donderdag 29 september 2011

niet te filmen ...

't Is heerlijk nazomerweer. Daardoor is pap veel buiten. En da's goed. Zolang hij in de buitenlucht bezig blijft is hij gezond bezig. Twee keer 't woordje 'bezig' achter elkaar, maar ik weet niet zo snel welk alternatief ik kan gebruiken ... Als ik op mijn (bijna) dagelijkse rondje bij 'm kom is hij net klaar met 't maaien van 't grote grasveld. Hij is bezig met 't afspuiten van de maaier. Dat is iets wat ik dus nóóit doe - foei foei - maar wat hij geen keer overslaat. Alleen heeft hij de maaier weer op z'n linkerkant gedraaid, en dat is niet goed ... zo loopt benzine in de luchtfilter, waardoor die verstopt ...... * Zucht * Ik ga naar buiten, bewonder 't maai- en poetswerk en zeg dan toch nog eens dat hij de maaier verkeerd om heeft gedraaid. Ik controleer de luchtfilter, *chips* ding is weer vuil ..... En pap, die zegt dat nog nóóit iemand hem dat heeft verteld. Ik zucht nog maar eens. Iets anders heeft geen nut. Ik ben veel te blij dat hij dit soort dingen nog doet en kan doen, en ach, dan kost 't maar 'n extra luchtfilter ......
Ik wil de grasmaaier in 't tuinhuisje zetten, maar pap wil daar niets van weten. Op mijn "maar de garagepoort kan toch niet open om 'm in de garage te stallen" zal hij me eens iets laten zien. Hij loopt met de maaier naar de voorkant van 't huis, de oprit af naar de garage, parkeert 't ding, en loopt naar binnen. Alleen van binnenuit kan hij de garage ('n stukje) openen. Hij kruipt vervolgens naar buiten (de man is 82!) en duwt de maaier naar binnen. Ik kan 't natuurlijk niet laten, en heb een paar foto's gemaakt. Kwaliteit is zoals gewend ;-) en daar moet iedereen 't maar mee doen.
 De poort gaat niet verder omhoog ... dan zo maar naar buiten ....


alleen de rechter veer is nog 'in functie', daarom hangt de poort zo scheef ....

en nu kan de maaier naar binnen worden geduwd ...

dinsdag 27 september 2011

walnoten versus Alzheimer

Euh, even iets rechtzetten: de garagepoort (zie bericht van gisteren) is al de derde sinds 1968 ... ;-) Met dank aan mijn jongste broer voor zijn reactie. Bijna alle oudere huizen in de buurt waar pap woont en die worden verkocht worden afgebroken ... waarde heeft dus alleen 't (bouw)grondstuk. Alleen indien de koper iemand is die helemaal weg is van 'n ontwerp van een (ouder) huis wordt 't niet afgebroken maar opgeknapt. 'n Nieuwe garagepoort voegt weinig toe, helaas.

Pap houdt van walnoten. En in onze tuin staan behoorlijk wat walnotenbomen. Dus neem ik - in deze tijd van 't jaar - regelmatig een zakje vol noten voor hem mee. En telkens weer zegt hij: "Wil je ook een walnoot? Pak maar, neem maar mee naar huis hoor als je ze lekker vindt". Als ik zeg dat ìk de noten voor hem mee heb gebracht vraagt hij waar die bomen dan staan: "in een rij langs de straat soms?" Als hij in mijn tuin staat weet hij precies waar ze staan, maar als hij gewoon thuis is weet hij 't niet meer. Komt ook omdat hij niet (meer) weet waar ik nu precies woon, en heel consequent het verkeerde huis op de verkeerde plek in gedachten heeft. Ik blijf walnoten eten, voor mijn geheugen ;-) ..... je weet maar nooit of 't helpt ... Mijn tip voor een ieder die bang is voor Alzheimer:  walnoten eten ...... 

maandag 26 september 2011

de garagepoort

De garagepoort bij pap thuis is net zo oud als 't huis: jaargang 1968. Sinds een week of zo kan de poort niet meer helemaal open: er is een beugel afgebroken waardoor een van de twee veren niet meer functioneert. De poort blijft nu halverwege steken, je komt er alleen onderdoor als je je goed bukt. Aan pap te zien gaat 't bukken niet altijd goed: hij heeft 'n schram op zijn voorhoofd. Ben blij dat ik niet in de garage stond toen die beugel afbrak bedenk ik me net .... Ben blij dat überhaupt niemand in de garage was toen.
Even tussendoor: afgelopen augustus (lees dit bericht) heb ik al een blogje gewijd aan deze poort maar toen was de betreffende beugel nog heel .
Vorige week is iemand geweest om een offerte te maken voor een nieuwe poort. Ik heb 'm gelijk gevraagd of hij dacht dat de poort nog gerepareerd kon worden, maar hij twijfelde of ze dergelijke beugels in hun assortiment hebben. Kan me daarbij wel iets voorstellen: a. de poort en 't gebruikte materiaal zijn behoorlijk  oud en b. je verkoopt natuurlijk liever een nieuwe poort. Dus nu zitten we met een soort van dilemma: wat doen we?
  • Een nieuwe poort, voor  bedrag X terwijl we niet weten hoe lang pap nog in zijn huis woont of kan blijven wonen. Voordeel: poort kan weer open/dicht. Nadeel: de prijs versus de tijd dat pap nog in 't huis woont.
  • Een smid vragen of hij/zij een nieuwe beugel kan fabriceren waardoor de (oude) veer weer gemonteerd kan worden, en de poort weer open en dicht kan. Voordeel: is stukken goedkoper dan een nieuwe poort. Nadeel: wie zegt dat beide veren nog goed zijn, en de poort zal nog altijd niet goed sluiten.
  • De poort fixeren door 't monteren van stalen hoekprofielen aan wanden en poort. Voordeel: poort is goed afgesloten. Nadeel: poort kan niet meer gebruikt worden en de garage wordt bergruimte die alleen via 'n steile trap te bereiken is.
In principe is de eerste optie niet de beste: de poort is - hoewel oud - nog altijd goed. 't Is een stevig raamwerk met massief houten latten. Ik geloof zelfs hardhout. Ik heb pap - uiteraard - ook gevraagd wat hij ervan vindt. Hij wil 't liefste de oude poort houden ... hij vindt alles mooi en goed en prima aan zijn huis, ongeacht of iets oud, kapot of versleten is .... Zijn huis is zijn paleis ;-) Hij zegt dat hij geen bezwaar heeft tegen een eventuele fixatie, ook al kan de garage dan niet meer gebruikt worden voor stalling van fiets en grasmaaier. 
Mijn broers mogen contact opnemen met een smid of klusjesman om te kijken of reparatie nog mogelijk is. Ik heb me stellig voorgenomen om me hier niet meer mee te bemoeien .... maar of dat lukt? 

