maandag 31 oktober 2011

nog een triest bericht


Las vandaag een triest bericht op de blog van Ellen. Bij haar man Arsène is longkanker geconstateerd. Ik wil hun vanaf mijn blog héél veel sterkte en zoveel mogelijk beterschap toewensen. En een klein kaarsje aansteken als troost, om hen te laten weten dat ik aan hun denk!

zondag 30 oktober 2011

boos ....

ra ra wat staat daar in de vriezer?
Ik wist 't wel .... pap vindt 't vreselijk dat de garagepoort is 'vergrendeld'. Vanmiddag al weer twee keer telefoon gehad. Twee keer moeten uitleggen dat hij zelf bij 't vergrendelen (door mijn broer) aanwezig is geweest, en dat hij 't ook goed heeft gevonden. 'Oh ja, en waarom weet ik daar niets meer van? Ik wil met de fiets weg ....' *Zucht* 'Je kunt niet met de fiets weg omdat 't sleuteltje kwijt is ....' En daar weet hij natuurlijk ook niets meer van. Ik probeer 't allemaal een positieve draai te geven: 'het is veel veiliger om te lopen, met al dat drukke verkeer. Ze rijden je zo van je sokken af als jij met je fiets over al die drukke wegen en kruispunten fietst.' Ik heb makkelijk praten, zegt hij, ik hoef niet te voet met alle boodschappen uit de stad te komen ..... Nee, dat klopt, maar hij ook niet ;-)

zaterdag 29 oktober 2011

ben weer thuis

Ben weer thuis. Heb boodschappen gedaan en ben daar ook al mee bij pap geweest. Zoals ik eigenlijk al verwacht had, zo was 't ook: pap ontvangt me alsof hij me gisteren pas heeft gezien. Heeft me niet gemist, waarom ook, volgens zijn (slechte) geheugen ben ik niet (lang) weg geweest ...... 't Maakt echt niet uit hoelang ik weg blijf, als hij maar voorzien wordt van zijn natje en droogje. We drinken samen 'n kop koffie, maar hij is duidelijk meer geïnteresseerd in datgene wat er op de televisie te zien is ....




Dat niet alles helemaal gesmeerd is verlopen, daar moet nog aan gewerkt worden ... maar dat gaat vast lukken. Mijn jongste broer, die normaal altijd heel goed voor pap zorgt loopt momenteel op zijn tenen ..... Hij heeft een (te) drukke baan, en daarbij ook nog vrouw en kinderen die behoorlijk in de lappenmand zitten. Ik weet dat hij het wel en wee van pap heel hoog in zijn vaandel heeft staan, maar kan niet verlangen  dat hij à la minute klaar staat, zeker niet nu in deze situatie. Mijn andere broer heeft 'n drukke zaak. Van hem kreeg ik deze mail:

Ben gisteren bij pap geweest, heb de garage(poort) provisorisch dichtgemaakt met twee schroeven en de stekker uit het stopcontact getrokken zodat de poort helemaal niet meer geopend kan worden. Hij vond het goed omdat hij de sleutel van de fiets sowieso kwijt is en hij de fiets in de garage laat staan. Hij was toen ik er kwam net klaar met grasmaaien, zag er overigens goed uit. De grasmaaier hebben we in het tuinhuisje gezet, maar de benzine moest van hem in de garage blijven. Verder heeft pap een normale indruk achtergelaten.

'n Heel ander bericht dan dat wat ik van mijn zoon kreeg. Maar dat is ook 't verraderlijke: 't ene moment is nooit 't andere. 
Ik ga samen met pap in de garage kijken. Uiteraard weet pap nergens van. Hij wil de poort openen, en begint te vloeken als dit niet lukt. Hij wordt kwaad als ik hem uitleg waarom de poort niet meer open gaat, hij zegt dat hij zich beperkt voelt in zijn doen en laten. Boos is hij ook omdat hij de fiets nu helemaal niet meer kan gebruiken, maar zo gauw we uit de garage zijn is hij alles weer vergeten.
Over de nonnevot van gisteren gesproken: letterlijk vertaald betekent dit 'achterste van een non' ;-) 'n Zoet en lekker streekgerecht dat vooral in de carnavalstijd (vanaf 11 november) wordt gebakken door alle bakkers en bakliefhebbers hier uit de buurt. Niet overal heet 't 'nonnevot' trouwens, dat verschilt van plaats tot plaats. Helaas niet glutenvrij te krijgen ...

vrijdag 28 oktober 2011

loslaten ...

