te voren belde was hij 't natuurlijk weer vergeten. Hij was ook verhinderd zei hij, hij had namelijk afgesproken om te gaan wandelen.  Ik neem pap nooit iets kwalijk en zei  hem dan ook dat 't niet erg was, en dat ik hem later die week wel zou komen halen voor een kop koffie met  iets lekkers erbij. 's Middags stond hij opeens voor de deur, hij was met een taxi gekomen.......de wandeling was niet doorgegaan en dus had hij bedacht dat 't wel leuk zou zijn om naar zijn kleinzoon te gaan......  Ik stond perplex, maar vond 't wel goed en lief van hem!

Mijn jongste is trouwens jarig in juli, dat is dus bijna 7 maanden geleden. Wat heeft pap veel stapjes terug moeten doen in die relatief korte tijd...

woensdag 26 januari 2011

alweer een consult bij geriatrie

Weer op controle bij geriatrie. Ongelooflijk, maar pap staat ruim van te voren al helemaal klaar. "Ik heb alleen geen stropdas om, is dat erg?" Nee, da's helemaal niet erg. We zijn fijn op tijd bij geriatrie maar moeten helaas bijna 3 kwartier wachten. Omdat ik niet weet of pap ook een plasje moet inleveren mag hij van mij niet naar de wc ... (wat een vreselijke dochter heeft die arme man toch ...) maar gelukkig hoeft hij ook niet. Je kunt goed merken dat de Hydrochloorthiazide niet meer in de blister zit: pap hoeft veel minder vaak te plassen. Hij reageert gelukkig goed op de veranderde medicatie, de jicht in dikke teen en enkel is helemaal weg. Alleen de bloeddruk is wat hoog, maar dat kan komen door het sprintje (!) dat hij in de parkeergarage van 't ziekenhuis heeft getrokken..... Ja, serieus, dit was om mij te laten zien dat hij "hartstikke gezond" is, en daar had ik zó graag een filmpje van gemaakt.... 't Is gewoon ongelooflijk, de lichamelijke gesteldheid en conditie van deze man. Zó jammer dat er niet meer evenwicht is tussen lichaam en geest...  
We mogen de haldol (klik hier voor berichten over 'haldol') niet meer 'chronisch' geven, alleen als pap verward is. Dit om gewenning aan deze medicatie te voorkomen. De bloeddruk is dus ietsie te hoog (zie 't sprintje.....) en moet vaker gecontroleerd worden. Omdat ik niet echt zin heb om hiervoor iedere keer naar de huisartspraktijk te rijden zal ik kijken of ik niet ergens een eenvoudige bloeddrukmeter kan uithalen. (Ja hoor, ik heb er een bij de Kijkshop kunnen kopen voor maar € 6,50!) Vervolgens vergeet ik om te vragen hoe 't zit met de tijdelijke medicatie ..... en prompt krijgt pap 2 dagen na 't stoppen hiervan last van stekende pijn in zijn dikke teen. Dus maandagmorgen gelijk gebeld met geriatrie: de colchicine moet op last van de geriater verstrekt blijven worden tot de volgende controle in februari. Ik heb dus gisteravond de juiste beslissing genomen om pap deze medicatie alvast weer te geven en dit ook in 't logboek te schrijven voor de thuiszorg .... Ik was 't vergeten te vragen, maar bij geriatrie hadden ze hier ook op moeten letten, vind ik toch ...

dinsdag 25 januari 2011

nieuwe layout

Na bijna een hele middag puzzelen - heb 't er warm van gekregen - uiteindelijk uitgekomen op een hele nieuwe layout voor de blog. Met dank aan Renske van Handicrafts of Renske voor de mooie achtergrond die ik van haar mag gebruiken!

nog een reden om te stoppen met roken

Pap rookt niet. Hij rookt niet meer. Bijna 10 jaar geleden - kort nadat mam is gestorven - is hij gestopt met roken. Hij rookte best veel, van die vieze Caballero sigaretten zonder filter.

Gelezen op een blog:
Nog een reden om te stoppen met roken! In de krant van (?) staat dat rokers van middelbare leeftijd die meer dan 40 sigaretten per dag consumeren, dubbel zoveel risico lopen op het ontwikkelen van Alzheimer. Dit is naar voren gekomen uit een onderzoek:


Roken vergroot de kans dat je de ziekte van Alzheimer of dementie krijgt. Vergeleken met niet-rokers bleken zij 50 procent meer kans te hebben op deze ziekte. Deze onderzoeksresultaten van het Erasmus medisch centrum in Rotterdam zijn gepubliceerd in het blad Neurology.


