donderdag 31 maart 2011

wachten en geduldig zijn

Iets waar ik minder goed in ben is geduldig zijn en wachten op mensen die langs moeten komen en vervolgens te laat zijn ... Ik zit eigenlijk al de hele morgen op hete kolen: ik wil naar pap, kijken hoe 't vandaag met 'm is, ik verwacht een telefoontje (maar daar hoef ik in dit mobiele tijdperk gelukkig niet voor thuis te blijven) en ik wacht op een bestelling die ergens in de ochtend bezorgd gaat worden ... Ik heb pap gebeld, maar hoe hij reageert aan de telefoon is - weet ik uit ervaring - geen afspiegeling van hoe hij er daadwerkelijk aan toe is. Hij lijkt aan de telefoon vaak veel helderder dan hij is. 's Middags ga ik samen met mijn jongste zoon bij hem langs. Zoonlief gaat kijken of alles in orde is met de grasmaaier, hij wil morgen - als 't droog is - het gras maaien bij opa. Volgens pap heeft hijzelf nog nooit 't gras gemaaid .... Nou, tot en met afgelopen oktober maaide pap zelfs meerdere keren per week 't grasveld ... Ik hoop dat hij morgen toch zelf weer de lol van 't maaien gaat inzien, en weer wat meer in beweging komt. 't Is toch echt niet goed om zo vaak en zo lang op een stoel te blijven zitten om keer op keer dezelfde krant te lezen. Over kranten gesproken: die van vanochtend zat om 3 uur vanmiddag nog gewoon in de brievenbus .... Ook een teken dat iets niet in orde is. Aan het einde van de middag komt eindelijk 't telefoontje van de verpleegkundige van geriatrie: zij gaat naar aanleiding van mijn verhaal over 't hallucineren van pap overleg plegen met de geriater, ze gaan de medicatie die pap krijgt nog eens evalueren, en kijken of er nog bloedonderzoek (leverwaarde etc.) moet volgen .... Wordt vervolgd ....

woensdag 30 maart 2011

de dag van gisteren

Telefoontje van paps vriendin: zij is ongerust, ze vindt pap de laatste tijd weer zó verward. Hij weet vaak niet of hij wel/niet thuis is, of hij met auto/fiets of te voet ergens is .... Staat 's avonds laat bij haar voor de deur en wil dan naar binnen .... Ik weet het, en 't is 't ene moment erger dan 't andere. En soms is lijkt er niets aan de hand te zijn ... Ik kan vandaag bellen met de huisarts voor de uitslag van 't urine-onderzoek. Ben benieuwd of daar iets uit komt. Wellicht (hopelijk) heeft hij een blaasontsteking .... 

Gebeld met huisarts:  geen blaasontsteking. Urine is in orde. 
Wederom gebeld voor belafspraak met de verpleegkundige van geriatrie.

's Middags. Ik ga zelf even langs bij pap:  hij is 100% overtuigd van 't feit dat hij in zijn praktijk is en dienst heeft, net als een aantal maanden geleden (zie ook dit bericht). Het ene moment is hij in zijn praktijk, en 't volgende 'gewoon thuis'. 't Ene moment zit hij in 't verleden, en 't volgende moment in 't 'nu'. Heel verwarrend, voor hem en ook voor mij .... Ik schrijf mijn bevindingen in 't logboek voor de thuiszorg en geef hem voor alle zekerheid een haldol tabletje. Vanavond ga ik weer kijken hoe 't met hem is ... (Voor andere berichten over haldol en verwardheid is 't het eenvoudigst om de zoekfunctie op deze blog te gebruiken)

's Avonds. Telefoontje van pap: "Ben klaar met 't spreekuur, er is niemand geweest ...." Ik zeg dat hij moeten blijven waar hij is.....

Tien minuten later. Mijn broer belt: "Pap is echt de weg kwijt ...." Ik ga er ook naar toe. Mijn broer geeft hem  z'n 2e haldol van vandaag, en we drinken samen een aantal koppen thee. Langzaam komt de 'oude' pap weer terug. Hij krijgt weer praatjes en maakt grapjes, en is duidelijk weer in 't 'nu' ... We wachten tot de verpleegkundige van de thuiszorg langs is geweest en informeren haar over 't toedienen van de extra tabletten. Ze schrijft verder niets op, nou ja, dat hadden wij al gedaan. Als zij weg is besluiten we dat wij ook naar  huis kunnen gaan ... we denken (en hopen) dat 't hier wel goed gaat. We nemen afscheid, en sluiten de voordeur af... Ik sta dus buiten als pap van achter de deur vraagt: "Zeg Inge, slaap ik hierboven?" Door 't ruitje zie ik dat hij daadwerkelijk naar boven wijst ... "Ja pap, daarboven .... " Pap is gerust, wij eigenlijk niet .... Mijn broer en ik beginnen te lachen ... Gek hè dat zoiets op je lachspieren werkt of zouden dat zenuwen zijn?

dinsdag 29 maart 2011

de gekste dag (3)

Ik kijk weinig televisie. Toch wilde ik gisteravond kijken naar 't programma "De gekste dag". 't Liefst had ik de televisie al binnen 'n uur uitgezet: wat een slecht programma ... Maar ja, 't was voor goede doelen, waarvan de stichting Alzheimer er één was. En dus ben ik blijven kijken, met kromgetrokken tenen ...

fietssleuteltje

Pap is met de regelmaat van de klok iets kwijt. Dit keer is het zijn fietssleutel. Opmerkelijk is dat dit pas de eerste keer is dat dat kleine dingetje weg is ... Ook is 't opmerkelijk dat hij de fiets überhaupt heeft afgesloten,  ding staat namelijk in een afgesloten garage. Maar natuurlijk heeft hij weer zijn weerwoord: "Als iemand inbreekt in de garage kan hij (of zij) zo maar mijn fiets meenemen". Hier heb ik natuurlijk niets tegen in te brengen ;-) Hij wil ergens naartoe gaan, weet alleen niet meer waarheen, maar zonder sleuteltje kan hij dus niet weg. Tja, vragen waar hij 't dingetje 't laatste gezien of gehad heeft heeft geen zin. We zoeken allebei overal. Prettige bijkomstigheid van dit goede zoeken is dat pap een ander - kwijt geraakt - sleuteltje vindt op een onmogelijk plekje. En uiteindelijk blijkt 't fietssleuteltje gewoon in zijn broekzak te zitten. Probleem opgelost. Hij kan dus weg. Alleen vervelend dat hij niet meer weet waarheen ...

maandag 28 maart 2011

de gekste dag (2)



Allemaal kijken vanavond naar de VARA op Nederland 3, "de gekste dag" (zie ook 



In ons land staan te veel mensen buiten de maatschappij.