zondag 25 september 2011

anderhalve dag weg

't Heeft indruk gemaakt, die anderhalve dag weg. Op pap bedoel ik. Donderdagmorgen belde hij me om te zeggen dat hij thuis was. En om te vertellen wat hij allemaal had beleefd: ge-ouwehoerd had hij (dat is 'm wel toevertrouwd), oude liederen hadden ze gezongen, heel veel "weet je nog ..... ". Halverwege 't gesprek merk ik dat hij mij verwisselt met vriendin E. Hij zegt dat hij 't veel leuker had gevonden "als jij er ook bij was geweest''. Op mijn: ''Ik was er toch een uurtje bij, en dat was lang genoeg?', zegt hij ''nou, om 'ns lekker te vrijen ......'' Ik zeg 'm dat je zoiets niet doet met je dochter ..... en dan klinkt 't ''och ... nee ... ben jij 't ......'' en hij vervolgt 't gesprek weer verder met mij, zijn dochter. 's Avonds belde hij nog een aantal keren, waarvan een keer: ''Zeg, ik ben thuis, dat wilde ik je even laten weten .... 't Was leuk, maar ze hebben ons wel hard laten werken'' Werken? Dit was toch niet werken, maar gewoon leuk?  ''Jawel, werken, daar in Utrecht .......'' Als ik zeg dat 't in de buurt van Tilburg was gelooft hij me niet .... ''Het was echt veel verder hoor'' Ach, laat ook maar ... En met dat werken bedoelde waarschijnlijk hij 't bezoek met bijbehorende rondleiding aan 't museum 'de dorpsdokter'.  


Die middag was er nog commotie: paps vriend M. belde, omdat de hotelkamersleutel van pap niet zou zijn ingeleverd bij de receptie. Mijn zoon moest toch nog richting stad, dus hij ging wel even langs bij opa. Maar hoe ze ook zochten, geen sleutel te vinden. Niet in de portemonnee, niet aan de sleutelbos en ook niet in 't koffertje. 's Avonds werd ik gebeld: de sleutel lag op 't nachtkastje in de kamer waar pap had geslapen. Gelukkig. Alles was verder prima verlopen, ze hadden zich allemaal kostelijk geamuseerd, met pap voorop! Hij had alleen in 't begin een paar keer 'waar is Inge toch?' gezegd, maar toen had zij (de vrouw van M.) zich over hem ontfermd, en had hij haar niet meer uit 't oog verloren. Lief toch .... Zij hebben hem ook netjes thuis afgeleverd, zonder sleutel ..... maar die lag toen al netjes daar waar pap 'm had neergelegd ;-)

vrijdag 23 september 2011

dun ijs (2)


In één ruk uitgelezen: 't boek 'dun ijs' van Elly Rijnbeek. 'n Fijn en prettig te lezen boek over de (mantel)zorg van 9 broers en zussen over hun dementerende vader en verwarde moeder:

De moeder (86) van Elly Rijnbeek raakt de kluts kwijt en kan de zorg voor haar dementerende man (83) niet meer aan. Dat is in de zomer van 2009. Elly en haar broers en zussen worden gebombardeerd tot mantelzorger. De veranderde familieverhoudingen, de zorg voor de ouders, taakverdeling, onenigheden en gevoelens komen allemaal aan de orde in dit prettig geschreven boek. 

't Fijne van dit boek vond ik dat er veel dingen herkenbaar zijn: de reacties van de ouders ten opzichte van de kinderen, de dingen die gezegd en verzwegen worden, het 'gedoe' met thuiszorg en instanties. 't Grote verschil is natuurlijk 't aantal betrokkenen. Wat in dit boek geregeld, besproken en gedaan wordt met 9 personen, doe ik voor een deel alleen, met - indien nodig - hulp van mijn broers. Ik regel de financiën, de afspraken met thuiszorg, huishoudelijke hulp, wmo, huisarts, praktijkondersteuner, pedicure, specialisten, doe de boodschappen, controleer voorraad en ijskast, controleer de kleding op vlekken en geurtjes ...., regel tuinhulp, ben taxi, etc. Behoorlijke lijst, als ik 't zo zie, maar in de praktijk is 't (nog) best te doen ;-)

Ik vind dit boek een aanrader, niet alleen voor mantelzorgers trouwens. 