Uit de analyse van gezondheidsdossiers van achtduizend mannen en vrouwen is gebleken dat langdurige rokers 50 procent meer kans hebben op dementie, dan niet-rokers of stoppers. De dossiers zijn van inwoners van de wijk Ommoord in Rotterdam die in 1990, het begin van het onderzoek, 55 jaar of ouder waren. Er wordt gekeken naar de invloed van rook- en eetgedrag op chronische ziekten als diabetes, hart- en vaatziekten, dementie en diabetes.
Volgens onderzoeksleider Monique Breteler tast roken de bloedvaten in de hersenen aan. Hierdoor ontstaat het vergrote risico. Niet alleen roken, ook het zogeheten Apoe4-gen geeft een verhoogd risico op Alzheimer. Dit geeft voor rokers geen extra risico. Wel hebben rokers zonder dat gen 70 procent meer kans om Alzheimer te ontwikkelen dan hun niet-rokende leeftijdsgenoten.



Het onderzoek (zie bron) is uit 2007.


maandag 24 januari 2011

alzheimer of coeliakie

Lunchen met pap:  hij neemt een 'gewone' koffie, ik een koffie verkeerd. Hij een stokbroodje met ham, ik niks.  "Hoef jij niks, proef eens een stukje, 't is lekker!"  Tuurlijk heb ik ook zin op iets, maar datgene wat voor mij geschikt is en waar ik zin in heb verkopen ze hier niet. Alleen bounty of een zakje 'gewone' chips, en daar heb ik nu geen trek in. Ben trouwens ook vergeten om zelf iets mee te nemen. Door 'mijn' coeliakie of glutenintolerantie kan ik niet zomaar ergens iets eten, en zeker niet een stukje van zijn stokbroodje proeven.... Ik ben er na ruim drie jaar wel aan gewend dat dit zo is ook al is 't niet altijd even leuk of makkelijk. Maar zolang je je aan dit dieet houdt ben en word je niet ziek. Bestond er ook maar zoiets voor Alzheimer: een dieet volgen en je hebt nergens meer last van....

Kijk ook eens op www.coeliakie.forum2go.nl

zondag 23 januari 2011

'Still Alice'

Gelezen op de blog van Kris, en gelijk besteld bij bol.com, een boek met de titel "Still Alice", geschreven door Lisa Genova.


“The book is about a young woman’s descent into dementia.  And of course, we see her struggle against this horrifying and inevitable descent.  But interestingly, as her cognitive capabilities diminish, we also get to see her grow.  As her symptoms worsen, Alice loses her cerebral life at Harvard, where she’d placed her worth and identity, where she’d been valued and respected.  Without it, she embarks on a desperate search for answers to questions like ‘Who am I now?’ and ‘How do I matter?” and is forced to search for meaning and intimacy beyond career success in her relationships with her husband and children, relationships previously neglected or on autopilot.  But has too much time and distance passed in those relationships, and has Alice already lost too much of herself to reconnect before she dies?”



Nu ik 't boek in huis heb ontdek ik dat het ook verschenen is in 't Nederlands, met als titel "Ik mis mezelf":





Een prachtige roman over de vernietigende kracht van alzheimer. 
Alice is bijna vijftig en leidt een druk leven als wetenschapster wanneer ze de diagnose vroege alzheimer krijgt. Haar leven verandert drastisch. Ze verliest haar carrière en haar plan om man en kinderen niet tot last te worden en op tijd afscheid te nemen, verdwijnt uit haar geheugen. En Alice blijft, zonder haar verleden in een nieuw, angstaanjagend heden. 'Ik mis mezelf' beschrijft op aangrijpende wijze hoe Alice' wereld uit elkaar valt, en hoe ze in het puin het belang van dingen terugvindt dat ze eerder was kwijtgeraakt.


Mooi boek om te lezen.  Ook wel confronterend:  want bij elk 'vergeten' denk ik bij mezelf 'het zal toch niet......'.  Aanrader!

zaterdag 22 januari 2011

bellen

Mopper de mopper de mopper.....pap telefoneert net met zijn vriendin als ik binnenloop, en hij moppert.... Hij moppert tegen haar over 't feit dat haar naam beneden wèl op een keuzeknop van de telefoon staat en boven niet. Ach, antwoordt zij, als ik boven ook vermeld zou staan zou je me hoogst waarschijnlijk 's nachts  regelmatig uit mijn slaap bellen..... ;)

Gisteren gebeld met iemand van 't gemeentelijke zorgloket i.v.m. uitbreiding van hulp in paps huishouding (WMO). Erg scheutig met uren zijn ze door de bezuinigingen helaas niet moet ik zeggen. Pap krijgt in 't vervolg 2 uren per week (kook)hulp erbij, in totaal worden 't nu zo'n 5,5 uur. Da's dus drie keer per week een uur en 3 kwartier. Ach, 't is beter dan niets.... Tel daarbij op dat er ook nog 'n particuliere mantelzorger komt (4 uur), poetshulp (6 uur), de thuiszorg (40 minuten per dag, 7 dagen per week), en de zorg door zijn  kinderen. Maar:  een dag heeft 24 uur en is nog lang niet helemaal gevuld...... Komende tijd moet ik nog bellen met de thuiszorg om de uitbreiding 'begeleiding individueel' aan te vragen. Hopelijk is 't dan (voorlopig) allemaal redelijk goed geregeld.....