311 000 kinderen leven in armoede, 200 000 ouderen in eenzaamheid. Wij willen dat ze weer meedoen. Daarvoor trekken we geen sippe gezichten, wel onze gekste.





vermoeiende dagen

Naast de (mantel)zorg voor mijn vader heb ik gelukkig ook nog een eigen leven ;-) Door omstandigheden is dit meestal vrij rustig, maar af en toe ben ik ook behoorlijk actief. Laatst ben ik bijna de hele dag op pad geweest met en voor mijn middelste zoon. Hij gaat namelijk binnenkort verhuizen van 'n studiootje op de 2e verdieping naar een woning op de begane grond. Behalve het doen van nuttige dingen (bijvoorbeeld het -tig keer op en neer lopen van de steile trap ....) hebben we samen ook een leuke middag doorgebracht in 'zijn' Breda, één van de gezelligste steden van Nederland! Maar 't was voor mij wel een erg vermoeiende dag, ik was 's avonds echt 'op'. En de dag erna moest ik weer vroeg met pap op stap, we hadden een afspraak bij de huisarts. Mijn broer vond dat pap vorige week wat geel zag en hij was ook weer een aantal keren een beetje verward. Na telefonisch overleg met de geriatrisch verpleegkundige vertelde zij me dat ik toch echt eerst een afspraak moest maken bij de huisarts ... Tja, af en toe weet ik niet wie ik nu eerst moet bellen, huisartsenpost of geriatrie, dit is verwarrend en kost dágen tijd ... (zie ook dit bericht) Omdat paps huisarts sinds kort met pensioen is bezochten we dit keer een nieuwe arts binnen dezelfde praktijk. Niet dat dit voor pap verschil maakt ... Gezichten en namen zeggen hem weinig. Dankzij het computersysteem was de arts al voor onze binnenkomst voldoende op de hoogte van paps ziektebeeld. Wel handig dat je niet het hele verhaal keer op keer moet vertellen ... De zorgen (klik hier voor bericht) die ik had t.a.v. de medicatie van pap werden door hem niet gedeeld: de medicatie die pap krijgt heeft volgens hem geen 'verkeerde' invloed op elkaar. Hij stelde wel voor om met de geriater (dus toch weer geriatrie ...) de noodzakelijkheid van de verstrekking van colchicine te bespreken, en deze eventueel te laten vervangen door allopurinol. We moeten de verwardheid goed in de gaten blijven houden en begin volgende week ochtendurine langs brengen voor controle. Pap stelt geen vragen, knikt vriendelijk ja en nee als 't van hem gevraagd wordt. Vraagt überhaupt niet waarom iets wel of niet nodig is ... Ondanks 't feit dat ik erg moe ben stel ik pap voor om samen naar 't tuincentrum in de buurt te gaan. 't Is mooi weer, we kunnen kijken naar en genieten van alle moois, en daar ook een lekker kopje koffie drinken. Vroeger was een bezoekje aan 'n tuincentrum iets waarmee ik pap blij kon maken, nu kijkt hij alleen maar op zijn horloge ... net alsof hij zich verveelt en 't liefst zo snel mogelijk naar huis gaat. Nou ja, we drinken in ieder geval een kop koffie, pap koopt een pot paarse violen en we gaan op weg naar de volgende etappeplaats: de supermarkt ...

zondag 27 maart 2011

foto in de keuken

Er hangen twee foto's in de keuken.. Op een daarvan staat pap samen met zijn zus en zijn moeder, hij is op die foto een jaar of 20 oud schat ik. Op de andere staat hij samen met zijn zusje, beide in de kleuterleeftijd. Ineens dwaalt zijn blik naar de foto's en hij vraagt of ik soms op die ene foto sta .... "Nee pap, dat is jouw zusje samen met jou, die foto is zeker 75 jaar oud!".  Hij kijkt naar de andere foto en vraagt weer of ik erop sta. "Nee, dat zijn je zus en je moeder, samen met jou ...."  "Och ja," zegt hij, en gaat over tot de orde van de dag....


J. van de thuiszorg heeft 't idee dat pap zijn kinderen (mijn broers en ik dus ...) beschouwt als kleine kinderen ... Zo zei hij tegen haar over de 'verdwenen ovenknoppen': "Dat hebben de kinderen gedaan, die zitten overal aan en maken alles kapot ...." ;-)  

zaterdag 26 maart 2011

ik ben bang voor Alzheimer ... U ook?

Titel van dit blogje is de stelling van 't programma Premtime van gisteren, vrijdag 25 maart 2011 op Radio 1. Wat is Premtime: een actueel onderwerp gemaakt vanuit de Premtime bus ergens in Nederland. Radio met urgentie uit de provincie, de randstad, de wereld. 
In dit programma aandacht voor dementie, met name bij allochtonen in Nederland en voor stichting Wiesje (bouwt aan zorg voor mensen met dementie in Suriname) op initiatief van Gerda Havertong (van Sesamstraat ;-) en vele andere programma's) opgericht in 1999. Programma is terug te beluisteren door hieronder op 't pijltje te klikken:


Get Microsoft Silverlight Of bekijk de flash versie.