Ja, gisteren toch even 'n mindere dag gehad, omdat je - ook op afstand - bezig bent met vasthouden en niet met loslaten ;-) Zoonlief is naar opa toegegaan met brood, beleg en 'n aantal maaltijden. En wat bleek:

Boodschappen aan opa gegeven. Hij was net terug van wandelen, hij was de stad in gelopen en was oude plaatsen afgegaan. Hij zei dat hij daar een glas wijn had gedronken. Haren helemaal door de war en broek vol geplast. Binnen trof ik een verpakking van BakkerBart aan en een halve nonnevot. Ook lagen er nog 2 broden in de vriezer en een half brood in de koelkast.

zogenaamde nonnevot

't Is mogelijk dat een van mijn broers dit heeft aangevuld naar aanleiding van mijn sms-je of naar aanleiding van een telefoontje van pap. Of pap heeft gebeld met de mededeling dat hij niets meer had terwijl er toch nog voldoende was? Geen idee .... Wij rijden in ieder geval weer naar huis, en vanaf morgen heb ik de touwtjes weer in handen ;-)

donderdag 27 oktober 2011

herfst

Ik ben een week niet thuis. 't Is herfstvakantie in 't gedeelte van Nederland waar mijn zonen op school zitten en we zijn samen met twee van hen richting zuidoosten gereden. Alles is  - voorzover mogelijk - voorbereid: thuiszorg, huishoudelijke en wmo-hulp zijn op de hoogte, broers weten ervan, koelkast is gevuld en thuisblijvende zoon heeft  instructies gekregen. Ook in paps agenda staat met grote letters geschreven 'Inge is er niet', maar aangezien hij er niet of nauwelijks in kijkt is dit eigenlijk vergeefs. Is niet erg, dat 't erin geschreven staat is ook voor anderen die langs komen en 't niet weten fijn om te lezen. Denk ik. Pap heeft me tot nog toe drie keer gebeld. De eerste keer was om te vragen waar 't strijkijzer ook al weer staat ('oh, ben je er niet, dat wist ik niet, fijne vakantie!'), de tweede keer om me mee te delen dat hij op zwart zaad zit ('oh, ik wist niet dat je op vakantie bent, dat heeft mij niemand verteld!'). De derde keer om me te vertellen wat hij die dag had gedaan, en om me te vragen of ik soms nog meer karweitjes voor hem had. 'Ik heb 't gras gemaaid, aan de voor- en aan de achterkant. Dat wilde ik je vertellen, dan ben je op de hoogte van wat ik heb gedaan vandaag. Heb je soms nog een karweitje voor me? Oh, ben jij er niet .... dat wist ik niet, fijne vakantie nog. Zijn er soms nog meer van mijn soort (?) bij je?'


Ik heb 't fototoestel goed 'recht' gehouden, de horizon is hier alleen niet horizontaal ;-)
Kreeg een bericht van mijn zoon: ben bij opa geweest, hij vroeg van welke organisatie ik was ..... en een van mijn broer: pap heeft gebeld voor geld, maar L. had ook al wat langs gebracht? Ik hem hem nog wat gegeven. Hij was "krutteltig" (= lastig), vertrouwt niemand meer behalve mij, zegt hij ;-)


Over 'loslaten' gesproken: 't vierde telefoontje van pap was vandaag: hij is bezig aan zijn laatste snee brood .... ik zit hier niet meer zo lekker nu .....

dinsdag 25 oktober 2011

reacties van betrokkenen

't Is zo fijn om reacties te krijgen op de berichten. Altijd, en van iedereen! Dit zijn 'n aantal reacties van betrokkenen. Ze zijn niet beter dan andere reacties, maar wel speciaal. 
Dit is bijvoorbeeld de reactie van Hans op een van mijn berichten, in dit geval 'verjaardag, van wie':

Oh, hoe herkenbaar! Maar... ga er niet over in discussie, want het is de echte waarheid van de Alzheimerpatiënt. Discussie geeft verwarring en verkeerde prikkels.
Het niet herkennen van je dierbaren komt veelal voor, wanneer er teveel personen tegelijk aanwezig zijn. In een verpleeghuis komen soms hele families: een gezellige drukte, maar niet voor de Alzheimerpatiënt. Veel te veel prikkels. Als je alleen, of hooguit met 2 op bezoek bent, zonder afleidende drukte op de achtergrond, is het voor beide partijen veel prettiger. En dan kan de patiënt zijn energie steken in herinneringen en herkenning. Tot ieders tevredenheid. Zoiets moet je uitproberen!
Dit is ook de reden waarom we na afloop van mijn verjaardag niet samen met oma en beide opa's uit zijn gaan eten: 'n teveel aan prikkels bij pap kan werken als een lap op een rode stier. En om hem nu naar huis te brengen en de andere opa en oma wèl mee te nemen vond ik niet zo kies. Ik probeer er altijd aan te denken om niet tegen dat gene wat hij zegt of beweert in te gaan. Dat lukt ook vrij aardig,  hij schiet nooit uit zijn slof tegen mij. Maar voor vreemden en ook vrienden/familie is dit wel eens moeilijk, zij reageren nog wel eens met : 'ach, dat weet je toch zeker nog .....' of 'waarom schrijf je zoiets niet op .....' 
De reactie van Janny op een ouder bericht is ook erg herkenbaar:
Mijn moeder beweert stelselmatig dat er geld van haar wordt gestolen. Maar ze heeft al jaren geen geld meer in haar kamer. Want ze raakt alles kwijt: kammen (nét 10 stuks gekocht en drie dagen later zijn ze weg) krulspelden, schaar, sleutel, levensmiddelen en zelfs haar ondergebit.En volgens mijn moeder doen dat de meisjes "in de bediening" :-)

Hier heb ik ook al vaker over geschreven: alle dingen die opeens spoorloos verdwenen zijn. En inderdaad: iedereen heeft 't gedaan .... behalve pap. Gelukkig worden de meeste spulletjesterug gevonden. Vroeger dan wel later. Soms is 't niet erg dat iets kwijt is .... en lost 't een probleem op .... Moeilijk zijn paps beschuldigingen voor degenen die zorg komen verlenen bij hem in huis. 't Is een kwestie van vertrouwen ......


