woensdag 30 november 2011

pedicure

Pap zit netjes gekleed in de keuken als ik binnenloop, met z'n colbertje aan. Op mijn vraag of hij ergens naar toe gaat zegt hij dat hij naar de kapper gaat. Prima, maar nu nog even niet: de pedicure komt even na twaalven, en ook de thuiszorg zal rond die tijd op de stoep staan. Niet handig als je er dan niet bent. Ik kan pap dit wel tien keer vertellen, maar de kans is groot dat hij toch de deur uitgaat op 't moment dat ik net mijn hielen heb gelicht, gewoon omdat dit NU in zijn hoofd zit om te gaan doen. Mijn oplossing is het maken van koffie, gezellig met hem babbelen, en de wasmand voor zijn neus zetten ;-) Ja hoor, dit laatste werkt als de theorie van Pavlov: hup, de strijkplank komt te voorschijn, hij weet zowaar direct 't strijkijzer te vinden en begint heel geconcentreerd aan dit karwei! Als ik uiteindelijk weg ga, is de pedicure er nog niet, maar pap staat nog te strijken, dus dat komt wel goed ;-)

dinsdag 29 november 2011

eindelijk weg

't Is me eindelijk gelukt om pap uit zijn wielrenjasje te praten. Ik heb ècht moeten praten als Brugman. Hij heeft 't de hele week aangehad, en dat was gewoon te veel voor mij ;-) Als ik 't jasje aan een nadere inspectie onderwerp zie ik overal motgaatjes, chips, die had ik nog niet eerder gezien .... Ik doe 't jasje in een plastic zak, leg er een ferme knoop in en leg 't samen met de nog te wassen kleding in de gang. Helaas voor pap wordt dit jasje niet meer gewassen .....

maandag 28 november 2011

trots

"Wie komt hier wonen, als ik er eens niet meer ben?"
O jee, voor de zoveelste keer komt die vraag voorbij. Ik vraag hem of hij ècht denkt dat ik hier zou willen wonen. "Ja, waarom niet, kijk eens naar die tuin ....". Als ik zeg dat denkelijk niemand van zijn kinderen hier komt wonen na zijn dood, omdat we allemaal onze eigen plek hebben met onze eigen gezinnen, en dat 't dus wel verkocht zal gaan worden kijkt hij verschrikt: "Nee, niet doen! Dit hier is een paradijsje, dat moet in de familie blijven!" Op mijn vraag wie van zijn kinderen hier dan moet komen wonen weet hij even niet meer hoeveel kinderen hij eigenlijk heeft. "Foei pap, heb je dan nog meer kinderen dan de 3 ons bekende?" Hij lacht .... en 't gesprek gaat gelukkig verder over iets anders: "Hoe zit 't nu eigenlijk met mijn fiets?"


vrijdag 25 november 2011

uit de oude doos

't Bericht van gisteren had eigenlijk net voor dit bericht geplaatst moeten worden. Maar ja, ook computerberichtjes kunnen wel eens (tijdelijk) zoek raken ;-) 't Bloemetje dat ik voor vriendin E. in gedachten had is trouwens een boek geworden, een boek dat ook hoog op mijn eigen nog-te-lezen-lijstje staat, namelijk 'De 100-jarige man die uit 't raam klom en verdween'. Alleen al vanwege de titel en ook omdat 't avontuur van die 100-jarige iets zou zijn geweest voor pap als hij geen Alzheimer had gekregen. Hij was vroeger namelijk best wel eens ondeugend  ;-)
Vanmorgen bij pap een aantal uitspraken van hem 'op film' gezet. Nou ja, niet echt gefilmd, maar 'n opname gemaakt met de i-phone. Leuk voor later. Ik zou 't graag hier willen neerzetten, maar in 't kader van zijn privacy doe ik 't niet. Respect voor alles! Hij snapt er sowieso niets van, van al die techniek. Vindt 't allemaal maar wonderlijk, ook dat hij zichzelf zó terug kan bekijken op dat kleine schermpje. Ook 'n paar leuke foto's gemaakt:


Kijk eens wat een dikke buik .... die man verhongert echt niet ;-) En dat vestje is om te gillen: zijn oude wielrenjasje. Waar hij dat nu weer uit heeft gehaald, ik weet 't niet. In zijn handen de dodenprentjes van zijn ouders. In zijn rechterhand dat van zijn vader, die is al in 1942 gestorven. Pap was nog net geen 13. En in de linkerhand dat van zijn moeder, gestorven in 1971. Met name 't sterven van zijn vader heeft veel impact op hem gehad, en nu nog! Tja, 't zal je maar gebeuren om als jongen van die leeftijd je vader al te moeten missen!

Gisteren kreeg ik deze mooie kaart van Wilmi, zó lief en leuk!
"Zomaar een kaartje om je een hart onder de riem te steken. Mantelzorgen is niet niks en soms loop je tegen zoveel muren op. Daar komt bij dat iemand met Alzheimer een extra zorg is."
Dankjewel Wilmi!

donderdag 24 november 2011

400ste

Kom er net achter dat mijn eerdere bericht van vandaag het 400ste op deze blog is! Toch iets om héél eventjes stil bij te blijven staan ...... Pap: bedankt voor alle inspiratie tot nog toe!

uitvoering in de schouwburg

'n Berichtje dat ik al eerder had willen plaatsen, maar dat 'onder 'n stapeltje' terecht is gekomen:
Zondagmorgen, 'n aantal weken geleden. Zoals iedere week loop ik na 't sporten even bij pap binnen. Hij zit met nette broek, overhemd, das èn trui 'in de startblokken' in de keuken. 't Is behoorlijk warm buiten, en nog warmer binnen. Ik draai de radiator dicht en pap zegt dat hij niet in de gaten had dat 't zó warm was en draait de radiator weer open. Hij vraagt of ik hem kom ophalen, want hij gaat ergens naar toe vanmiddag. "Pap, kijk eens hoe ik er uit zie, ik heb mijn sportkleding aan .... denk je dat ik zo ergens met jou naar toe zou gaan? Zou jij zo met mij naar de schouwburg willen?" Hij lacht, en zegt dat hij inderdaad naar de schouwburg gaat .... maar niet met mij! De arme, hij zit dus helemaal klaar terwijl 't nog geen 12 uur is en hij pas tegen half 2 wordt opgehaald. Hij heeft er duidelijk zin in en vraagt nog eens of ik met hem meega. Nee pap, jij wordt zo meteen fijn opgehaald, en ik mag weer naar huis ;-)
Zondagmiddag, 'n aantal weken later. Ik hoor van 'anderen' hoe 't is geweest ná dat schouwburgbezoek. Pap en vriendin wilden na afloop van de voorstelling nog ergens iets gaan drinken, en misschien ook wel een hapje eten. Pap zou trakteren, hij was immers met vriendin meegereden. Èn hij is nog van de oude stempel. Oké, ze gingen dus ergens zitten. En laat nu blijken dat pap nog net 10 euro bij zich had ........... Oh, erg hè. Ik was ervan overtuigd dat hij nog genoeg in zijn portemonnee had, heb verzuimd dit goed te controleren .... Sneu voor pap, vervelend voor z'n vriendin. Volgende week is er bij haar koffiedrinken/vla(ai) eten in verband met haar verjaardag. Ik denk dat ik haar een groot boeket bloemen namens pap ga brengen ;-)