vrijdag 25 maart 2011

namen en zo

Soms denk je (of heet dat hopen tegen beter weten in?) dat 't allemaal nog meevalt met paps geheugen als je zo met hem praat. Maar dan komt uit 't niets 'n vraag of opmerking die kant nog wal raakt en sta je gelijk weer met beide voeten stevig op de grond ... Zo was hij afgelopen maandag weer aan de wandel met 'zijn' wandelgroepje.  'n Groepje wat trouwens telkens kleiner wordt, maar dit terzijde. Tijdens 'n kleine pauze zaten de dames en heren gezellig bij elkaar op een bankje. Pap keek van gezicht naar gezicht en vroeg toen: "Heb ik ook nog een vrouw?" (Mijn moeder is bijna 10 jaar geleden gestorven ...) Hij haalt ook gezichten en namen van mensen door elkaar, bijna iedereen (van 't vrouwelijke geslacht) heet tegenwoordig voor 't gemak Monique*, Nieke* of Monica*. Toen ik laatst met hem in een fotomapje keek naar foto's van al zijn kleinkinderen kende hij nog maar van één kleinzoon de juiste naam. Zelfs de naam van zijn liefste kleindochter kon hij niet noemen. Hij noemde haar voor 't gemak dus ook maar Nieke*. 't Juiste aantal kleinkinderen weet hij trouwens ook echt niet meer. Als ik vraag of hij nog weet wie ik ben komt er een grote grijns op zijn gezicht en hij zegt: "Ja, natuurlijk ................. Ingeping ... "

* naam door mij gewijzigd  i.v.m. privacy van betrokkenen

donderdag 24 maart 2011

mopperen

Als ik binnenloop is pap net aan 't 'pielen' met de magnetron. Ik ben even bang dat hij dat ding ook 'droog' laat koken oftewel leeg aanzet, maar er staat gelukkig een maaltijd in. Pap heeft de klok op 30 minuten en 600 Watt staan ... da's veel te lang voor een kant-en-klare maaltijd die alleen opgewarmd hoeft te worden ... Mopper de mopper, hij moppert omdat de hij de maaltijd niet opgewarmd krijgt. En mopper de mopper, hij moppert omdat de knoppen van 't fornuis af zijn (zie dit bericht ... ), en mopper de mopper, hij moppert ook omdat de deurbel gaat. Het is S. van de thuiszorg, zij heeft vanavond avonddienst. Ze laat me 't laatste verslagje in 't logboek lezen. Het is paps verklaring waarom 't zo naar brandlucht ruikt in huis:

Meneer zegt dat het naar brandlucht ruikt omdat hij papieren heeft verbrand in de wasbak. Dit waren papieren die niet bestemd waren om door iedereen gelezen te worden... 

Tja, da's paps waarheid ... Ik leg haar uit wat er werkelijk is gebeurd afgelopen zondag ... Ook vertel ik haar 't verhaal achter de 'verdwenen' knoppen van 't fornuis. Als zij weggaat  komt mijn jongste broer binnen. Pap vindt 't wel gezellig zo ... 

woensdag 23 maart 2011

mantelzorg



Dit ingezonden stuk kreeg ik van Judy. Het is een stukje dat ruim 10 jaar geleden in een mantelzorgkrantje heeft gestaan.

Ik moest er weer even opnieuw voor kiezen

Toen vorig jaar mijn moeder overleed, bleef mijn vader alleen achter. We hadden allemaal gedacht dat mijn vader eerder zou gaan, omdat hij al geruime tijd kanker had. De laatste paar maanden voor haar dood had mijn moeder veel zorg nodig. Dat kwam voornamelijk op mijn vader neer: thuishulp was wel geïndiceerd, maar niet beschikbaar. Toen ze overleed, was mijn spontane reactie: pap, je hebt zoveel voor mama gedaan, nu zullen wij voor jou zorgen. Als vanzelfsprekend kwam die taak voornamelijk op mij neer. Mijn zus heeft een druk bestaan: een baan en een gezin. Ik ben gescheiden, mijn zoon was net het huis uit en door mijn gezondheid werk ik niet meer. Dus "tijd genoeg". Mijn vader gaat heel langzaam maar zeker achteruit. Hij kan zichzelf best aardig redden maar het wordt minder. De dingetjes die we voor hem doen zijn eigenlijk niet zo bijzonder: de boodschappen doen, de was opvouwen, wat dingen opruimen, de vuilniszak verschonen. Voor het grotere werk is gelukkig een hulp. Het voornaamste probleem is zijn eenzaamheid. Nu hij steeds minder de deur uit kan, zijn de dagen voor hem heel lang. Dus ik probeer wat extra te komen, al is het maar voor een uurtje. Al een tijdje had ik een folder in huis over het Steunpunt Mantelzorg, die ik had gekregen maar eigenlijk nooit goed had ingekeken. Ik heb nooit over mezelf gedacht als zijnde een "mantelzorger". Maar enige tijd geleden begon de situatie mij zwaarder en zwaarder te vallen. Het duurt tenslotte al meer dan een jaar. Ik betrapte mezelf op allerlei negatieve gevoelens. Je schaamt je eigenlijk voor die gevoelens. Bij het Steunpunt Mantelzorg heb ik een gesprek aangevraagd. En dan kom je tot de ontdekking dat je niet de enige bent, dat al die gevoelens normaal zijn en vooral: het ontzettend oplucht om erover te praten. Bovendien zijn er een heleboel dingen die je kunt doen. Het eerste wat ik heb gedaan is een paar goede afspraken maken met mijn zus. Daardoor konden we de taken wat verdelen en kreeg ik weer het gevoel dat ik er niet alleen voor stond. Wat vooral ontzettend belangrijk is, is dat je jezelf niet moet vergeten. Niet alleen had ik in het afgelopen jaar te maken met het rouwproces over het verliezen van mijn moeder, maar bovendien was in diezelfde periode mijn zoon op kamers gaan wonen. Ik had verschrikkelijk behoefte aan het opnieuw definiëren van mijn leven. Toen ik daar zo'n beetje doorheen geworsteld had, kreeg ik weer ruimte. En toen kon ik weer zien waarom ik het doe. Ik wil graag voor mijn vader zorgen. Het geeft me ook ontzettend veel voldoening. Ik weet van de laatste dagen voor mijn moeders dood, dat alleen het feit dat je er bent, niet alleen voor mijn moeder maar ook voor mij heel belangrijk was. Het is ook een keuze, mantelzorg. En ik moest er opnieuw voor kiezen.