En nog een reactie van Janny:


Het valt met op dat je veronderstelt dat er steeds een logische verklaring voor iets moet zijn. Zoals wanneer je vader zich afmeldt voor een wandeling. Maar volgens mij is dat bij Alzheimer patiënten echt niet altijd het geval. Ik merk bij mijn moeder dat ze de ene keer dit doet en de andere keer iets heel anders in dezelfde situatie. Ze vindt gezelschap ècht heerlijk maar meldt zich soms af 'omdat ze niet van gezelschap houdt'. Ook het 'opraken' van dingen is niet altijd logisch, want ze gooit ook dingen weg  die nog niet aan vervanging toe zijn. 
Dus maak je niet te snel zorgen. De volgende dag kan er een heel andere situatie zijn.


't Klopt. Janny heeft gelijk. Ik denk te vaak dat er ergens een logische verklaring voor moet zijn. Of ik hoop dat er ergens een logische verklaring voor is. Ik denk dat pap alles op eet bijvoorbeeld, en als kind uit de oorlogsjaren geen eetbare dingen weggooit. Maar misschien doet hij dat toch? Misschien heeft hij zijn fietssleuteltje wel weggegooid omdat hij 't niet meer herkende als iets dat bruikbaar is? Misschien geeft hij zijn geld wel weg aan de eerste de beste die hij tegenkomt? Misschien gooit hij een scheermesje wel weg na zich er één keer mee geschoren te hebben? Alzheimer is grillig .... laat mensen met Alzheimer ook grillige dingen doen en zeggen .... Dingen waar wij van denken 'hoe is 't mogelijk?' maar waar zij zich niets (meer) bij denken ... Ik probeer hier aan te denken, en ook dingen 'los' te laten .....

maandag 24 oktober 2011

oma of moeder?

Als we zo samen zitten te praten bekruipt me steeds vaker 't gevoel dat ik niet weet met welke vader ik te doen heb: de zoon van zijn moeder en ik dus in de rol van zijn moeder, de man van zijn vrouw, en ik dus in de rol van mijn moeder, of mijn eigen vader ... Ingewikkeld en soms lastig. Ik moet telkens switchen en me verplaatsen in de periode waarin hij zit! Zoals laatst: we rijden door 't landschap waar hij geboren is, en hij beweert dat er overal klanten van hem wonen. "Hier wonen allemaal boeren, en ik ken ze nog van naam!". Ook vertelt hij over zijn studietijd in Utrecht, " ... en een lol dat we hadden!". Als hij 't over 'mama' heeft moet ik vragen: "bedoel je oma of bedoel mijn moeder?". Een verwarde blik kijkt me dan aan ... "Mien mam" ... zijn moeder oftewel mijn oma dus. Laatst ook weer: "ik heb hier nooit last van heimwee ..." Nee, dat zal vast als je ergens al zolang woont. 't Lastige is dat als hij weer gaat twijfelen over zijn thuis, er ook vast weer periodes gaan komen dat hij gaat dwalen ...


zondag 23 oktober 2011

hoop voor de toekomst

Gelezen in de krant, het 'Limburgs Dagblad' van maandag, 17 oktober 2011:

Oudste vrouw had bijzondere genen
Zes jaar na haar dood blijft Hendrikje van Andel-Schipper uit Hoogeveen de wereld verbazen. De Nederlands en met haar 115 jaar bij haar overlijden de oudste mens ter wereld, beschikte over bijzondere genen die haar beschermden tegen dementie en hart-en vaatziekten. Dat blijkt uit een onderzoek van geneticus H. Holstege van 't VU medisch centrum in A'dam, dat tijdens een congres in Canada is gepresenteerd. Deze uitkomsten bieden een goed uitgangspunt bij verder onderzoek naar de oorzaken van Alzheimer en andere vormen van dementie. Ook kunnen de bevindingen helpen bij het beantwoorden van de vraag waarom sommige mensen een zeer hoge leeftijd bereiken. Hendrikje van Andel werd enkele jaren voor haar dood al door wetenschappers onderzocht. Ze stelde haar lichaam ter beschikking aan de medische wetenschap. Dr Holstege constateert dat Van Andel functioneerde als iemand van 60 of 70. "Dat is heel bijzonder. Welke genen ze precies had kunnen we echter nog niet zeggen. Als we daar achter komen, weten we welke beschermende elementen ervoor zorgen dat iemand zo oud wordt."
Dilemma: stel ik mijn lichaam na mijn dood niet alleen ter beschikking voor transplantatiedoeleinden maar ook voor de wetenschap?