vrijdag 21 januari 2011

afval

Sinds begin dit jaar heeft de gemeente waar pap woont een nieuw afvalbeleid en daar horen nieuwe afvalbakken bij. Pap heeft dus ook twee nieuwe bakken, en verder worden plastic en oud papier apart opgehaald. Omdat er absoluut geen plastic bij 't gft afval mag controleer ik af en toe globaal de inhoud van die bak. Dit is nu in de winter goed te doen, maar in de zomer...nog even niet aan denken..... In de even weken wordt de groene bak leeggemaakt en in de oneven weken de bak met restafval ... of was 't nu andersom? Doet er ook verder niet toe... 't staat allemaal duidelijk opgeschreven in paps agenda, en mijn broer zorgt ervoor dat de bakken op tijd (niet te vroeg maar zeker niet te laat) op de juiste plek aan de straatrand staan. Want dat is ook nog zoiets: de bakken kunnen niet zomaar willekeurig worden neergezet, maar moeten keurig met z'n vieren naast elkaar op 'n gele stip staan. Niet voor pap's eigen voordeur maar aan de overkant van de straat. Laatst werd 't oud papier opgehaald. Ik zag dat pap niets buiten had staan toen ik bij hem kwam. Maar jawel hoor, hij had er zelf aan gedacht om 't oud papier buiten te zetten. Maar waar dan?  Aan de overkant van de straat dus, op de gele stip....

donderdag 20 januari 2011

spek zonder ei

Afgelopen zondag: pap heeft gisteren zelf boodschappen gedaan. Ik vraag wat hij nu gaat eten, en hij zegt "spek en ei". Maar...... hij heeft geen eieren gekocht. 't Wordt dus spek zonder ei. En hij moet er zelf om lachen. Dan belt zijn vriendin, of hij mee gaat wandelen. Hé, da's een fijne boodschap! Pap begint te zingen en is helemaal in goede doen! Ik ga morgen boodschappen doen, en neem dan gelijk eieren voor hem mee ;)



woensdag 19 januari 2011

niet zonder jou

"Niet zonder jou" is een indrukwekkende, ontroerende en aangrijpende documentaire van Peter en Petra Lataster-Czisch over hun (schoon)ouders, het kunstenaarsechtpaar Ger Lataster en Hermine van Hall, waarvan zij dementie heeft. De film draait momenteel onder andere in Lumiere (Maastricht)


Not Without You 1 from Peter Lataster on Vimeo.


Not Withou You 2 from Peter Lataster on Vimeo.





dinsdag 18 januari 2011

gevaarlijk....

Gisteravond: ik loop even bij pap de bijkeuken in om te kijken of er nog vuile was ligt. In deze ruimte staan -  behalve wasmachine en -droger - ook nog enkele apparaten die niet meer worden gebruikt: een diepvrieskist en een bijna antieke Bosch ijskast met daar bovenop nog een tafelmodel strijkmachine.  En - oh, schrik - deze staat aan ...... en is hartstikke warm. Iemand heeft de stekker van dat ding in 't stopcontact gestoken maar pap weet uiteraard van niets. Mijn hart klopt in mijn keel....hierdoor hadden kortsluiting en wellicht brand kunnen ontstaan.... Ik ben blij dat ik vanavond de ingeving kreeg om naar pap toe te gaan en om ook nog eens te gaan kijken in de bijkeuken....Ik snap 't niet, dat stomme ding wordt al jaren niet meer gebruikt. Op dat moment komt ook mijn jongste broer bij pap binnen. Ook hij schrikt hiervan. Ik vraag pap of hij die strijkmachine nog nodig heeft, anders weet ik wel iemand die 'm wil hebben......mijn broer dus  ;) We pakken 't ding van de ijskast en zetten 'm direct in mijn auto. Zo, dit gevaar is geweken........wat is de volgende verrassing?

zondag 16 januari 2011

glaasje op

Pap heeft een mededeling voor me: hij wil zelf zijn boodschappen doen. Hij wil niet meer dat ik (of iemand anders) iets voor hem meebreng en wordt zelfs boos hierover. Ik kan me dit nog goed herinneren van mijn opstandige peuters: "zelluf doen...." en ga er dus maar niet tegenin. Ik vind 't prima als hij zelf regelmatig de deur uit gaat. Als ik 's middags binnenloop staat hij in de keuken, en kamt zijn natte haren. Buiten regent 't dat 't giet, en hij is net binnen. Hij is dus even bij de  Albert Heijn geweest voor een paar boodschappen. Als ik theewater wil opzetten zie ik een wijnglas verstopt achter de waterkoker staan... Hmm, pap heeft dus blijkbaar ook een fles wijn gekocht. 't Is niet erg als hij eens een glaasje wijn drinkt, maar door de Alzheimer wordt ook wijn drinken een 'grenzeloze aangelegenheid' oftewel: drinken totdat de fles leeg is.... De fles in de ijskast is al voor een derde deel leeg, en ik begin langzaam aan pap te merken dat de alcohol z'n werk begint te doen. Ik stuur hem met een flauwe boodschap de kelder in ("goh, ik hoor wat beneden, ik geloof dat de kraan drupt....") en in de tussentijd schud ik de fles zo goed als leeg in de gootsteen..... Bah, wat een vervelende dochter heeft die man toch ......