Judy


Zie ook www.mezzo.nl


dinsdag 22 maart 2011

't Is lente



Wat is 't toch genieten, zo aan 't begin van de lente.  't Weer is heerlijk en dus ben ik vaak lekker buiten bezig. Je krijgt  gewoon goede zin zonder er veel voor te hoeven doen! Pap zou anders ook al flink bezig zijn geweest in zijn tuin. Nu heeft hij nog geen tuingereedschap in zijn handen gehad. Tenminste niet voor zijn eigen tuin. Als ik bij hem binnen loop is hij er niet. In zijn agenda die op de keukentafel ligt heeft hij dit keer zelf opgeschreven waar hij is. Da's handig, tenminste als je - zoals ik - naar binnen kunt en ook in die agenda kijkt ;-) Hij is bij zijn vriendin,  staat er geschreven, om daar in de tuin te werken! Ik bel op, en krijg haar aan de lijn. "Tja, ik wilde dit niet, maar hij drong aan, en ach, je weet hoe hij is ....". Ja, ik weet hoe hij is .... nog altijd stronteigenwijs. 's Anderdaags moppert hij. Ten eerste omdat hij spierpijn heeft en niet weet waarvan ... En ten tweede omdat hij ziet dat zijn tuingereedschap aan de straatkant bij 't tuinpoortje ligt, zomaar, zodat iedereen 't kan meenemen. Ik zeg 'm dat hij dat vast en zeker zelf daar heeft neergelegd toen hij terugkwam van 't in de tuin werken bij zijn vriendin. En hij kijkt me verwondert aan: "Bij E. in de tuin werken?  Hoe kom je daar nu bij ....." Nee, hij heeft een andere verklaring. Volgens hem heeft de tuinman 't bij 't poortje laten liggen. Die arme man was er minstens 'n maand geleden, en weet dus helemaal niet dat hij - vals - beschuldigd wordt van 't laten rondslingeren van paps tuingereedschap. Ach, als ik iets geleerd heb de laatste tijd dan is 't zwijgen en tot 10 tellen ...

maandag 21 maart 2011

alweer een gevaarlijke situatie

Ik loop binnen en ruik 't meteen: hier is iets behoorlijk aangebrand .... In de wasbak staat een pan vol met water, en pap is bezig om met een mes 't zwartgeblakerde eruit te peuteren. En dat lukt natuurlijk niet zo een, twee, drie. Ik vraag wat er is gebeurd, en krijg een onsamenhangend verslag: die pan stond 'opeens' op 't (elektrisch) fornuis, en was 'zomaar' aangebrand terwijl hij - echt waar hoor - ernaast stond. Hij was echt geen minuut de keuken uit geweest .... Ik zet de ramen en deuren wijd open. Pap vindt dat maar onzin, want hij heeft geen last van de vieze lucht, zegt hij. "Maar ik wel, of wil je soms dat ik weer naar huis ga?" antwoord ik. Ik klink een beetje bits, maar dat is meer van schrik dan dat ik kwaad ben. Oh, alweer iets gevaarlijks wat is gebeurd en kan gebeuren als iemand met Alzheimer alleen woont .... Ik lees naderhand in 't verslag van de thuiszorg dat degene die pap vanmorgen kwam verzorgen 'het' had ontdekt, en de kookplaat had uitgezet. Wij hebben naderhand ook nog telefonisch contact hierover en spreken af dat in ieder geval alle knoppen van 't fornuis af moeten ... 't Zet me weer aan 't denken:  wat te doen met scherpe messen, schoonmaakmiddelen en dergelijke .... zijn die ook net zo gevaarlijk als bij kleine kinderen? Moet nu echt alles achter slot en grendel? 

zondag 20 maart 2011

10 jaar Alzheimer Centrum Limburg

In 't kader van 10 jaar Alzheimer Centrum Limburg wordt rond de wedstrijd Roda JC-Feyenoord (vandaag om 14.30uur) aandacht gevraagd voor de ziekte van Alzheimer. Het initiatief is afkomstig van het Alzheimer Centrum Limburg (ACL) dat tien jaar bestaat en onder andere onderzoek doet naar de ziekte onder jongeren. "We wilden in 't kader van ons jubileum een speciale actie houden. Bij onze zoektocht naar een bekend iemand die op jonge leeftijd door de ziekte was getroffen, kwamen we uit bij John Eriksen"  Hij stierf in februari 2002 op 44-jarige leeftijd aan gevolgen van ziekte van Alzheimer. Roda JC en Feyenoord, twee clubs waarvoor Eriksen in de jaren tachtig met succes voetbalde, zegden hun medewerking toe. De Deense aanvaller wordt voor het duel herdacht.


Lees hier verder (pdf)

Bron: Limburgs Dagblad/Dagblad de Limburger, dd 19 maart 2011

zaterdag 19 maart 2011

zo aandoenlijk en ook zo triest

Pap zit - zoals meestal - aan tafel, en eet ... 't Is half 5 's middags, dus eigenlijk wat vroeg voor 'n warme hap maar ik hou mijn mond, iets zeggen hierover heeft toch geen zin. Wel vraag ik wat hij aan 't eten is. "Ik heb Chinees gehaald," zegt hij, "daar had ik zin in". Ik vraag of hij dus bij de Chinees is geweest, en hij beaamt dit. Dan zie ik de wikkel van de Jumbo supermarkt liggen .... 't is een bakje nasi dat ik dinsdag voor 'm heb gekocht ;-)

"Hoeveel van je kinderen wonen nog thuis?" wil pap van me weten, en ik zeg: "Nog een van de drie" en ik vraag of hij weet dat de oudste momenteel in Amerika studeert. Ja, nou en of hij dat weet ... "komt hij wel iedere week naar huis?" Nee pap, daar is de reis te ver en te duur voor ;-)