vrijdag 21 oktober 2011

wèl bezoek


Volgens J. van de thuiszorg was er afgelopen woensdagmiddag wèl bezoek voor pap, zoals aangekondigd in de agenda en ook nog eens opgeschreven door hemzelf. Zijn zus was er. Pap knikt, hij weet 't ook weer, en zegt dat 't gezellig was. Ze zijn met z'n tweetjes nog naar paps vriendin gelopen. Ter vergelijking, zonder iemand hiermee te willen beledigen: de lamme en de blinde. Mijn tante, nog hartstikke 'bij' maar zeer moeilijk lopend, en pap, hartstikke vergeetachtig maar nog goed ter been. Alleen wist pap even niet meer (en niet voor de eerste keer) waar z'n vriendin woonde en hoe ze moesten lopen ...... maar dit is ook weer goedgekomen, dankzij J. 
Gisteravond was pap uit eten. En *oeps* laat ik dit nu niet hebben doorgegeven aan de thuiszorg .... En laten zij mij nu hebben geprobeerd te bereiken en laten zij nu - sinds invoering van een nieuw systeem - niet meer 't goede 06-nummer van mij hebben. Maar ook dit is goedgekomen: pap werd om half 10 thuis afgezet op 't moment dat de verzorgende van de thuiszorg weer langs kwam. En mijn (al jaren juiste) 06-nummer staat weer genoteerd op kantoor en in 't logboek van de thuiszorg. 

donderdag 20 oktober 2011

daar gaan we weer

Ik was in de veronderstelling dat er gistermiddag bezoek voor pap zou komen. 't Stond tenminste opgeschreven in de agenda: 'om 3 uur bezoek, 19/10'. Maar pap zegt dat niemand is geweest .... dus geen idee. Wel zijn er mensen in huis geweest, zegt hij, die naar binnen en weer naar buiten liepen. De trap op en de trap weer omlaag. Maar hij weet niet wie 't waren. Heeft ze ook niet gezien, maar hij weet dat ze er waren omdat deuren open stonden waarvan hij zeker weet dat hij ze dicht had gedaan. Is dit nu gebeurd of is 't fictie? Ik hoop eerlijk gezegd op fictie. Er is in ieder geval niets weg, geen dingen van waarde in ieder geval. Dus ik betwijfel of er echt iemand is geweest. 't Is ook niemand geweest van bijvoorbeeld 'n firma, want daarvoor maak ik de afspraken. En die zouden dan ook een briefje of nota o.i.d. neerleggen. Niet te veel over nadenken dus, maar 't spookt wel in mijn hoofd. Zeker omdat er afgelopen dinsdagavond een gewapende overval is geweest op een tankstation in de buurt waar pap woont. Ik heb 't dus niet op verhalen over mannen die naar binnen en weer naar buiten lopen .... Ik druk pap op 't hart om 's avonds nooit de deur open te maken, alleen voor bekenden, familie of thuiszorg. En pap belooft 't .... voor wat dat waard is. Ook niet te veel over nadenken dus. 
Ik vind 't een beetje koud in huis, ik loop naar boven om de verwarmingsketel te inspecteren. Degenen die al langer meelezen weten dat paps huis èn verwarming een verhaal apart zijn ..... ik heb al vaker gezegd dat alles versleten en op leeftijd is. Punt. Maar de verwarming doet 't, zo te zien. Gelukkig. Maar dan zie ik dat de schuif van de geiser weer naar links (is dus 'uit') staat ..... Chips, heeft hij toch weer er aan gezeten?
Nee, zegt pap, daar komt hij nooit aan, aan al die knopjes op 't verwarmingskamertje. Dat is te ingewikkeld, da's voor anderen. Hij is heel overtuigend, en ach, 't heeft ook geen zin om er tegen in te gaan. Als hij zegt dat hij er niet aan heeft gezeten dan is dat zijn waarheid. 's Middags stuur ik mijn zoon langs om te kijken of hij de geiser weer aan de gang krijgt. En dat lukt, gelukkig. Morgen maar weer eens kijken of alles nog goed is.

woensdag 19 oktober 2011

nog een droevig bericht

Ik las op Karen's blog dat haar moeder gistermorgen is gestorven. Ik heb veel bewondering voor wat Karen allemaal voor haar moeder deed.  Ze is de laatste dagen van haar leven opgenomen geweest in een hospice, maar tot die tijd is ze fulltime thuis verzorgd. Lees hier voor Karen's blogbericht. Ik weet dat Karen hier vaker meeleest met behulp van google translate: 



Karen, my sincere condolences 


dinsdag 18 oktober 2011

scheermesjes (2)