'Dun ijs', geschreven door Elly Rijnbeek. Uitgeverij Atlas, ISBN 978-90-450-6616-5

donderdag 22 september 2011

de dag van gisteren

oeps, zonder hoofden gefotografeerd ;-) 
Even een kort berichtje over hoe 't is gegaan. Niet te lang, want daar ben ik te moe voor .... ik moet echt bijkomen van die leuke dag van gisteren, maar dat heb ik er dubbel en dwars voor over!
Even na negenen reed ik hier weg om pap op te halen. Die stond al fijn klaar, mede dankzij de thuishulp die 's morgens ook nog even belde voor een paar dingetjes omtrent de medicatie. Om half 10 waren we op weg. Telkens en telkens weer verwonderde pap zich over de drukte op de snelweg. En dat terwijl de drukte echt meeviel, we konden heerlijk doorrijden. Toen ik linksaf boog bij Eindhoven vroeg hij wel of ik niet via Arnhem moest rijden ..... In een jolige bui antwoordde ik dat we ook via Den Helder naar Hilvarenbeek zouden kunnen gaan ;-) en hij lachte wat, maar richtingsgevoel is er niet meer .... Ontelbare keren kreeg ik de volgende vragen: Waar gaan we naar toe? Waarom? Hoe kom ik weer thuis? Blijf jij bij me? Rij jij weer direct terug? En keer op keer heb ik antwoord gegeven, met als gevolg een beginnende barstende koppijn bij aankomt in Hilvarenbeek .... Vantevoren leek pap niet meer te weten wie zijn jaargenoten waren, hij kon zich bijna geen namen meer herinneren. Pas toen ik foto's met hem had bekeken van een aantal jaren terug wist hij weer wie wie was. Op de plek van bestemming aangekomen wist hij wèl precies wie hij voor zich had. Hij genoot van iedere vriend die hij zag! Na een uurtje heb ik afscheid genomen van hem en de groep, en ben ik verder gegaan naar Ulvenhout, waar ik een lunchafspraak had met Hannie (zie bericht van gisteren). We hebben volle 2 uur volgepraat bij Tearoom De Uitdaging  (als je ooit in de buurt bent: ga er heen, 't is zó verrassend leuk! En wat super was: ze hadden glutenvrij brood voor bij de aan mijn dieet aangepaste salade!). 't Is toch zo fijn om met lotgenoten te praten over iets gemeenschappelijks. En dat terwijl we elkaar nooit van te voren hadden gezien of gesproken. Hannie: nogmaals bedankt voor de gezellige middag en 't leuke (zelfgemaakte) cadeautje! 

woensdag 21 september 2011

reünie

Pap is uitgenodigd voor de jaarlijkse reünie van zijn jaarclub, de 52ste editie al weer! Hij had de uitnodigingsbrief in maart al gekregen, maar heeft intussen een kwart van de uitnodigingsbrief weggegooid.  En een ander kwart heeft hij gebruikt als boodschappenlijstje: 

boter
pro-actief
haring/rolmops in azijn

Ik was zo nalatig om geen datum in de agenda te noteren, maar kon natuurlijk ook niet voorzien dat pap werkelijk ieder stukje papier beschouwt als notitieblad of boodschappenlijstje ...
Vorig jaar is hij ook naar de reunie geweest, zie dit bericht. Als ik dit bericht zo teruglees is hij behoorlijk achteruit gegaan qua (korte termijn) geheugen 't afgelopen jaar. Ik heb nog met mijn broers overlegd of we hem dit jaar laten gaan, en dat is een 'ja' geworden. Dit is een stuk van zijn verleden met zijn vrienden. Zij vinden 't hartstikke fijn om met degenen die er nog zijn samen te komen, en ze willen hem ook graag erbij hebben. Als hij ze weer ziet schiet hem natuurlijk weer een hoop te binnen van vroeger ...  Eerst moest ik erachter komen wanneer en waar de reünie plaatsvindt. Gelukkig zijn een aantal van zijn vrienden zeer goed bij de tijd,  zij hebben dus internet en e-mail! Ik heb een mail gestuurd naar twee van zijn vrienden. Ik verwachtte geen antwoord à la minute (ze zullen vast niet zo vastgeplakt zitten aan computer/internet als mijn en de volgende generatie ;-) ) maar ik kreeg al vrij snel bericht gekregen van een hen:

De reünie is op 21 september in Hilvarenbeek. Ik zal je vader ophalen en zorgen dat hij op tijd zijn medicijnen neemt. Die moet je dan klaarmaken zoals ze genomen moeten worden. Wij en vooral ik zullen het zeer op prijs stellen als hij erbij zal zijn. 
Hartelijke groeten, M.