Als ik de volgende dag bij hem binnenloop staat hij weer in de keuken.  Negen van de tien keer is hij hier te vinden, 't is duidelijk zijn favoriete plek in huis. Hij komt (schuldbewust?) met zijn handen op zijn rug naar me toe. Ik voel me net een kleuterjuf die een klein kleutertje een standje geeft als ik hem vraag wat hij op zijn rug heeft. Hij laat me zijn lege handen zien en zegt dat hij net een klein glaasje wijn heeft ingeschonken. Ik zie op het aanrecht een groot bierglas staan, vol met witte wijn. Voordat ik iets kan zeggen drinkt hij 't helemaal en in één teug leeg...... Da's dus de tweede dag op rij dat hij vroeg in de middag al aan de wijn is. Jammer genoeg zie ik nergens een (aangebroken) wijnfles staan. Kijk, en dat snap ik dus niet van Alzheimer: hoe krijgt pap 't klaar om me zo voor de gek te houden met verstopplekjes in huis?


zaterdag 15 januari 2011

Alzheimer in de media


Altijd goed als er over Alzheimer in de media wordt geschreven:

Lopen gaat Alzheimer tegen Wandelen gaat de cognitieve achteruitgang van mensen met  Alzheimer of milde geheugenstoornissen tegen. Dat blijkt uit onderzoek. Mensen die acht kilometer per week wandelen, houden hun hersenvolume op peil en dat wijst erop dat het brein niet verder aftakelt. Ook gezonde mensen doen er overigens goed aan om te wandelen.

Bron: dit bericht, www.scientas.nl

Wandelen beperkt geheugenproblemen

Wandelen kan verstandelijke achteruitgang bij zowel gezonde volwassenen als bij mensen met milde geheugenstoornissen en Alzheimer afremmen. Dat blijkt uit onderzoek van de Universiteit van Pittsburgh in het Amerikaanse Pennsylvania. 

Lees dit bericht verder in de Telegraaf van 3 januari 2011

Maar dit (weg)lopen is minder geslaagd:
Vermiste vrouw (78) enige tijd vermist, burgernet ingezet
zondag 9 januari 2011 23:24

Houten - Een 78-jarige vrouw uit Houten met Alzheimer wordt op zaterdag 8 januari als vermist opgegeven, waarna een Burgernet-actie wordt opgestart. Na ruim een uur wordt de vrouw met haar hond gevonden. Omstreeks 18.00 uur is de vrouw uit haar woning in Houten vertrokken om de hond uit te laten. Na een uur was ze nog niet terug en werd zij als vermist opgegeven. De politie startte een Burgernet-actie. Een burgernetdeelneemster belde met de mededeling dat zij de de vrouw een half uur daarvoor had zien lopen. Na ruim een uur werd de vrouw door passanten aangetroffen bij station Castellum en weer heelhuids thuisgebracht.


bron: www.blikopnieuws.nl

vrijdag 14 januari 2011

nauwkeurige verstrekking medicatie

Wat zal ik blij zijn als de 'nieuwe' medicatie blijvend in de blisterverpakking kan..... Waarom? Zolang medicatie niet chronisch wordt toegediend komt deze - volgens richtlijnen van de apotheek - niet in een blisterverpakking. De extra medicatie die pap krijgt i.v.m. jicht en artritis (colchicinezit dus apart in een doosje, met sticker van de apotheek erop met aanwijzing voor toediening. De aanwijzing staat ook nog eens een aantal malen vermeld in 't logboek van de thuiszorg. En toch gaat de toediening niet vlekkeloos. Te vaak wordt vergeten om de tabletjes te geven, te vaak wordt ook niets opgeschreven in 't logboek...... Om moedeloos van te worden. Vanmorgen constateerde mijn broer dat gisteren blijkbaar niets was toegediend, want 't stond niet in 't logboek. Gelukkig kon ik hem zeggen dat ik gistermorgen wel alle tabletjes aan pap had gegeven voordat ik met hem naar de diabetesverpleegkundige ging. Ik had alleen nog geen tijd gehad om dit in 't logboek op te schrijven (je moet hiervoor even de tijd nemen om 't goed, nauwkeurig en duidelijk op te schrijven) en wilde dit doen nadat ik pap weer thuis had afgezet. Omdat de verpleegkundige van de thuiszorg toen ook net binnenkwam heb ik haar gezegd wat ik had gegeven en gevraagd om dit op te schrijven..... Tja, òf ze heeft 't niet goed begrepen òf ze is vergeten om alles goed op te schrijven.....