dinsdag 22 november 2011

de dag na de dip

Hartstikke leuk en hartverwarmend, alle reacties die ik gisteren kreeg op mijn 'dip'! Die is nog niet helemaal over, mijn hoofd zit nog vol, maar mijn rug is weer bijna goed en ik heb vandaag genoeg inspiratie voor een nieuw stukje ;-)
Pap hangt aan de telefoon als ik binnenloop. Boven, op zijn slaapkamer, met de deur dicht. Ik hoor dat hij niet in 't Limburgs maar in 't Nederlands spreekt met de persoon aan de andere kant van de lijn. Ik kan niet verstaan wàt hij zegt. Hoeft ook niet. Hij zal me vast vertellen met wie hij heeft gesproken, maar wat hij met die persoon bespreekt is zijn zaak. 't Gesprek is afgelopen, en ik roep naar boven dat ik er ben. "Ja, ik was aan de telefoon, met mijn dochter!", roept hij naar beneden.
"Zo, met je dochter .... weet je dat zeker?" zeg ik als hij voor me in de keuken staat. "Tuurlijk weet ik dat zeker, ik herken toch zeker haar stem!". Degenen die hier langer lezen weten dat pap maar één dochter heeft, en dat ben ik .... dus ik vraag hem wie ik dan ben. En dan valt 't kwartje ..... maar hij kan me nu niet vertellen met wie hij heeft gesproken. Hij weet 't niet meer.  "Met een van mijn schoondochters misschien, of was 't E. dat is toch ook een soort van dochter?". E. is zijn vriendin. Zij was inderdaad degene aan de telefoon. Zij gaat morgen een week op vakantie, samen met 'n vriendin en ze belde hem om afscheid te nemen. 
Ik vind dat pap vandaag een beetje in de war is, zeg hem dat ook. En hij beaamt 't. "Tja, die oude dag ....". 

maandag 21 november 2011

dipje

't Lijkt wel alsof ik in een schrijfdip zit .... Niet dat er niet over iets te schrijven valt, maar ik kan me er niet altijd toe zetten om dingen die gebeuren te vertalen naar een stukje.  Ik heb 't de laatste tijd ook drukker gehad dan normaal. En aangezien voor mij 'twee dingen op een dag' al erg druk is .....
Ik probeer dagelijks naar pap te gaan, maar ook dit lukt niet altijd. Zolang 't nog zo gaat zoals 't gaat voel ik me daar niet heel erg schuldig over. Maar misschien toch ook weer wel: sinds een aantal dagen heb ik last van mijn rug, zonder dat ik daarvoor een oorzaak (i.e. plotse beweging, verkeerd tillen, op de tocht gestaan) kan aanwijzen. 't Gaat .... maar 't is vervelend. Ik denk echt dat de oorzaak ligt in 't feit dat ik 't drukker heb, niet fysiek maar voornamelijk in mijn hoofd. 
Leuke dingen heb ik afgelopen weekend gedaan: eerst afgelopen zaterdagochtend 'n glutenvrije markt bezocht. Da's 'n waar Walhalla voor mensen met coeliakie (glutenintolerantie) of tarwe-allergie. Je kunt je als niet-coeliaak niet voorstellen hoe 't is om gewoon alles te kunnen proeven wat uitgestald ligt op bordjes: pepernoten, gevulde speculaas, diverse soorten brood, toastjes ............ Niet allemaal even lekker, maar wel allemaal glutenvrij ;-) Mijn voorraadla is aangevuld en mijn la in de vriezer is ook weer redelijk vol. Fijn is 't dat iedereen die daar rond loopt op een of andere wijze te maken met dezelfde aandoening: zelf, als (groot)ouder, als partner, of belangstellende door werk. Leuk was 't om daar  iemand 'live' te ontmoeten die de moeite had genomen om vanuit Noord-Holland helemaal af te zakken naar 't uiterste zuiden van 't land! Ze gaf een lezing over haar boek 'broodje kaas zonder brood'. Beetje reclame hier kan geen kwaad ;-)
Die zelfde middag werd mijn verjaardagscadeautje verzilverd: samen met vriendinnen mocht ik een workshop sieraden maken volgen. Wat was dat leuk om te doen! Meiden: bedankt!!


kabaal maken met beleid ;-) voor 't beste resultaat

wow, wat ben ik trots op mijn hanger met pareltje!
Zo, nu terug naar pap ;-) Hij was gisteren blij me te zien, maar dat ik twee dagen niet bij hem ben geweest heeft hij niet bewust in de gaten gehad. 'Ha maedje, ben je d'r, wil je koffie? Euh ............. maar ik heb geen koffie in huis ....."  "Ik maak 'n lekkere pot koffie pap".

zaterdag 19 november 2011

op 't brood

Drie keer raden wat pap 't allerliefste op z'n boterham eet (of gewoon, direct uit de pot met een lepel) ....