"Jouw jongste, woont die nog thuis?". Hij houdt 't bewust veilig, en noemt dus maar geen namen. "Ja," zeg ik, "die woont nog thuis." "En, bevalt 't hem nog intern?" Ik snap niet goed wat hij bedoelt, en zeg dat hij gewoon thuis woont. "Dus hij is bij jou in de kost?" Ja, als je 't zo wilt bekijken,  dan is hij bij mij in de kost ;-)

Ik geef pap 'zijn' geld, en zie dan dat hij wel erg veel muntgeld heeft. Ik vraag hem of hij dit wil wisselen. "Als jij me nu 10 euro aan muntgeld geeft, dan geef ik jou een briefje daarvoor in de plaats" Dat blijkt een moeilijke en bijna onmogelijke opgave te zijn ...



vrijdag 18 maart 2011

dag van de zorg

Gelezen op deze site (klik hier):

In heel Nederland openen zorg- en welzijnsorganisaties op de derde zaterdag in maart hun deuren voor het publiek voor de landelijke Open Dag van de Zorg. Deze dag is bestemd voor iedereen die kennis wil maken met de zorg- en welzijnsorganisaties. 



geel, en een beetje verward

't Schijnt dat pap vorige week een beetje geel zag in zijn gezicht. Gisteravond hoorde ik ook dat hij begin van de week weer een keer wat verward was ... 1 en 1 is 2, dus vandaag maar gelijk gebeld naar geriatrie om te vragen of er soms een verband kan bestaan tussen de medicatie die pap krijgt en dit geel zien/verward zijn .... Omdat dit een 'nieuw' probleem is moeten we eerst weer naar de huisarts ... De afspraak is gemaakt ...dit wordt vervolgd ...

donderdag 17 maart 2011

'normale' gang van zaken

't Is maandag .... 't normale leventje begint weer en dus race ik na 't sporten gelijk door om boodschappen te doen voor thuis en voor pap. Ik heb na mijn telefoontje afgelopen zondag niets van hem gehoord,  ik zorg dat ik daarom niet teveel maar ook niet te weinig voor hem inkoop: 2 halve broden, 3 ons boterhamvlees, groente, krieltjes, gehaktballen, 2 haringen met uitjes en 3 kant-en-klare maaltijden voor in de diepvries. Zo is er in ieder geval genoeg voor de komende dagen. Als ik bij pap binnenloop blijkt dat hij me inderdaad helemáál niet heeft gemist, net alsof ik niet ben weg geweest ... Hij vraagt niets, en ik zeg ook maar niets. Ik ruim de boodschappen weg en zie nog net hoe hij een zoetje in z'n mond stopt ... nu weet ik dus ook wat er met al die zoetjes gebeurt: hij eet ze op als snoepjes .... Ik mopper op hem dat hij dit niet moet doen, maar hij heeft natuurlijk weer direct een antwoord klaar: dat doet hij omdat hij erop zuigt .... en daarna gaat hij heus wel thee drinken ... zucht ... Ik pak 't logboek van de thuiszorg om te kijken of er nog bijzonderheden zijn gebeurd de afgelopen weken. In principe alles 'normaal', alleen schrik ik van één opmerking: J. van de thuiszorg had gezien dat er een kant-en-klare maaltijd in de oven stond toen zij binnenkwam ... de folie was al aan 't smelten ... Ch*ps, ik dacht echt dat die oven kapot was, dat alleen de kookplaten nog functioneerden. Daarom stond er ook een  klein extra oventje in de keuken. Ik zie kans om de 2 knoppen van de oven weg te halen



en neem ze mee naar huis. Nu maar hopen dat hij geen kans ziet om de knoppen van de kookplaten om te zetten om alsnog de oven te kunnen gebruiken. We moeten toch echt een inductie-kookplaatje kopen ... kijken wanneer iemand daar tijd voor kan vinden. Dan kan tenminste 't hele fornuis de deur uit en hoeven we geen angst te hebben dat iets staat droog te koken op een gloeiendhete plaat ... 't Blijft vooruit denken, en ik dacht dat ik al op de goede weg was door  de broodsnijmachine en 't kleine oventje door mijn broer te laten wegzetten, net als de strijkmachine een tijdje terug (klik hier voor 't bericht). Pap zit aan de tafel als ik weg wil gaan.  "Bedankt voor alles alweer", zegt hij, en hij leest - voor de zoveelste keer - de krant van vandaag.

dinsdag 15 maart 2011

oplichting

Na 'n tip heb ik via "uitzending gemist" gekeken naar 't programma "uitgesproken" (uitgezonden door de EO, nederland 2, dinsdag 8 maart 2011). Hierin komt oplichting (verandering van testament) van een Alzheimer patiënte aan de orde. Het gedeelte over Alzheimer begint op 12.53 :

Get Microsoft Silverlight Bekijk de video in andere formaten.

maandag 14 maart 2011

weer terug!

"Hé pap, ik ben weer terug!" en pap antwoordt: "ik dacht al ... waar blijft ze toch ...." Maar ik weet niet of dat zo is, volgens mij heeft hij me dit keer niet echt gemist, tenminste niet zoals de vorige keren dat ik op vakantie was ... En of ik nu één week weg blijf, of vier, dat maakt ook niet meer uit. Ik vertel hem dat ik morgen langs kom en vraag of hij nog iets nodig heeft. Maar dat kan hij me niet één-twee-drie beantwoorden. Hij belt terug, zegt hij, als hem invalt of hij iets nodig heeft. Ik verwacht geen telefoontje terug ...

Nog een aantal sms-berichtjes van afgelopen week naar aanleiding van dit bericht
Broer:
Ik ben de blog aan 't lezen en lees nu het stukje van 't stemmen. Dat kan helemaal niet, pap heeft mij gemachtigd, ik ben voor hem gaan stemmen .... 
Overigens toen ik gisteren bij hem was zei hij: "Jij hebt ook geen rust in je kont. Je bent constant aan 't rennen". Ik zei: "Heb ik van jou!". Overigens vind ik pap de laatste tijd ongelofelijk goed gemutst!