donderdag 13 januari 2011

de dag na 't indicatiegesprek

Vanmorgen controle bij de diabetesverpleegkundige. Als ik pap ga ophalen is de thuiszorg nog niet langs geweest, hij heeft zijn medicatie dus ook nog niet gehad. Omdat hij al ontbeten heeft kan ik 'm zonder problemen de tabletjes aanreiken. Dit is 't - voor de tweede keer - door de apotheek bezorgde zakje tabletten. Is misschien wel goed dat ik 'm die aanreik, ik weet tenminste wat de bedoeling van dit aparte papieren zakje met inhoud is.... Pap is ontzettend goed gemutst, heeft zelfs een stropdas omgedaan. Bij de verpleegkundige fluit hij als hij door de gang loopt, lief toch hè.... Over gisteren hebben we 't niet, volgens mij weet hij ook helemaal niet meer wat er überhaupt besproken is. Omdat ik nog een afspraak heb breng ik 'm direct na 't spreekuur naar huis, 't liefste zouden we ergens een kopje koffie gaan drinken, maar dat komt de volgende keer wel!

woensdag 12 januari 2011

indicatie voor opname

Gistermorgen dus het gesprek met iemand van 't CIZ. Jeetje, wat had ik vantevoren een buikpijn, en wat heb ik slecht geslapen.... En ik niet alleen: beide broers hebben hier ook last van. Ik leg pap uit waarom alle drie zijn kinderen zo vroeg op de morgen aanwezig zijn, want natuurlijk ruikt hij dat er stront aan de knikker is.... Ik doe dit heel rustig en volgens mij ook vrij duidelijk. Hij vindt 't maar niks: "jullie willen me laten opsluiten in een kotje....." Vreselijk, daar krijg je dus nog meer buikpijn van.... Maar we hebben A gezegd, en nu is 't tijd voor B. De dame van 't CIZ is een zeer vriendelijke vrouw, met grote mensenkennis en ervaring die heel duidelijk uitlegt wat ze komt doen. Ze betrekt pap bij al haar vragen, en wij mogen aanvullingen geven. En als pap op iets "ja" zegt hoeven wij maar voorzichtig "nee" te knikken en ze snapt precies hoe de vork in de steel zit. Om een lang verhaal kort te maken: pap heeft zelf ingestemd met aanvraag voor opname .... We hebben zelf een voorkeur mogen aangeven, het liefste zou ik nog altijd willen dat hij plek krijgt in de Elsresidentie. CIZ neemt contact op met deze thuiszorg organisatie. Ook wordt nog contact opgenomen met de behandelend geriater. In de tussentijd kan ik 'begeleiding individueel' aanvragen bij de thuiszorg, en verder moeten we proberen om pap langzaam te laten wennen aan dagverpleging. 'n Pak van mijn hart, maar ook een verdrietige ochtend....

dinsdag 11 januari 2011

zelfstandig wonen

Regelmatig kaart ik 't feit bij pap aan dat hij helemaal alleen in een veel te groot huis woont, waaraan  ook nog een heleboel achterstallig onderhoud moet worden aangepakt. Voorzichtig roer ik dan 't onderwerp 'verhuizen naar kleinere woning aan' maar hij wil er niets van weten. Als ik vraag waarom hij dit niet wil zegt hij dat hij lang genoeg op een klein kamertje heeft gewoond. Nu is dat wel al héél erg lang geleden, in zijn studententijd, en pap is begin 1960 afgestudeerd...... Als ik zeg dat er bijvoorbeeld leuke woningen komen in de buurt van 't centrum wil hij echt niet meer naar me luisteren, en ik laat 't maar weer rusten. Toch zal hij niet veel langer zelfstandig kunnen blijven wonen, de verpleegkundige van de thuiszorg zei me dit laatst ook. Tja, afwachten dus tot..........?

Bovenstaande heb ik begin december geschreven, een tijdje geleden alweer. En voordat pap de eerste keer verward raakte. Met name door dit laatste is 't nu zo ver dat wij - mijn broers en ik - vinden dat er òf behoorlijke uitbreiding van hulp in huis moet komen, òf inschrijving voor een zorgwoning. Wij vinden verder dat pap niet meer zelf kan beslissen of wel of niet alleen thuis wonen nog langer verantwoord is. Vandaag hebben we een afspraak met iemand van 't CIZ. Pap is er dan zelf bij, en zal dit niet leuk vinden....

maandag 10 januari 2011

opruimen

Als ik bij pap kom is hij boven op zijn slaapkamer aan 't opruimen! Ik weet dat hij daar bezig is omdat hij me al diverse keren heeft gebeld. Vanmorgen nog met de vraag "maedje, welke maat heb jij in je schoenen? Hier staat nog een paar sloffen van mam, nog nooit gebruikt!" "Fijn pap, ik zal ze de volgende keer passen! Zet ze maar klaar op de overloop, dan zullen we ze vast niet vergeten...." Hij heeft zijn bed vol liggen met spullen van hemzelf die nodig in de was moeten. Die neem ik mee naar huis, zodat ik zeker weet dat ze lekker ruiken na de wasbeurt. Uit de kast haalt hij een grijze lange bontjas die ooit met veel plezier door mam is gedragen. Of ik die wil hebben? Nou, nee, ik draag geen bont....maar ik weet er wel een goede bestemming voor en besluit 'm mee te nemen.