Museum 'de dorpsdokter'

Dat is vandaag. Maar M. hoeft pap niet te komen halen. Net als vorig jaar breng ik hem weer naar 't Brabantse land. Ik drink dan even een kop koffie mee, en rij daarna door, eerst naar Ulvenhout en dan naar Breda. Ik heb vandaag een ontmoeting en lunchafspraak met Hannie, en dat lijkt me erg gezellig!


dinsdag 20 september 2011

late diagnose bij jong-demente

Gelezen in de krant van afgelopen zaterdag, 17 september 2011:

Late diagnose bij jong-demente
Mensen die al voor hun 65ste dement worden, lopen gemiddeld vierenhalf jaar met hun  klachten rond voordat deze door de huisarts als zodanig worden herkend. Dat is twee keer zo lang als patiënten die op late leeftijd worden geconfronteerd met ziektes zoals die van Alzheimer. Dat blijkt uit een national onderzoek, dat is geïnitieerd door het Alzheimer Centrum Limburg. Voor de zogeheten Need-YD-studie zijn 215 jong-dementen en hun mantelzorger geïnterviewd. Ze werden allemaal twee jaar gevolgd. Eenderde van de patiënten komt uit deze provincie, de jongste patiënt is 38 jaar.
Bijna 44% van de jong-dementen kreeg aanvankelijk een andere diagnose gesteld. Hun huisarts verklaarde hun klachten als het gevold van depressie of een burn-out.

In dezelfde krant een dubbele pagina (!) met aandacht Alzheimer. Dit in verband met wereld-alzheimerdag op 21 september:
Hoe stoere Ron een lieve jongen werd
Dementie is iets dat vooral ouderen treft, zo dacht ook de 50 jarige Ron Moonen uit Kerkrade. Tot hij bijna drie jaar geleden in de gaten kreeg dat het allemaal niet meer zo ging als vroeger ... 
Zelf  zal hij dit verhaal niet helemaal uitlezen. Dat lukt niet meer. "Ik kan mijn gedachten er gewoon niet zo lang meer bij houden, vergeet na enkele alinea's steeds waar het ook alweer over ging."
Indrukwekkend verhaal van een man van mijn eigen leeftijd ... Lees hier verder.

bron: www.ld.nl


Opmerking: de linken doen 't helaas niet, wordt aan gewerkt ...

maandag 19 september 2011

verdwaald verlangen


Gelezen op de blog van Angelika: een mooie voorstelling in Groningen, van een man over zijn dementerende moeder. Lees nog meer over deze voorstelling op deze link. Ik lees dat ze nog 2 voorstellingen geven in Groningen, en dat 't de bedoeling is dat ze daarna op tournee gaan .... wie weet krijg ik de kans om er naar toe te gaan!

zondag 18 september 2011

herkenning


Sanneke vroeg me laatst in haar reactie: hoe reageert je vader als je hem foto's laat zien van bijvoorbeeld jullie moeder? Is er dan (nog) herkenning?

Toevallig hadden we 't er tijdens de koffie over. Pap had 't over 'mam', dus ik vroeg hem "wie bedoel je nu, jouw moeder of mijn moeder?" en daar zat hij toch te twijfelen ....... Ik moest 'm echt uitleggen dat zijn moeder en mijn moeder verschillende personen waren ..... zijn moeder was mijn oma en mijn moeder was zijn vrouw. Pijnlijk, zowel voor hem als voor mij .... Wel wist hij heel duidelijk dat ik zijn dochter ben! We hebben een foto-collage erbij gepakt en de diverse personen aangewezen en benoemd. En dit was weer leuk, want dan weet hij gelijk wie wie is en kan er ook smakelijk over vertellen ....

Volgende e-mail kreeg ik binnen n.a.v. bericht over paps verjaardag:

Hallo lieve Inge. Nog even terugkomend op je vaders verjaardag. Zoals ik je vertelde, hadden wij hem een felicitatie gestuurd. Verwonderd en verbaasd waren we, toen hij een dag later belde om te bedanken voor onze kaart. Herkende hij de afzenders en wist hij zelfs ons telefoonnummer te vinden, of heb jij (of iemand anders) hem daarbij geholpen?  In ieder geval,  we voerden een leuk gesprek, hoewel hij zich van de festiviteiten rond zijn verjaardagsfeest niet veel  herinnerde... Hij had de dag doorgebracht met zijn geliefde E (of wij haar kenden?) en op verschillende plaatsen was hij met haar een hapje gaan eten. En o ja, de kinderen had hij ook gezien, dat was waar ook! Maar het ging erg goed met hem, en neen, hem mankeerde niets. Hij was zo gezond als een vis. En lopen kon hij nog.... kilometers ver. Dit,  nadat ik hem vertelde dat mijn mobiliteit tanende was.Maar we moesten snel nog eens komen. Hij had ons al zo lang niet meer gezien!

Dit maakt dingen vaak zo lastig: moet je hem nu geloven, of moet je dingen met een korreltje zout nemen ..... Gisteravond ging - voor de zoveelste keer - de telefoon: "Zeg, die stofzuiger, wat een *** apparaat. Ding ligt helemaal uit elkaar, ik weet niet meer wat ik moet doen, maar die wil ik niet meer. Er moet een nieuwe komen .... ". Op mijn vraag waarom hij 'm dan zowat gesloopt heeft antwoordt hij  "omdat er een nieuwe stofzak in moest ....." Op mijn: "liggen laten, nergens meer aankomen, ik kijk er wel naar als ik morgen bij je kom" krijg ik te horen: "Alsof jij dat wel zou kunnen ........... ik ben toch niet dom of zo, alsof ik 't zelf niet zou kunnen ......" Ik schrijf maar niet op wat ik toen dacht ... In ieder geval is de stofzuiger weer in elkaar gezet, stofzak zit op de juiste plek, en stofzuigen doet dat ding weer als de beste ;-)

zaterdag 17 september 2011

kleren maken de man



We hebben een gezellige middag in de stad gehad. De bedoeling was dat we op pad gingen voor kleding voor pap (nog voor zijn verjaardag van ons, zijn kinderen). Broeken stonden bovenaan op 't lijstje. En we zijn geslaagd: 2 broeken en 1 overhemd. Uiteraard moeten de broeken weer korten worden gemaakt .... pap is maar 'n klein manneke met korte benen ;-) We konden nog fijn buiten op een terrasje gaan zitten voor een kop koffie, en hebben samen nog wat boodschappen gedaan: boterhamvlees, brood en bananen. Alledrie met een 'b' maar da's puur toeval ...
Vanmorgen zag 't er niet naar uit dat we op stap konden gaan. Ik vond pap zó verward toen ik hem sprak. Maar dit was vanmiddag helemaal bijgetrokken. Hij was nu weer hartstikke helder. Uit ervaring weet ik dat dit niets wil zeggen .... vinger aan de pols houden dus.
Gisteravond kreeg ik nog een mailtje van een oom:

Lieve Inge,
Zonet telefoon uit ***: hij (opmerking: pap dus) kan niemand in Wittem (opmerking: woonplaats in paps jeugd) bereiken!!
"Waar woont mamma (opmerking: moeder of vrouw?) nu? In het huisje ernaast?"
Voorzichtig maak ik hem duidelijk, dat mamma overleden is.
"Ik kan mijn zus niet bereiken. Ik ben toch niet gek, ja wel soms wat verward!"
Over zijn verjaardag: "Jij was er toch ook?" (opmerking: nee, alleen de wandelclub)
Toen kwam R. (opmerking: tante) binnen en die is nu oude herinneringen aan het ophalen.
R. vertelt , dat het hotel verkocht is  ...."Oh ja,nu weet ik het weer".
E.  is zijn hulp!, zegt ie. "Nee, dat is jouw vriendin ...."

De opmerkingen tussen de (haakjes) zijn van mij. Misschien toch nog maar eens de urine laten nakijken, wie weet of er een ontsteking sluimert ....

vrijdag 16 september 2011

Op de radio en in de krant

Het Limburgs Dagblad, Dagblad de Limburger en omroep L1 zetten in het 'Jaar van de Vlinder' met een reeks artikelen en 5 tv-debatten de schijnwerper op de regio Parkstad (Limburg). Het 4e debat staat in het teken van de gezondsheidszorg en gezond(er) leven. Hoe houden we de zorg, met de groeiende vraag in deze vergrijzende regio, ook in de toekomst betaalbaar? 
Het debat vindt plaats op maandag 19 september in de hal van het Atrium (ziekenhuis Heerlen), aanvang 20.00uur.

In het Limburgs Dagblad/Dagblad de Limburger stond op 8 september jl een interview met Luc de Witte, bijzonder hoogleraar technologie in de zorg aan de Universiteit Maastricht.

Vaarwel groot verpleeghuis
Nieuwe technologie zal de zorg revolutionair veranderen. Grote verpleeghuizen hebben hun langste tijd gehad, thuiszorg op afstand met sensoren is de toekomst. Dat voorspelt Luc de Witte, bijzonder hoogleraar technologie in de zorg aan de Universiteit Maastricht. Bij de Midden-Limburgse thuiszorgorganisatie Proteion is het systeem nu al in gebruik. In de eigen woning van cliënten worden infraroodsensoren opgehangen die er de hele dag door elke beweging registreren. Hoe vaak gaat de wc-deur, de deur van het medicijnkastje of de ijskast open? Het systeem staat ingesteld op het persoonlijke gemiddelde en slaat, via de meldkamer van de ambulancedienst, automatisch alarm als er sprake is van een opvallende gedragsverandering. Als iemand plots tien , in plaats van drie keer per dag naar het toilet gaat of als er geen enkele beweging meer is. Een dienstdoende verpleegkundige krijgt dat alarm als sms'je op haar mobiele telefoon en kan er direct heen. Een mooi voorbeeld van 'zorg op afstand' zoals dat in de nabije toekomst steeds vaker zal worden toegepast, weet Luc de Witte. "Ideaal voor een dementerende oudere die nog niet naar een verpleeghuis wil. Thuiszorginstellingen, maar ook de huisarts of bijvoorbeeld bezorgde kinderen, kunnen iemand in de gaten houden zonder er elke dag over de vloer te komen."


Helaas lukt 't me niet om een link te plaatsen, en 't artikel is te groot om helemaal over te typen  .....
bron: Limburgs Dagblad, 8 september 2011

Afgelopen zaterdag, 10 september, stond in De Telegraaf in de bijlage 'Vijftig Plus' een stuk over Alzheimer Café's. Ik werd hierop opmerkzaam gemaakt door Sanneke. Thanks! Ze wilde me 't stuk desnoods toesturen, maar dat is niet nodig: pap heeft een abonnement op deze krant. 't Was even zoeken tussen 't oud papier, maar ik heb 't betreffende stuk gevonden! Voor wie de krant niet heeft, hier klikken voor de link. Ik hoop dat de pagina vergroot kan worden, anders is 't een beetje moeilijk lezen ....