Inge:
Ha, ha ... tja, ik schrijf op wat hij me heeft verteld .... en dat is zijn waarheid ;-) Gelukkig dat hij zo'n goede zin heeft. Zei gisteren nog dat we geen medelijden met hem hoeven te hebben en dat hij prima voor zichzelf kan zorgen ;-)

Broer:
Klopt ook wel voor een gedeelte, dat hij voor zich zelf kan zorgen. Maar die vergeetachtigheid: gisteren waren er ook opeens geen zoetjes meer terwijl ik zeker weet dat er nog waren, en dan zegt hij: "die gebruik ik helemaal niet ..." Wat hij ermee doet .... geen idee ...



zondag 13 maart 2011

de gekste dag





Gelezen op de site van www.alzheimer-nederland.nl


De gekste dag is een positieve manier om geld in te zamelen: we gaan nu eens lachen voor het geld! Tijdens de maand maart worden er in het hele land gekke en grappige acties georganiseerd door bekende - en minder bekende Nederlanders. Deze acties vormen de opmaat naar een drie uur durende live Tv-show op 28 maart as., waar heel bekend en komisch Nederland met de billen bloot gaat voor het goede doel. De Gekste Dag zet zich in voor jong en oud. Want veel ouderen en jongeren in Nederland leven in een sociaal isolement. De Gekste Dag gaat daar met hulp van vele Nederlanders verandering in brengen. De opbrengsten van De Gekste Dag gaan naar het Jeugd Cultuurfonds, Jeugd Sportfonds, Ouderen Fonds en Stichting Alzheimer.



vrijdag 11 maart 2011

andere Alzheimer blogs



Al een tijdje voordat ik zelf begon met het schrijven van berichtjes over pap las ik al blogs van anderen. Mijn interesse gold voornamelijk de blogs van mensen die op de een of andere manier te maken hebben of hadden met Alzheimer. Eigenlijk las en lees ik alles wat ik tegen kom over dit onderwerp ... De wijze van berichten schrijven is bij iedereen totaal verschillend, de een schrijft korte stukjes, de andere vrij uitgebreid, weer een andere in een soort van dagboekvorm. De een schrijft (heel) vaak, de ander sporadisch. Maar 't komt allemaal op het zelfde neer: de zorgen over en het met veel liefde zorgen voor mensen die kort bij ons of iets verder van ons af staan ... De blogs van onder andere Marianne, Ita, Menno, Mieka, Hannie en Ellen gaan allemaal over hun dementerende moeders.  Die van akaBtje over haar vader. Willeke (inmiddels overleden) en Kris schrijven  hun verhaaltjes als patiënt, héél ontroerend! Elisabeth en Marco schrijven vanuit hun ervaringen als werkenden in de zorg. Héél verschillende blogs, maar allemaal heel erg de moeite waard om te lezen en eventueel te volgen!

Aan al degenen die mijn blog lezen:  ga ook eens 'op bezoek' bij deze andere blogs, ze zijn allemaal de moeite waard om bezocht, gelezen en gevolgd te worden!

woensdag 9 maart 2011

even contact

Even gebeld met pap .... hij vraagt niet hoe 't hier is of hoe 't met mij gaat, maar met hem gaat 't prima! Hij is net terug van boodschappen doen. Jeetje, dan gaat 't inderdaad goed met hem, want tot vorige week moest ik daar voor zorgen ... Hij was gisteren nog naar de kermis geweest (carnaval dus) en zondag had hij gekeken naar de optocht. "Je weet wel, vanuit daarboven". "Ja pap, vanuit de winkel van de kinderen van E., daar heb je goed zicht op de optocht". Hij heeft zich dus prima geamuseerd de afgelopen tijd. Gelukkig! En hoe 't verder is, dat hoor ik vast wel van een van mijn broers ;-)

Zo'n telefoontje als dit is verwarrend voor mij: want waarom maak ik me altijd zo veel zorgen, waarom wil ik zoveel zorg voor hem, waarom zijn we gaan kijken voor een plek in een (t)huis, waarom denken wij dat hij veel minder kan omdat hij zoveel vergeet, waarom nemen wij zoveel uit handen omdat hij 't niet meer kan ..... Misschien is hij toch nog in staat om alleen te blijven wonen en voor zichzelf te blijven zorgen ...... 

Nog geen vijf minuten later, pap belt me: "Je hoeft geen boodschappen voor me te doen, want die heb ik zelf al in huis gehaald .... hoezo jij hebt me net gebeld? Daar weet ik echt niks meer van .... En jij in Oostenrijk? Dat heeft niemand me verteld ...."

Naar aanleiding van deze telefoontjes heb ik gedurende de dag een aantal keren sms-contact met mijn broer:

Inge:
Pap belde net: heeft zelf boodschappen gedaan, die hoef ik dus niet voor 'm te kopen vandaag ;-). Hij wist niet dat ik in Oostenrijk ben want dat heeft niemand 'm verteld ...
Broer:
Ja, waarom heb je hem dat ook niet verteld .... foei .... ;-) Ik ga vanavond na 't werk langs met geld.
Pap is blijkbaar nu op de markt ivm carnaval .... hoop niet dat hij straks lastig is .... ;-) Volgens dochterlief, die hem daar tegenkwam, stelde hij haar aan iemand voor met "dat is aangetrouwde familie"... Hij zegt trouwens vaker een verkeerde naam als ik vraag hoe dochterlief heet .... Ze vond 'm trouwens ietwat verward, ik kijk straks wel.
Inge:
Ben benieuwd wat voor boodschappen hij heeft gedaan ... Hoe zit 't trouwens met de kant-en-klare maaltijden?
Broer:
Goed, ik haal ze uit de diepvries ... Soms doet hij dat zelf en dan zet ik er gewoon een paar terug ... ;-)
Broer:
Vreemd, de diepvries is helemaal leeg????? Hij heeft wel genoeg voor de rest in de ijskast liggen, ik ga nog maaltijden voor hem kopen ... vraag me af wat hij met die andere heeft gedaan!!!
Inge:
Hoeveel lagen er en wanneer was dat? Misschien heeft hij ze koud gegeten? Kan zijn dat de kookhulp ze opwarmt ipv 'vers' koken? Is er genoeg voor morgen?
Broer:
Nee, ik ga nu naar AH ...