Reactie op een eerdere blog:
Vanmorgen gelezen dat je twee keer (vrijdag) bij je vader bent geweest.  Heeft hij ook verteld dat we zaterdag 's middags op bezoek waren?
We belden even van te voren of hij thuis was. Hij vertelde dat hij net van plan was om naar de stad te gaan en ergens een glaasje wijn te gaan drinken. Maar kom maar dan blijf ik thuis, maar ik heb wel niks in huis. Ik vertelde dat ik suikerwafeltjes meebracht , maar daar was hij geen liefhebber van.
Toen we aan kwamen had hij alles gereed staan voor de thee, en de suikerwafeltjes liet hij zich goed smaken. Hij was zeer spraakzaam, maar dat er naar hem gezocht was die bewuste avond vond hij maar niks. Ik ben toch zeker vrij om te gaan staan en gaan waar ik wil. We hebben o a over vroeger gesproken, maar je merkte wel dat zijn geheugen haperde en hij er een bepaalde draai aan gaf om dit te verbloemen. Maar veel wist hij nog wel, over dat jullie op vakantie waren en dat hij ook een keer mee geweest was. 
Heel gezellig zei hij toen we opstapten na een paar uurtjes. Er kwam overigens ook nog even iemand van de thuiszorg die gekeken heeft of hij de tabletten 's morgens had gehad .

Dit wilde ik je even laten weten.


zaterdag 8 januari 2011

sleutelkastje

Gisteravond nog even langs bij pap. Ik heb zijn huissleutel bij mij thuis laten liggen en wil eigenlijk niet bij hem aanbellen omdat het al wat later is. Gelukkig hangt er een zg sleutelkastje bij de voordeur waarin een sleutel zit. Laat 't nu te donker zijn zodat ik de code niet af kan lezen.....  Dus toch maar aanbellen. Pap is zó blij me te zien....blijer dan 's ochtends. Hij is bezig in de keuken. Hij heeft opgeruimd zegt hij. Ik zie direct een papieren zakje op tafel liggen met het logo van de apotheek. En waar ik al bang voor ben is inderdaad gebeurd: de tabletten die ik 's ochtends heb nabesteld voor komende woensdagmorgen (omdat ze niet in de blisterverpakking zaten) heeft hij gewoon geslikt.... Hij heeft dus een dubbele hoeveelheid van de ochtendmedicatie gehad... 't Is niet de eerste keer dat er iets fout is gegaan met de medicatie, maar wel eerste keer in lange tijd dat hij weer 'n dubbele dosis heeft gehad. Maandagmorgen moet ik met de apotheek bellen om 't bezorgadres te laten veranderen....

vrijdag 7 januari 2011

artrose en jicht

't Naar de geriater gaan gistermiddag had nog wat voeten in de aarde: pap is boos omdat hij denkt dat afspraken met anderen worden gemaakt zonder dat hij ervan weet. 't Is ook lastig, 't steeds meer vergeten van dingen..... Mijn broer had op tijd gebeld dat hij pap 's middags zou komen halen. Gelukkig was pap er - nog net - toen mijn broer op 't afgesproken tijdstip bij hem kwam. Hij stond op 't punt om gezellig ergens naartoe te gaan met zijn vriendin.... 
De geriater constateerde dat de pijn, ontsteking en roodheid van enkel en dikke teen worden veroorzaakt door artritis en een bepaalde vorm van jicht. Pap krijgt ter plekke een injectie met prednison, verder wordt tijdelijk colchicine voorgeschreven en over 2 weken moet hij weer op controle (bloed en urine). 
Vanmorgen ben ik even langs pap gereden om de blisterverpakking op te halen, de inhoud moet in de apotheek worden aangepast aan de nieuwe medicatie. 't Wordt anders allemaal te onoverzichtelijk. Aan 't bericht in 't zorglogboek te lezen is 't zelfs voor de thuiszorg af en toe niet te volgen hoe 't zit met alle medicatie.... Ik rij weer terug naar hem om de boodschappen af te geven en de blisterverpakking op de plek te leggen en krijg precies dezelfde vragen en opmerkingen als een dikke uur ervoor: "blij je te zien maedje, waar ben je toch al die tijd geweest?" Hij is ook blij dat hij weer wat geld krijgt. We geven hem sinds kort alleen nog biljetten van 10 euro, en hij is blijer hiermee dan met 1 biljet van 50....

donderdag 6 januari 2011

artrose, jicht of ischias?

Omdat pap nog altijd pijn in zijn voet heeft, heeft mijn broer voor vanmiddag een afspraak gemaakt bij geriatrie. De geriatrisch verpleegkundige wil zelf kijken naar paps voet:  is 't wel artrose? Misschien is 't wel jicht of ischias? Als ik zelf (maar wie ben ik....) de informatie bekijk op internet lijken paps klachten het meeste op jicht...