Gelezen op de site van Alzheimer Nederland: op 21 september 2011 is het weer Wereld Alzheimer Dag. Op die dag worden zeer vele activiteiten georganiseerd. De volgende activiteit lijkt mij wel interessant: 

Symposium Alzheimer en een waardig levenseinde te Maastricht

Op 21 september organiseert het Alzheimercentrum Limburg een symposium. Centraal staat het verlangen van mensen met Alzheimer om te ontkomen aan een ontluisterende laatste levensfase. Sprekers zijn o.a. prof. Dr. Frans Verhey, prof. Dr. B.Onwuteaka-Philipsen en prof. Dr. F. van Wijmen. Het symposium duurt van 13:15 tot 17:00uur. Deelname is €50.
Locatie: Statenzaal van het Gouvernement in Maastricht
Informatie: mevr. Els Ketelslegers, 043-3874175,e.ketelslegers@maastrichtuniversity.nl

donderdag 15 september 2011

de verjaardag (2)

Pap blijft me verbazen! 
Hij was er niet toen ik vanmorgen bij hem thuis kwam. Fiets stond nog in de garage, dus waarschijnlijk was hij een blokje om. Als hij er niet is kan ik goed alles controleren zonder dat hij er bij staat dus ik heb zijn hele kledingkast uitgemest. De combinatie 'een beetje incontinent'  en gedragen broeken die weer netjes terug in de kast gehangen worden is niet echt gelukkig. Dus ...  met een volle krat kleding weer huiswaarts gereden. Thuis aangekomen vind ik een verrassing op de stoep: een boeket rozen. Zonder kaartje .... Omdat ik niet de illusie van een geheime 'lover' heb (daar ben veels te nuchter voor ;-) ) kijk ik of er niet ergens een naam geschreven staat, en jawel hoor:
Bedankt voor alles (Pap)

Lief hè! Op het moment dat ik bij hem thuis was, stond hij dus hier voor de deur ..... Ik bel hem op, maar hij is duidelijk 'in de bonen' en weet niet meer dat hij hier voor de deur heeft gestaan. Na even doorvragen dringt 't toch weer tot hem door: Ja, hij is hier geweest. Nee, niet alleen maar met E., zijn vriendin. Ja, mooie witte bloemen. Hé, denk ik, hij weet 't weer. Maar hij heeft 't nu over 't boeket dat voor zijn neus staat, 't boeket dat ik hèm heb gegeven .... Is niet erg, hij geniet van zijn boeket, en ik van 't mijne. Zó lief en zó mooi!



woensdag 14 september 2011

de verjaardag


Afgelopen maandag hebben we een geslaagde verjaardag van en voor pap gevierd. Eerst is hij met 't wandelgroepje gaan wandelen, en daarna kwamen ze 'en masse' naar hier. Pap was blij verrast toen zijn zus ook nog binnenkwam! Ik had op een man of 12 gerekend, maar uiteindelijk was er een groep van 16! 't Was een beetje passen, meten en schuiven met stoelen, maar pap heeft genoten, en dat was mijn opzet. Hij zei dat hij niet vergeten was dat hij jarig was, maar we moesten niet al te moeilijke vragen - 'hoe oud ben je geworden?' - stellen. Ik had nog een verrassing voor hem: een sixpack alcoholvrij bier ... en daar heeft hij 4 flesjes van soldaat gemaakt ;-) Lekker, vond hij. Vandaag of morgen ga ik met hem de stad in, kleren kopen. Ik heb een broek, trui en overhemd in gedachten. En daarna nog ergens koffie drinken, of een alcoholvrij biertje ;-)

maandag 12 september 2011

hiep hiep hoera!


Niet één, maar tweeëntachtig kaarsjes vandaag: pap is jarig, voor de 82ste keer in zijn leven. Hiep, hiep, hoera! 't Is voor hem een heel gewone dag, net als alle andere. Hij viert niets, denkt hij. Hij gaat gewoon wandelen met zijn wandelclubje, denkt hij. Ik heb geregeld dat 't wandelclubje na de wandeling hier bij ons een kop koffie met een stukje vla(ai) komt nuttigen. Gezellig! Ik denk dat pap dat ook leuk vindt, in ieder geval vandaag, want morgen is hij dat misschien weer kwijt. Maar dan zit hij intussen ook al in zijn 83ste levensjaar!

Afgelopen zaterdag kwamen er boven onze tuin redelijk kort achter elkaar en ook vrij laag 11 luchtballonnen gevaren. Een machtig gezicht! Vooral toen 't net leek alsof eentje niet zonder kleerscheuren over 't stukje bos achter onze tuin zou komen .... dan hou je toch even je hart vast. 
Mijn gedachten gingen die avond 'n stuk terug in de tijd, om precies te zijn 12 jaar. Voor paps 70ste verjaardag hadden we hem een ballonvaart cadeau gedaan, dat vond hij geweldig! En wat heeft hij ervan genoten. De foto's van toen kan ik zo een, twee, drie niet vinden, jammer. Maar de grijns op paps gezicht toen hij de lucht in ging zal ik nooit vergeten. Ik moet eraan denken hem te vragen of hij hier nog van weet en de foto's zoeken in 't grijze kistje dat bij hem op tafel staat.


ze riepen dat ik mee mocht  ....

oef, gehaald!

mooie kleurenpracht!

zondag 11 september 2011

nog een kaarsje ....