dinsdag 8 maart 2011

met pap op vakantie


't Is al weer drie jaar geleden dat ik - samen met mijn jongste broer - pap heb meegenomen voor een korte vakantie in  Oostenrijk. Daarna is hij - behalve voor een langere ziekenhuisopname twee jaar geleden en voor een overnachting ergens  - nooit meer weg van huis geweest. We hebben 't heel gezellig gehad: best veel gewandeld en dus veel gezien, lekker gegeten, geluierd en fijn gepraat. Pap had toen ook al Alzheimer, maar zat nog echt in de zogenaamde eerste fase.  We hebben heerlijk weer gehad, maar zijn ook tijdens een wandeling verrast door sneeuw die langzaam veranderde in regen .... Waarom ik moest denken aan deze vakantie? Ik zit zelf momenteel in Oostenrijk, in de sneeuw. Ook wil ik eindelijk eens alle foto's van diverse vakanties in een album (laten) 'plakken' ... zo kwam ik deze foto's tegen. Ik moest erg lachen toen ik de volgende foto zag, en ook denken aan een bericht dat ik eerder plaatste:


Een verhaal apart was de reis: al binnen 2 uur nadat we thuis waren vertrokken vroeg pap al hoe lang 't nog duurde voordat we er zouden zijn ....
Ik heb goede herinneringen aan deze vakantie. Pap weet 't ook nog - zegt hij - maar wil nooit meer naar de bergen. Ok, dan niet ;)

zondag 6 maart 2011

het aanstaande (t)huis

Een aantal weken geleden hadden we - mijn 2 broers en ik - een afspraak in het (t)huis waar pap op de wachtlijst staat. Het is een prachtig en vrij nieuw gebouw, centraal gelegen in een jonge wijk. 
Pap staat aangemeld voor zogenaamd kleinschalig wonen (klik hier voor meer informatie). We kregen eerst informatie over 't kleinschalig wonen, en daarna een rondleiding over een van de in totaal vier afdelingen. In theorie klinkt 't allemaal goed: maximaal 6 bewoners (cliënten) per 'woning', 2 woningen per afdeling. Deze woningen zijn met elkaar verbonden, dat wil zeggen dat de tussendeur altijd openstaat. Dit heeft als voordeel dat de cliënten meer loopruimte hebben, dat je van beide leefruimtes gebruik kunt maken, en dus een rustig plekje kunt opzoeken als je daar behoefte aan hebt. Voordeel voor het personeel is dat zij meer 'handen' tot hun beschikking hebben als 't nodig is. Want 't is zó voelbaar: personeelstekort door gigantische bezuinigingen ..... Een triest voorbeeld hiervan is dat er dus absoluut geen mogelijkheid is voor het personeel om met de cliënten naar buiten te gaan voor bijvoorbeeld een kleine wandeling in de frisse lucht. Veel wordt verwacht van mantelzorgers .... maar wat als die niet of nauwelijks tijd hebben voor dit soort dingen? Dan blijft een cliënt dus binnen?? Bezoek is de hele dag welkom, voordeel is dat er dus altijd mensen (kunnen) zijn, maar voor iemand die graag rust heeft kan dit natuurlijk te druk zijn. Terugtrekken in de eigen kamer mag altijd. Wel zo prettig als je daar een eigen TV hebt. Heel positief is dat er per woning voor de cliënten wordt gekookt. Dit gebeurt in de eigen keuken die in open verbinding staat met de woonkamer. De cliënten mogen meehelpen met 't klaarmaken van de maaltijd, dus schillen van aardappels, snijden van groente, enzovoorts. Opruimen, dekken en afruimen van de tafel en  stoffen hoort ook allemaal tot de dingen waartoe ze worden aangespoord. Het ligt aan de groep wanneer een warme maaltijd wordt klaargemaakt/gegeten: 's middags of 's avonds. Iedere cliënt heeft een eigen - ruime - slaapkamer, die met eigen spulletjes (alleen bed, kast en gordijnen behoren tot de inboedel) mag worden ingericht. Er is een eigen wastafel maar de badkamer moet worden gedeeld. Er zijn 2 badkamers en toiletten per woning. Héél groot nadeel vind ik dat er geen eigen terras of tuintje is bij de woningen, een bewoner kan dus niet zomaar eventjes naar buiten.... Zeker als je bedenkt dat 't personeel niet/nooit met je naar buiten gaat ... Nog een nadeel - vind ik - is dat (toekomstige) bewoners niet worden ingedeeld in niveau groepen. 't Is dus heel goed mogelijk dat je als relatief 'goede' bewoner terecht komt in een groep van 'minder goed' niveau qua dementeren .... Maar of de bewoners dat zelf beseffen? Ben ik te idealistisch om dit te 'wensen'? In 't blogbericht van Hannie van vandaag lees ik namelijk precies 't tegenovergestelde: onrust bij cliënten als er nieuwe bewoners komen die nog aan 't begin van hun ziekteproces staan ... 't Was  allemaal best confronterend voor ons moet ik zeggen, met name het 'achter gesloten deuren zitten' ... We denken of hopen dat pap op dit moment nog niet zo ver is. Alhoewel, kijkende naar de documentaire waarover ik laatst schreef denk ik "misschien toch .... die mensen lijken toch ook nog 'zo goed' ... ?" En een alternatief? Misschien toch de particuliere woonzorg? Wachten op de woonzorg waarover ik al eerder berichten schreef? Meer zorg thuis? 

vrijdag 4 maart 2011

tips ...

Tips, ergens gelezen (volgens mij in een oude Libelle uit 2006):

Als iemand met Alzheimer de neiging heeft over straat te dwalen, bedenk dan bij het zoeken dat een rechtshandige de neiging heeft rechtsaf te slaan, en een linkshandige links. Tja, dan hebben we een probleem, want pap is tweehandig ...