Ik heb nieuwe scheermesjes gekocht, en ze ergens 'veilig' weggelegd. Ik zal ze hem gedoseerd verstrekken, zoals dat zo chique heet ;-) Bedankt voor 't meedenken! 
Verder heb ik vandaag niet zoveel te melden: pap heeft nog altijd wat last van zijn heup, loopt met de wandelstok door 't huis, maar 't is minder naar mijn idee. Hij was aan 't strijken toen ik zijn boodschappen afleverde. Ja, ook zijn onderbroeken .... In 't logboek van de thuiszorg stond niets speciaals, alleen dat hij vanmorgen de vitaminetabletten in de koelkast had staan ;-) Nu 't buiten wat frisser wordt begint ook weer 't gedoe met de verwarmingen: boven waren bijna alle verwarmingen opengedraaid, terwijl ook de ramen open stonden ..... Dat wordt dus weer een extra controleronde door 't huis iedere keer voordat ik huiswaarts keer. Verder dus niets .... ik ga weer fijn naar huis ...

maandag 17 oktober 2011

scheermesjes


Nog niet zo heel erg lang geleden heb ik voor pap nieuwe (reserve) scheermesjes gekocht, van die 'fusion' dingen. Omdat niet ieder mesje op ieder houdertje past had ik er een fotootje van gemaakt, en daarmee ging ik op weg naar de drogist. Hij was er blij mee, want hij gaat graag goed verzorgd door 't leven, en daar hoort voor en volgens hem een net geschoren gezicht bij. Hij zei toen dat hij heel erg zuinig was op de mesjes en dat hij er heel erg lang ('maanden' zei hij) mee deed. Ondanks 2 mannen bij mij in huis die hun baarden met een soortgelijk mesje weg proberen te werken, weet ik niet hoeveel van die dingen  hier in een doorsnee maand gebruikt worden ..... Ik weet wel ongeveer hoe lang ik met een mesje doe, maar ik ben een ander verhaal ;-) Toen pap afgelopen donderdag zei dat de mesjes weer op (of weg) waren schrok ik. Ik wist niet meer precies hoe lang geleden ik mesjes heb gekocht, maar volgens mij was dat minder dan een maand. Is normaal gebruik één week per mesje?  Dan zijn de mesjes (4 per verpakking) na 4 weken 'op'. Kan ik niet echt geloven. Na heel goed zoeken vond ik trouwens nog een (derde) houder met mesje in 't koffertje dat hij laatst bij zich had voor zijn dagje uit. ..... Vandaag ga ik maar weer op stap om de voorraad aan te vullen. 

zaterdag 15 oktober 2011

de heup

Na donderdag een hele middag met pap op stap te zijn geweest, gunde ik me gisteren een 'off-day' oftewel een  vaderloze dag. Heerlijk even kunnen bijtanken in Aken, 'n fantastisch mooie stad, helaas heb ik geen foto's gemaakt .... Stom ....
Pap liep afgelopen donderdag door 't huis met zijn wandelstok. Nu doet hij dat wel vaker. En als ik vraag waarom zegt hij dat hij dat af en toe wel eens leuk vindt. Gekke man met altijd 'n antwoord klaar .... Toen ik donderdag dus met hem op stap ging liep hij een klein beetje moeilijk. Hij zei dat hij wat last van zijn heup had gehad, maar dat 't al bijna over was en dat ik me alsjeblieft geen zorgen moest maken. 't Was ook niet dat ik me zorgen maakte, maar achteraf vind ik 't jammer dat ik 't niet heb aangekaart bij de huisarts .... Gisteren hoorde ik dat pap afgelopen maandag héél véél last had van zijn heup, en zelfs niet mee is kunnen gaan wandelen. Dat wandelen zou om half 2 beginnen, en ik was tot half 12 bij hem: toen was er echt niets aan de hand. Wat is er in die tussenliggende 2 uur gebeurd? Geen idee ..... Op dinsdag heb ik niets gemerkt (hij zat toen de hele tijd voor de televisie, zonder op te staan, herinner ik me nu), en woensdag ben ik niet langs geweest. Pap heeft 'n hoge pijndrempel, als hij niet mee gaat wandelen dan heeft hij ècht pijn. Jammer dat hij mij dat niet duidelijk maakt of vertelt tijdens een van zijn vele telefoongesprekjes .... Net alsof hij vergeet dat 't wel handig is als hij me zoiets doorgeeft. Ik ben nu ook aan 't denken of 't verward-zijn van afgelopen week niet te maken heeft met een opflakkering van 'n ontsteking, bijvoorbeeld in zijn heup? Even afwachten hoe 't komende week gaat met lopen, en anders toch maar een afspraak maken bij de huisarts ....