Afgelopen woensdag heb ik een kaarsje opgestoken voor Ragna. Zij is inmiddels thuis aan 't opknappen, heeft zelfs weer een blogbericht geplaatst .... gelukkig! Vandaag brand ik nog een kaarsje ... dit keer voor een neef met een zware vorm van MS. Ik wil hem en ook mijn oom en tante op deze manier een hart onder de riem steken ...... Hij omdat hij 'n chemokuur moet ondergaan (ja, ik wist 't niet, maar dat kan dus ook bij MS ..... ) en omdat 't leven vaak gewoon k*t voor hem is .... en mijn oom en tante omdat ze altijd zijn steun en toeverlaat zijn en ik weet dat ze deze blog lezen! xxx


zaterdag 10 september 2011

bomen in de tuin

Pap loopt met een stapel foto's rond. Ik vraag wat hij aan 't doen is, en hij zegt dat hij foto's heeft gekeken samen met die-je-weet-wel-vrouwen die hier altijd langs komen. Thuiszorg dus ;-) Hij heeft ze foto's laten zien van zijn tuin. Pap is altijd erg trots geweest op zijn groene lap met border eromheen. Nog altijd trouwens .... ook al ziet 't er lang niet meer zo verzorgd uit als een aantal jaren geleden. Hij wijst op een foto waarop duidelijk te zien is dat er 2 bolacacia's  in de border staan. En die staan er niet meer. Die zijn een aantal jaren geleden gerooid. Door de tuinman, samen met pap. Maar dat weet hij niet meer. Hij wil dus weten wie - en dan volgt een vloek .... - die bomen eruit heeft gehaald .... en dat zonder zijn toestemming. Hij wordt er nu echt boos om! Ik zeg dat de bomen zijn omgewaaid tijdens de storm van vorig jaar. 't Is niet helemaal waar, maar wel zo ongeveer. Nu hoef ik tenminste niet uit te leggen dat hij wel degelijk toestemming heeft gegeven om ze om te hakken. De bomen waren oud, de kronen waren meer dan lelijk. Hij heeft zelf nog de stammetjes in kleine stukken gezaagd om ze op te kunnen stoken in de open haard. 't Idee was om nieuwe boompjes te planten, maar dat hebben we tot op heden niet gedaan. Hoeft ook niet, de border ziet er zo beter uit, luchtiger en groener. Op mijn antwoord volgt een "oh ja, da's waar ook ....". Pap is tevreden, ook al kan hij zich niets meer herinneren van die storm. Die storm was er trouwens wel, maar dan een jaar of zo later ....

vrijdag 9 september 2011

speciale programma's en over vroeger

Ik ben met mijn buurman, gepensioneerd dakdekker, bij pap. Hij gaat de losse platen aan de zijkant van een van de dakkapellen  weer bevestigen, en de rest controleren en indien nodig repareren. Ik woon al jaren in Duitsland. Mijn buren zijn Duits. Mijn buurman is een krasse zeventiger en hij kent pap nog als de 'veedokter' van vroeger. We drinken koffie samen, en de beide heren praten over vroeger. Dan komt 'de oorlog' ter sprake en hoe beiden dat beleefd hebben: pap als jonge knul in bezet gebied, en buurman als jongetje uit het land van de bezetter. Pap over hoe blij ze waren 'na de oorlog', buurman over hoe ze na de oorlog met het hele dorp naar kamp Vught werden gebracht, ondergebracht in barakken. Hij was toen 8. Ik word er stil van .... natuurlijk weet ik hoe 't was, o.a. uit de geschiedenislessen, maar zo klinkt 't toch weer anders. Anders en ook van de andere kant ...

Ik kreeg van Renske de link door van een krantenbericht over zg CareClowns, lees hier voor 't bericht in de IJmuider Courant van 5 september jl. waarvoor dank! Van deze clowns had ik nog niet eerder gehoord, wel van de overbekende ClinicClowns (voor kinderen) en ook van miMakkus. Deze laatsten heb ik in actie gezien op een symposium over dementie. Geweldig! Op de informatie-pagina van deze blog heb ik 't apart neergezet zodat 't altijd gevonden kan worden door degenen die deze info zoeken.

woensdag 7 september 2011

bellen en een kaarsje

Drie telefoontjes van pap gisteren, ik geloof een record ;-)
1. "Euh, de zoetjes zijn op ...." Nee pap, die staan op de keukentafel. "Euh, daar geloof ik niks van, wacht, ik ga even kijken ........" en intussen hoor ik gestommel .......... en dan "ja, je hebt gelijk, die heb je zeker aangevuld terwijl ik van niks wist ....". Ja hoor ;-)
2. "Zeg, als ik jou bel ... moet ik dan dat hele lange nummer bellen dat begint met 0049- .... ?" Ja, dat moet je bellen, helemaal, anders krijg je misschien wel iemand uit China aan de lijn .... Hij lacht en zegt "ik wilde je trouwens iets anders vragen, maar dat ben ik nu kwijt ...... ik bel je zo weer terug als ik 't weer weet ..."
3. "Ik weet 't weer: die doek op de wc, wordt die wel eens gereinigd?" Ja, ik kan 'm geruststellen, de handdoek wordt regelmatig gewassen.


Ik brand vandaag een kaarsje voor Ragna. Zij is opgenomen in 't ziekenhuis voor een zg coiling (behandeling van een  aneurysma) en dat wordt vandaag gedaan ....

dinsdag 6 september 2011

'dun ijs'


In 't blad 'Leef!', magazine van Service Apotheek, las ik laatst een stukje over 't boek 'Dun ijs'. Natuurlijk   direct op 'google' verder gekeken en toen me beviel wat ik las heb ik 't boek besteld bij bol. Ik heb vervolgens de schrijfster, Elly Rijnbeek,  om toestemming gevraagd (en gekregen) om  dit berichtje te plaatsen:




In de zomer van 2009 raakt de zesentachtigjarige moeder van Elly helemaal de kluts kwijt. Ze kan de zorg voor haar dementerende man niet meer aan. Met haar acht broers en zussen wordt Elly plotseling tot dagelijkse mantelzorger gebombardeerd.
Lees hier verder.
Zo gauw ik 't boek gelezen heb zal ik mijn recensie hier neer zetten. Wordt dus vervolgd ;-)

maandag 5 september 2011

toch weg?