Als iemand het toilet niet meer kan vinden, is het slim om een sticker met een herkenbaar symbool op de wc-deur te plakken. Hmm, is wel handig, net als de stickers met "koelkast", "broodla", "koffie en thee", "waterkoker",  die ik nog altijd niet heb gemaakt ...

Sommige patiënten vragen constant naar een dierbare die overleden is. Hierbij is begrip het sleutelwoord. Reageer niet met "dat kan niet, want mam is overleden" maar sla een arm om iemand heen en leid de aandacht af met iets leuks. Zeg bijvoorbeeld: "die komt straks, zullen we eerst lekker gaan wandelen?". Uit ervaring weet ik dat dit bij pap niet helpt, hij blijft dan zoeken en wachten. Toen hij me belde omdat hij mam 'kwijt' was hebben we uiteindelijk besloten om de waarheid te zeggen, namelijk dat mam al lang dood is, toen pas had hij rust ... (klik hier voor desbetreffend bericht)

Het allerbelangrijkste is dat je met begrip en respect met iemand omgaat. Mensen met Alzheimer voelen zich vaak heel onzeker. Dat geldt niet alleen in de beginfase als er nog heldere momenten zijn, maar ook later. Die onzekerheid moet je niet voeden door iemand er continu op te wijzen dat ze iets vergeten zijn of zich vergissen. Dan versterk je het gevoel van falen alleen maar en dat kan verdriet, maar ook agressie oproepen. Ja, dat klopt ... maar is soms wel moeilijk ...

Structuur is belangrijk, houd zoveel mogelijk vast aan het ritme dat hij of zij al gewend was. Ik zou pap zo graag nog eens mee op vakantie nemen, maar ben bang dat hij daarna helemaal gedesoriënteerd is. 

donderdag 3 maart 2011

complimentje

Er werken een hoop mensen in de zorg en bij de thuiszorg. Natuurlijk werken er mensen bij de thuiszorg die alleen hun werk doen .... Hier is niets mis mee, ze doen hun werk en dat is voldoende. Er zijn ook mensen in de zorg en bij de thuiszorg die hun werk echt uit overtuiging doen, als een soort van roeping, met enorm veel hart voor de cliënten waarvoor ze werken. Volgens mij kun je alleen in de zorg werken als je je hart op de goede plek hebt, en niet omdat je er rijk van kunt worden .... Zo iemand is S. Als zij vindt dat iets niet klopt of anders zou moeten hangt ze direct aan de telefoon om mij dit door te geven. Zo belde ze laatst om te zeggen dat er iets niet klopte met de tabletjes in de blisterverpakking. Vandaag belde ze op om te vragen of zij naar geriatrie zou bellen voor een nieuw recept. Ook gaf ze door dat de tabletjes sinds haar laatste telefoontje gelukkig goed worden toegediend. 't Was allemaal in orde, maar 't zou toch wel beter zijn als ze weer in de blisterverpakking zouden komen om fouten in de toekomst te voorkomen. Ik weet hoe ze heet, ik ken haar stem, maar weet niet hoe ze eruit ziet. Ik weet wel dat ze haar gewicht in goud waard is. Ik zou willen dat iedereen in de zorg zo was!  Dus voor S. en voor alle mensen bij de thuiszorg met hart voor de zaak: 




woensdag 2 maart 2011

verkiezingen


Al een tijdje geleden zag ik bij pap 't stembiljet liggen voor de verkiezingen van vandaag. Om er zeker van te zijn dat hij niet zou vergeten om te gaan stemmen had ik 't in zijn agenda gelegd bij de juiste datum. Zelf woon ik niet in Nederland, provinciale verkiezingen gaan dan ook altijd aan onze deur voorbij .... Papieren die van belang zijn worden al járen in de agenda gelegd want dan is er iets minder kans op vergeten. Maar dit is nooit een garantie. Ik hou er dan ook eigenlijk rekening mee dat pap überhaupt niet gaat stemmen. Ik ben stomverbaasd als pap me halverwege de ochtend belt: hij was naar 't stembureau gegaan maar had niet mogen stemmen omdat hij een of ander papiertje niet bij zich had. "Het stembiljet pap, dat is 't papier dat nodig was, dat had je mee moeten nemen. En dat ligt in de keuken, in je agenda". Hij gaat snel kijken, en warempel, 't biljet ligt precies daar waar ik zeg dat 't ligt. Hij blij, want hij kan gaan stemmen! En tja, 't feit dat hij dat formulier niet bij zich had, dat was niet zijn fout want "belangrijke papieren leg ik nóóit in de agenda, die liggen altijd in de woonkamer!". Ja, ja ...10 jaar geleden misschien, maar dat zeg ik 'm niet .... ik ben blij dat hij er zelf aan heeft gedacht om te gaan ...

dinsdag 1 maart 2011

even niet bereikbaar

Ik ben de hele ochtend bezig geweest met van alles en nog wat. Pas als ik mijn gsm nodig heb zie ik dat ik 't geluid op 'uit' heb staan, en dat ik 6 gemiste oproepen heb:  van pap ... Ik bel 'm op en hij zegt: "Maedje, ik heb geld nodig ... ben helemaal blut ... 't is nog nooit gebeurd dat ik zo weinig ( = 10 euro) in de beurs had". Ik moet toch nog boodschappen bij hem afleveren, dus ik rij naar 'm toe. Ik geef hem een aantal briefjes van 5 euro, en hij is weer helemaal gelukkig. Vervolgens gaat hij een boterham smeren, want "ik heb honger ... heb de hele dag nog niets gegeten ...", en op mijn "zo meteen komt wel nog iemand een maaltijd voor je opwarmen" zegt hij: "ik eet wanneer IK wil eten, en ik heb NU honger ..." Ok, duidelijke taal dus. Als een half uurtje later zijn bordje voor hem wordt opgewarmd zegt hij dat hij razende honger heeft, want hij heeft al zó lang niets meer gegeten ... en ik ga hier maar niet tegenin ...