Bericht van mijn broer:

Papa was heel goed en het was gezellig, hij had goede zin, was aan 't zingen en helder en begon zelf over dat hij was 'weggelopen' en dat hij niet weet hoe dat kan maar dat dat waarschijnlijk in zijn kop heeft gezeten... Hij zei zelf "ik weet niet wat er gebeurt als dat erger wordt", hij is zich bewust dat het achteruitgaat...Hij vroeg me wel op een gegeven moment wie mijn vader was??? En toen ik het hem vertelde merkte hij dat hij geblunderd had...Daarna vroeg hij wat mijn opa deed, en toen ik zei dat die slager was vroeg hij "echt waar, dat is ook toevallig". Toen zei ik "ja, want mijn opa was jouw papa..." Ook daarna begon hij weer te lachen. 

woensdag 5 januari 2011

gps-chip voor dementerenden

De weg naar huis niet meer kunnen vinden, of zelfs compleet verdwalen. Dat is een vaak voorkomend probleem onder dementiepatiënten. Van de 235.000 Nederlanders met dementie wordt 30 procent verzorgd in verpleeghuizen, 70 procent van de patiënten woont nog thuis. Bij de laatste groep komen de meeste vermissingen door verdwalen voor. De ziekte legt een grote druk op mantelzorgers.
In het Algemeen Dagblad van 4 januari 2011, staat dat er in België plannen zijn om ‘risicobejaarden’ te voorzien van een gps-chip in hun kleding. De Belgische federale politie pleit voor een chip die in een broekriem of een bh-bandje wordt geplaatst. Op deze manier zijn dementerenden bij vermissing gemakkelijk op te sporen.



Ga naar deze link en luister of lees het complete bovenstaande stuk op de site van Alzheimer Nederland.

over dwalen

Buurman heeft vorige week zijn broer verloren: de goede man was pas 74, had de ziekte van Parkinson en de laatste jaren van zijn leven ook Alzheimer. Ik condoleer hem en hij praat over zijn broer en ik een beetje over mijn vader. Ik vertel hem dat pap begint te dwalen. Hij vertelt me dat zijn broer samen met z'n vrouw thuis woonde, totdat ook hij begon te dwalen. Hij was overdag zijn bril kwijtgeraakt ergens in een winkelcentrum in de buurt, en daarna ook nog de weg. Een bekende had hem zien lopen en (zonder bril) naar huis gebracht. 's Nachts was hij in zijn ondergoed (!) weer op pad gegaan richting 't zelfde winkelcentrum, waarschijnlijk om zijn bril te zoeken...... Ondanks 't feit dat hij en zijn vrouw dezelfde slaapkamer deelden had hij toch kans gezien om ongezien  weg te lopen. Tja, en onze pap woont alleen en zonder zorg 's nachts.......

Een reactie op 't blogbericht over dwalen
Mijn vader deed dat ook in het bejaardenhuis. Zelfs via de brandtrap heeft hij geprobeerd om weg te komen. Gelukkig was er weer net op tijd iemand die hem vond. Hij heeft ook een paar uur (hij was toen al in de verpleegkliniek) in de tuin achter een struik gelegen. Na lang zoeken hoorde iemand hem roepen.
Normaal kunnen patienten niet alleen de tuin in. Waarschijnlijk is hij met iemand anders die ook naar buiten ging meegelopen.
Het is misschien een troost voor je broer. Mijn vader schold mijn zusje de huid vol. Zij kon opeens niks meer goed doen. Wat heel typisch was dat hij haar altijd (toen hij nog niet dement was) de liefste vond!! Ook haar man  kon niks goed doen. Tegen ons was hij zelden boos. Zo zie je dat het toch allemaal dezelfde dingen zijn die demente mensen doen.



dinsdag 4 januari 2011

alweer een dag erna

Broer belt me: pap is weer helder, tenminste nu. 't Korte termijn geheugen is volgens hem hommeles: pap weet uiteraard niks meer van gisteravond, maar weet ook niet dat mijn broer vandaag al de tweede keer bij hem is, en ook niet waar spulletjes liggen, en dat boodschappen niet betaald hoeven te worden omdat ze al betaald zijn. Hij  heeft ook weer last van zijn rechtervoet: deze is pijnlijk, rood, warm en iets opgezwollen. De artrose steekt de kop dus weer op..... Ik vraag mijn broer om pap een aantal tabletten paracetamol te geven, en eventueel een verwijzing voor de reumatoloog te vragen bij geriatrie. Dit voor 't geval de paracetamol niet afdoende helpt, en omdat geen ontstekingsremmers met NSAID's voorgeschreven cq gegeven mogen worden. Verder vraag ik hem om de medicijnlijst in 't logboek van de thuiszorg bij te werken (in verband met verstrekking van een tabletje haldol gisteravond) en ook in 't verslag te schrijven wat er is gebeurd. Als ik later de bankrekening van pap nakijk zie ik dat hij afgelopen maand geen lijfrente heeft gekregen..... Zou Aegon net zo werken als TNT post....? Toch maar goed in de gaten houden en t.z.t. aan de bel trekken! 