donderdag 13 oktober 2011

staar

Gisteren schreef ik 'n klein stukje over de dood van de vader van Bri, vandaag las ik op de blog van Karen dat 't met haar moeder erg slecht gaat, en dat ze is opgenomen in 'n hospice om te sterven .... In de krant stond deze week een stukje over een (hoog) bejaarde man die op 't toilet van een ziekenhuis is overleden aan (waarschijnlijk) een hartstilstand, en pas na 2 dagen werd gevonden. Triest. Als pap zou sterven, en dat mag van mij nog járen duren, dan graag een snelle dood, in zijn eigen huis, misschien wel als hij aan 't werk is in zijn eigen tuin. Maar niet op de wc, ook al is 't de wc in zijn eigen huis, want dat lijkt me gewoon niet prettig ..... en ook niet na lang en zinloos lijden ..... Da's toch niet te veel gevraagd ...
Vandaag had pap een afspraak bij de huisarts in verband met een extra controle van zijn ogen. Hij heeft 'n lichte vorm van staar, en de procedure is dat de huisarts zelf wil controleren hoe 't met 't zicht van de patiënt is alvorens verdere stappen worden genomen. 't Was helaas een erg lange zit in de wachtkamer vanmiddag ..... Toen we eindelijk aan de beurt waren had pap 't even moeilijk met de kleine opdrachtjes die hij moest uitvoeren: "Kijkt U naar 't witte bord op de wand. De assistente wijst een rondje met opening aan. Aan welke kant zit de opening in 't rondje?" Hij snapte er echt niets van, wist niet welk rondje bedoeld werd, waar de opening moest zitten en 't verschil tussen links en rechts. Gelukkig was 't empathisch vermogen van de huisarts (in opleiding) en assistente subliem, waarvoor mijn complimenten! Héél geduldig werd uitgelegd wat de bedoeling was, en wat bedoeld werd met rondje en opening. En na een tijdje snapte pap 't allemaal volkomen, kon weer grapjes maken en deed wat hij moest doen: kijken. 't Valt allemaal nog mee met de staar. Maar omdat pap niet goed kan aangeven in welke mate zijn zicht is achteruit gegaan is afgesproken dat we een verwijzing krijgen voor de oogarts om een objectiever beeld te krijgen.

woensdag 12 oktober 2011

droevig bericht

Eén van de blogs die ik volg en die op mijn Alzheimerleeslijstje staan is die van Bri. Gisteren stond er een heel droevig bericht op haar blog: haar vader, met Alzheimer, is onverwacht overleden ....  Van harte gecondoleerd, en heel veel sterkte!

ontroerend

Op de site van Mieka staat een link naar heel mooi en ontroerend filmpje. Zo ongeveer stel ik me voor dat pap reageerde afgelopen vrijdag, toen mijn middelste bij hem op bezoek ging. Aanvankelijk geen herkenning, en dan in een keer gaat zo'n geheugenpoortje open ....

dinsdag 11 oktober 2011

valt 't mee of valt 't tegen?

Soms vind ik dat 't eigenlijk best meevalt met pap. Volgens sommigen vind ik dat omdat ik middenin 't proces zit, en omdat 't allemaal geleidelijk aan minder goed gaat. Zou 't? Tja, 't zal best wel zo zijn. Beter wordt 't in ieder geval nooit meer ....
Afgelopen vrijdag dacht ik dat dus absoluut niet. Ik was echt bang dat er weer een periode van verwardheid zou beginnen. Heb dit ook doorgegeven aan de thuiszorg. Kreeg van alle kanten berichten en telefoontjes dat 't niet goed was, dat pap behoorlijk verward was en dingen uitkraamde die kant nog wal sloegen. Gek genoeg is 't sinds zaterdag weer beter. Afkloppen dus. Pap is vrolijk, heeft goede zin, bedankt me voor alle goede zorgen:  "maedje, als ik jou toch niet had ...." wil koffie voor me zetten, maar dat lukt niet. Dat vindt hij vervelend, maar niet echt erg want "dat is de leeftijd", en ach, ik laat hem maar. Wat vervelend is, en dan met name voor hem, is dat zijn fietssleutel foetsie is. Hij heeft 'm nog gehad, zegt hij, maar wanneer voor 't laatst dat weet hij niet meer. Ik vind 't vervelend voor hem maar echt erg vind ik 't niet. Dit lost op eenvoudige wijze 't probleem op van 't gevaar van 't fietsen .... want pap komt zelf niet meer met een oplossing (fietsenmaker of slot openbreken). Fiets blijft op slot, hij kan niet meer fietsen en is dus geen gevaar voor zichzelf en andere weggebruikers meer ..... en voor ons is dat een zorg minder ...

zondag 9 oktober 2011

verdwaald verlangen (2)

'n Tijdje geleden heb ik een bericht geplaatst over de voorstelling "verdwaald verlangen", zie ook dit bericht. Vandaag stuurde Angelika me de link van een stukje van de voorstelling, waarvoor dank!


zaterdag 8 oktober 2011

vervolg op gisteren

Gisteravond kreeg ik 2 telefoontjes en een e-mail naar aanleiding van zoonlief z'n bezoek aan opa. Het eerste was van pap zelf: "weet je wie hier was?" Tuurlijk kon ik die vraag positief beantwoorden, eigenlijk jammer dat ik dat gedaan heb. Achteraf weet ik dat ik hem beter had kunnen laten uitpraten, dan had ik een geweldig verhaal gehoord ....
Tweede telefoontje was van een tante: "pap heeft ingesproken op de voicemail, dat heeft hij nog nooit gedaan! We hebben hem teruggebeld, en hij zei dat hij een fantastische middag had gehad. Er was een lang iemand langs geweest, van de krant, en hij wist zeker dat 't familie was .... " Nu werkt toevallig een neef bij de krant. Dus oom en tante hadden een schoonzusje gebeld of haar zoon soms bij pap was geweest .... maar zij wist van niets. Ergens werden ze wat ongerust, want wat als pap zomaar mensen binnenliet, omdat hij dacht dat dit familie was ..... Ik kon hun geruststellen, die lange iemand van de krant werkt niet bij de krant, is mijn zoon, en die had een filmopdracht van school. Hij heeft lang met opa gepraat, onder andere met hem door de tuin gelopen, hem gefilmd, en hem dingen laten zien die je met 'n professionele camera kunt doen ....
Derde contact was een e-mail van een andere tante: 