De krant ligt er niet meer .... of pap heeft gevonden wat hij wilde opzoeken? Geen idee, want hij weet 't niet meer. Weet ook niet meer dat die krant er lag trouwens en dat die absoluut niet weggegooid mocht worden. Wil ook weer weten hoe hij aan dit huis komt, want hij heeft hier als kind toch niet gewoond? "Ik kan me er niets meer van herinneren". Dus leg ik uit dat 't klopt dat hij als kind hier niet woonde, hij woont hier 'pas' sinds november 1968, hij was toen 39. 'n Volwassen man met vrouw en 3 kinderen. Hij blijft me verwonderd aankijken alsof hij 't niet echt snapt. Dus ik ga alle huizen waar hij sinds zijn trouwen heeft gewoond met hem na: "na je trouwen heb je eerst samen met mam in Valkenburg gewoond, toen 'n heel korte tijd in Wittem, en daarna op 3 plekken in deze stad. Eerst op een bovenwoning, toen in de helft van een twee-onder-een-kap en daarna dus hier". Hij knikt en zegt braaf "ja" ... en begint zelf maar over iets anders. Of we koffie willen hebben ..... Hij loopt naar de keuken en wil koffie zetten, maar "ik kan geen koffie zetten want ik heb 't niet in huis ......." Dus zet ik maar koffie, 'n hele pot, en drinken we gezellig samen een kopje ....

zaterdag 3 september 2011

niet wegdoen

'niet wegdoen!!!'
Als ik de mooie foto's zie die anderen op hun blog plaatsen kan ik alleen maar diep zuchten .... *zucht*. Ik moet vaak vlug een foto maken van weer een situatie die daar om vraagt, en natuurlijk heb ik dan nooit 'n goed toestel bij me maar wel altijd mijn i-phone. Die maakt redelijke maar zeer zeker geen goede foto's. Tja, dit bericht zal 't er toch mee moeten doen .... Dit is 'n foto van de krant van vorige week zaterdag die nu, een week later, nog altijd bij pap op de tafel in de woonkamer ligt. Hij heeft er een briefje op geniet met de tekst 'niet wegdoen!!!', en zijn handtekening eronder. Daar heb ik voor alle zekerheid maar even 'n briefje opgelegd. Niet alles hoeft op 't internet. ;-) Als ik vraag waarom die krant er nog altijd ligt, en waarom dat briefje erop zit vastgeniet krijg ik een vaag antwoord: hij moet nog iets opzoeken .... Yes, 't blijft lachen met pap. Maar beter lachen met dan huilen om ;-)
Over foto's gesproken: ik ben mijn blog aan 't opschonen, d.w.z. alle plaatjes weghalen die niet door mij zelf zijn gemaakt of waarvoor ik geen toestemming heb gevraagd. Ik heb nogal wat verschillende reacties gehad op mijn berichten hierover, waarvoor dank.
Op de blog van Mariska las ik dat haar vader afgelopen donderdag na een kort ziekbed is gestorven .... Hij had Alzheimer .... Mariska, sterkte!

vrijdag 2 september 2011

schone broek

Pap is nog niet beneden als ik bij 'm kom met de boodschappen. Zijn hulp is er wel, ze is flink aan 't schoonmaken. Ongelooflijk wat die man voor een bende in de keuken heeft af en toe! Op mijn vraag waar pap is krijg ik als antwoord dat hij eventjes boven iets moest doen. Dan hoort pap mijn stem en roept hij vanaf boven: "Maedje! Een bekende stem!" Leuk hè, altijd enthousiast, alsof hij me al wéken niet heeft gehoord of gezien! Hij komt naar beneden, en ik zie meteen dat hij een behoorlijk ongelukje heeft gehad. "Is niet erg, dat droogt wel" maar ik stuur 'm toch weer terug naar boven voor een schone broek .... Ik blijf dat moeilijk vinden maar hij blijft vrolijk .... Na bijna 'n kwartier komt hij weer naar beneden, met de vuile broek in zijn handen. En hier hangt deze al weer lekker te drogen in 't zonnetje ....

donderdag 1 september 2011

wc papier?

Telefoontje van pap, hij zegt dat 't wc papier op is. Jeetje, dat kan toch niet, ik heb laatst nog een grootverpakking gekocht ... wat zou daar mee gebeurd zijn? Ik zeg tegen pap dat hij nog eens moet gaan kijken op 't verwarmingskamertje, bij de voorraad, daar moeten nog genoeg wc rollen liggen. Ik neem aan dat 't goed is want ik hoor hem hier niet meer over. Een aantal dagen later zie ik dit briefje liggen:

"is toiletpapier niveau 2 besteld?"

"Pap, er is toch voldoende wc papier boven?", dit omdat ik zijn  'niveau 2' associeer met de wc boven op de badkamer. En dan begint 't me te dagen: hij bedoelt misschien 't incontinentiemateriaal'? Ik zie toevallig een pak liggen bij de klapper van de thuiszorg: hiervan is nog voldoende op voorraad, alleen staat er niet 'for men level 2' op de verpakking, maar 'Lady' ...... en dat stoort hem al langer.  Ik zeg tegen pap dat ik zal kijken wat ik kan doen ;-)
Ik bestel een proefverpakking level 2 en level 3. Misschien moet ik 'zijn' verbandjes  in deze verpakking doen?