maandag 3 januari 2011

't is weer hommeles

Gisteren nog dacht ik dat alles enigszins zijn gangetje ging aan 't thuisfront.  Sinds ik een mail van mijn broer heb gelezen weet ik dat dit niet zo is....
Mijn schoonzus kreeg gisteravond laat een telefoontje van paps ongeruste vriendin: pap was weer in de war. Hij had haar net gebeld, wist niet dat hij thuis was, dacht dat hij in de praktijk was en zou zo naar huis gaan....Zij was bang dat hij dit inderdaad zou gaan doen. Toen mijn broer bij pap thuis aankwam was hij inderdaad weg... Mijn beide broers en ook paps buurman zijn ieder op pad gegaan om pap te zoeken.... Uiteindelijk heeft de buurman hem gevonden, gek genoeg op een plek waar hij hem nog eens had opgepikt. Geen idee wat pap daar zoekt, maar hij is terecht! Pap was dus bloedmonsters gaan wegbrengen... Jeetje, wat een schrik... Broers hebben maar met hem meegepraat, dat hij in 't vervolg hun moet bellen als hij nog eens zulke monsters wil wegbrengen...dan doen ze dit samen, met de auto, en dan hoeft dit niet te voet te gebeuren. Ze hebben pap een tabletje Haldol gegeven, en een broer is nog bij hem gebleven....

verslag van mijn schoonzus...

Gisteren kreeg ik een uitgebreide e-mail van mijn schoonzus over 't wel en wee van pap de afgelopen anderhalve week. Hierin staat onder andere dat pap vorige week vol op zijn gezicht is gevallen en behoorlijke (schaaf) wondjes heeft.... Een van zijn kleindochters had 't ontdekt doordat er een bloedspoor in de sneeuw te zien was - van stoep naar voordeur - maar mocht niets doen, volgens pap stelde 't allemaal niets voor. Gelukkig heeft de thuiszorg naderhand zijn wondjes wel mogen verzorgen. In hun logboek staat dat zijn verklaring is dat hij is aangereden door een fiets, maar niemand weet precies wat er is gebeurd.  Mijn jongste broer heeft 't trouwens zwaar te verduren gehad de afgelopen tijd: net alsof pap van hem veel minder kan verdragen dan van mij of van mijn andere broer.... net alsof de zó goed bedoelde bemoeienissen door hem verkeerd vallen bij pap. Niet allemaal en niet altijd trouwens, maar wel vaak en behoorlijk heftig! Stank voor dank, niet leuk..... Het beste is om dit gedrag - net als bij kinderen - te negeren en ook helemaal geen weerwoord te geven. Mijn broer heeft afgelopen week ook af en toe een "time out" dag genomen, maar of pap dat in de gaten heeft? In dit stukje schreef ik al dat pap brood had gekregen van mijn broer. Hij had toen op mijn aanraden gebeld of ze dit voor 'm mee wilden brengen uit de stad. Mijn broer had 'm toen gevraagd of hij "twee halve broden" wilde hebben, maar pap snapte dit aanvankelijk niet. Toen 't kwartje viel zei hij "Ja, is goed, twee en 'n halve meter brood.....". 
Omdat broer en schoonzus allebei de griep hebben, stopt hier hun schriftelijk verslag. Ik zeg dus van hieruit: van harte beterschap! 



zondag 2 januari 2011

jaarsconference Freek de Jonge

Ik kijk naar de jaarsconference van Freek de Jonge "Het Verlossende Woord" oa over de zorg in Nederland:

Voor de tweede keer binnen een jaar presenteert Freek de Jonge een conference waarin hij de tijdgeest probeert te vangen. Na de 'Stemming 3' op 8 juni voorafgaand aan de vervroegde Tweede Kamerverkiezing komt hij nu op 2 januari met Het Verlossende Woord waarin onder meer de consequenties van het huidige regeringsbeleid aan de orde komen.

Dat de rigide houding van het kabinet Rutte ten aanzien van de kunsten een belangrijk onderdeel van de jaarsconference zal vormen ligt voor de hand. Maar ook de zorg en vooral de zorg voor ouderen speelt een belangrijke rol aan de hand van persoonlijke ervaringen.

zaterdag 1 januari 2011

beste wensen

"Zalig nieuwjaar pap!" Ik bel pap vandaag in plaats van gisteravond.  "Ook voor jou maedje".  Ik vraag wat hij aan 't doen is en maar niet wat hij gisteravond gedaan heeft. Hij is wat aan 't lezen zegt hij, in de krant van gisteren, want die van vandaag is niet gekomen. Ook heeft hij net gebeld met zijn zus, en wil hij zich nog wat te eten gaan maken, maar hij weet niet  goed wat want hij heeft bijna geen brood meer. Ik weet dat mijn broer boodschappen voor hem heeft gedaan, en ook brood heeft gekocht, dus ik raad hem aan even goed te kijken. Pap legt de telefoon neer en loopt de keuken in om te zoeken: brood is er inderdaad nog genoeg. "Hoe weet jij dat toch?", vraagt hij.  Tja..........