"Ik heb net je blog gelezen.  Papa belde gisteravond naar ons. Heeft hij nog nooit eerder gedaan!!!  Hij vertelde dat hij net een telefoontje had ontvangen dat zijn moeder overleden was.
Hij was ervan overtuigd dat oom M. daar iets mee te maken had!!   J. (=oom) heeft gezegd dat hij jou even moest bellen en hem proberen gerust te stellen. J. wist toevallig dat er een oom M. was vroeger. Hij heeft je dus toch gebeld. Vervelend alweer die verwardheid."

Pap heeft zijn kleinzoon dus absoluut niet herkend, ook niet toen hij zich had voorgesteld. Ook niet toen ik later vertelde dat dat er echt een van mij was. Zo meteen ga ik naar hem, ik zal in 't logboek schrijven dat 't weer langzaam aan hommeles begint te worden, en dat degene die de avonddienst heeft goed aan moet voelen of pap zou kunnen gaan dwalen .....

vrijdag 7 oktober 2011

slecht weer

Ik voel me niet helemaal lekker vandaag. Ben dus erg blij dat een van mijn zonen naar opa wil gaan. 't Is wel een klein beetje uit eigenbelang dat hij naar opa gaat (in verband met een filmopdracht voor school), maar dat vind ik niet erg. En pap waarschijnlijk ook niet. Ik ben benieuwd of zoonlief herkend wordt trouwens ...
Gistermiddag belde pap om te zeggen dat hij bezoek had van zwager J. en schoonzus R., en dat J. de garagepoort had gerepareerd. Fluitje van 'n cent was 't blijkbaar. Hij had goed meegeholpen, zei hij. "Ja, we waren een gouden team van een dierenarts en een timmerman!" Volgens mijn tante had pap alleen maar op 't knopje van de elektrische bediening van de poort gedrukt ;-) 
's Avonds was 't hommeles: telefoontje met de opmerking dat hij zich ongerust maakt over oma .... zijn moeder dus, die halverwege de jaren zeventig van de vorige eeuw is overleden. Ik heb hem maar direct gezegd dat hij zich over oma niet ongerust moet maken omdat ze al heel lang geleden is overleden. Ik vertelde er direct bij dat in zijn dorpje van vroeger helemaal geen familie van hem meer woont. "Jawel, T. en E., die zijn er toch nog?" Och jeetje, zijn oom en tante, die zijn ook al járen dood. Zij woonden als ongetrouwde broer en zus van zijn moeder bij hen in. "En M. dan, ik ben bang dat die kwaad wil doen ...." M. was de man van een tante, volgens mijn vader een onbetrouwbaar persoon. Ik weet niet wanneer die is overleden, maar dat is ook vast al járen geleden. En dat vertel ik hem. Hij is opgelucht: "Goed dat ik dat weet, hè, ik ben weer helemaal opgelucht". Ja, hij wel, maar ik niet. 't Is dus blijkbaar echt waar, dat ook mensen met Alzheimer last kunnen hebben van verwardheid door de vallende blaadjes en 't stormachtige weer. Als hij maar thuis blijft, als hij maar niet gaat dwalen ..... 

donderdag 6 oktober 2011

geldzaken

Net bij pap geweest. Zo te merken heeft hij me niet gemist. Maar aan de 'gemiste oproepen' thuis te zien heeft hij me iedere dag een aantal keren gebeld. Toch voel ik me daar niet schuldig om. Pap belt gewoon vaak, of ik nu thuis ben of niet. En hij is goed verzorgd de afgelopen 5 dagen! Ik vul de koelkast aan met spullen die ik voor hem heb gekocht, zet de televisie een stuk zachter en maak een pot koffie voor hem. Tja, die televisie, ongelooflijk hoe hard dat ding staat. Ik vraag hem of hij iets aan zijn oren heeft omdat dat ding zo luid staat. Maar nee hoor, zegt hij, hij heeft niets aan zijn oren. Dat weet ik ook wel, en vraag waarom dat ding dat zo hard staat. "Omdat ik daar tegen kan ..... " Dan ben je dus uitgepraat .... Ik zet 'm toch maar zachter, dat praat iets prettiger. Op tafel ligt een acceptgiro die hij zelf heeft ingevuld, 't bedrag in geld heeft hij ook nog eraan vast gemaakt met een paperclip .... Gelukkig dat ik dit kan onderscheppen en hem 't geld kan teruggeven. Hij snapt niet meer hoe 't bankwezen functioneert. Voor 't zelfde geld zou hij 't formulier zo in de brievenbus hebben gedaan ....
Om even terug te komen op enkele reacties van gisteren:
Die bus stond geparkeerd ergens langs de weg. Daarmee hebben wij niet gereisd, maar ik vond/vind 'm wel erg leuk! V.w.b. 't plaatsen volgens schema: met de blogger 'oude stijl' was dat geen enkel probleem. Maar met deze versie lukt 't me niet, ondanks dat ik in 't schema de juiste datum en de juiste plaatsingstijd instel. Bij de conceptberichten staat er dan ook netjes 'gepland' achter, met datum èn tijd. Dus waarom 't niet functioneert .... geen idee. Datum en tijdsinstelling op mijn laptop zijn trouwens 'goed', dus daaraan ligt 't ook niet. En jammer Verg(r)eetmenietje dat je gestopt bent met bloggen!

woensdag 5 oktober 2011

terug van even weg ...

Ik ben een aantal dagen weggeweest. Ik had van te voren een paar berichtjes voorbereid, met de bedoeling die automatisch (via 'schema') te plaatsen. Uiteindelijk is 't gelukt, maar niet dankzij blogger ... Ik moet toch nog eens goed puzzelen hoe dat wèl gaat. Maar ik ben weer bijgetankt en pap krijgt met ingang van morgen weer mijn volle aandacht ... 
Ik heb een paar foto's van de prachtige omgeving waar we waren (Salzburg) en die wil ik graag met jullie delen.
Antiekmarkt in Salzburg, speciaal voor Sanneke ;-) 

voetgangersbrug over rivier de Salzach




nostalgisch reizen, ook in de bergen






maandag 3 oktober 2011

ei en bezuinigingen op de WMO

Pap heeft zelf  boodschappen gedaan, zegt hij. Hij is naar de AH geweest, met de fiets. Ik sta perplex, maar ik moet 'm geloven want er zijn eieren in huis, en die heb ik niet voor hem meegenomen. Ik neem die dingen nooit mee omdat er geen mogelijkheid is om 'n omelet of spiegelei te bakken, en 'n ei koken in de magnetron lijkt me ook niet echt een goed idee. De aanwezige (Wmo, zie opmerking) hulp zegt dat pap inderdaad voor eieren naar de AH is geweest, ze kwam hem tegen toen hij op weg was naar huis. En ze heeft toch warempel een ei voor hem gekookt ..... in de magnetron: 'gewoon' 't ei in een bakje met water gelegd, en dat aan de kook brengen .... alweer iets geleerd, en dat op mijn leeftijd ;-) Toch is een gekookt ei niet datgene wat pap in gedachten had toen hij de eieren kocht .... hij heeft er geen zin in. Hij legt alle eieren in de deur van de ijskast, inclusief het gekookte exemplaar. Op mijn opmerking dat hij dan niet meer weet welke gekookt en welke ongekookt zijn, laat hij mij 't foefje van 't draaiende ei zien: 'n gekookt ei draait veel sneller rond dan 'n ongekookt ei .... Hij is blij dat hij me dit heeft kunnen laten zien en stopt 't gekookte ei weer in de koelkast tussen de andere eieren .....

Over Wmo hulp gesproken: m.i.v. 1 januari wordt er flink bezuinigd op deze uitgaves door de gemeente. Niet alleen in de gemeente waar pap woont denk ik zo, maar landelijk. In paps geval betekent dit 20% minder hulp per week. De 5 uur en 10 minuten waar hij nu recht op heeft worden teruggeschroefd naar 4 uur en 5 minuten. Gelukkig heb ik zijn particulier betaalde hulp steeds aangehouden, anders zag 't er niet goed uit. Ik vraag me af wat de gemeente - behalve bezuinigingen - hiermee beoogt: iemand met Alzheimer heeft ècht niet minder maar alleen méér hulp per week nodig .... en wat te denken van alle mensen die deze zorg verlenen? Triest ...........

Opmerking:  Wet maatschappelijke ondersteuning

zaterdag 1 oktober 2011

't gaat weer eens over de krant

Gistermiddag, 'n uur of half 5. Telefoon, 't is pap: "zeg, ik heb vandaag geen krant gekregen". 's Morgens was ik nog bij hem, maar eerlijk gezegd heb ik er niet op gelet of wel of geen krant is bezorgd die ochtend. Ik geef 'm een paar suggesties: "Ga eens kijken of ie niet nog in de brievenbus ligt. Kijk eens bij 't oud papier. Misschien ligt ie in de krantenbak. Misschien heeft de hulp 'm gebruikt bij 't ramen lappen." Maar nee, hij had echt ó-v-e-r-a-l gekeken, de krant was nergens. Was dus niet bezorgd. Tja, hij vindt 't wel jammer, had zich na 't wandelen verheugd om de krant te gaan lezen. Jammer dan. 
Vanmiddag. Ik ruim dingetjes op die her en der liggen. En wat ligt er, nog netjes gevouwen, op de eetkamertafel? Juist ja, de krant van gisteren .... Pap blij, hij gaat direct lezen ;-)