't Is weer tijd om zijn bak met glas te legen, en dit was wat er aan lege sandwichspreadpotten uitkwam.

donderdag 17 november 2011

meedenken, oogarts en 'n jarige

Leuk en fijn dat er zo met me mee wordt gedacht, er zitten echt goede tips tussen! V.w.b. 't bezwaarschrift: de brief van de gemeente is gestuurd aan 't thuisadres van pap .... m.a.w. die 'zat dus tussen 't oud papier' ...... ;-) Ik heb een informatienummer gekregen dat ik kan en misschien nog zal bellen, daarna volgt een mooi epistel met - hopelijk - de juiste argumenten waardoor geen zorguren zullen moeten worden ingeleverd.
Voor wat betreft de auto van pap: ik ben naarstig op zoek naar 'iets' waar 't kenteken duidelijk op staat, heb 't nog niet gevonden. Kan ook niet als je de troep vele stapeltjes her en der ziet. Ben best wel benieuwd of 't karretje nog ergens rondrijdt. Komt goed ;-)
Het boek waarover ik gisteren schreef heb ik gisteren kunnen kopen, zal er binnenkort aan beginnen. 
Vanmorgen met pap op controle bij de oogarts in 't ziekenhuis. We moesten er al om 9 uur zijn. Vorige week had ik dit duidelijk opgeschreven in 't logboek van de thuiszorg, met 't verzoek of ze dan eerder zouden kunnen komen zodat pap op tijd klaar zou staan. Hoefde ik tenminste niet te vroeg op pad. 't Is namelijk geen pretje om rond acht uur te proberen de stad in te rijden, je staat meer stil dan dat je vooruit komt. Maar ik had 't kunnen weten: pap was niet klaar, de thuiszorg was nog niet geweest, en 't was intussen twintig voor 9 ..... Gelukkig was pap wel zo goed als aangekleed, hij hoefde alleen nog een schoon overhemd en zijn schoenen aan te trekken. Enigszins gestrest gingen we (lees: ik, want pap heeft nergens last van .... ) op stap om - gelukkig - net op tijd voor de balie van oogheelkunde te staan .... Enfin, alles is zo goed als oké, we hoeven niet meer terug te komen, controle kan 'gewoon' blijven plaatsvinden in de fundusbus die ieder jaar bij de huisarts staat. Pap heeft beginnende staar en een zg 'gele vlek'. Aan staar hoeft hij niet te worden geholpen, en aan die gele vlek kan niets worden gedaan heb ik me laten vertellen. 
Ik ga hem nu ophalen, hij komt hier koffie drinken en een stuk vla(ai) eten: zijn oudste kleinkind, mijn oudste zoon, is vandaag jarig. Hiep, hiep, hoera! Ben benieuwd of hij zo meteen weet waarom ik hem kom halen .... ;-)

woensdag 16 november 2011

kom in actie

Dit is een link naar een artikel in de Telegraaf: 

Kom in actie voor Alzheimer

Je bent moeder van kleine kinderen en je hebt een druk leven. Door die leuke baan, een sociaal leven en je hobby's blijft er nog maar weinig tijd over. En dan komt het bericht en staat je wereld op zijn kop: je vader heeft de ziekte van Alzheimer. Alles moet anders, want opeens ligt nu de taak om iemand 24/7 te verzorgen.


Ook in de Telegraaf een boekrecensie van een roman die zeer zeker op mijn lijstje komt: 'Hersenspinsels' van Alice LaPlante.



Op een bord aan de keukenmuur staat in een bibberig handschrift met een dikke, zwarte schrift geschreven: ,,Mijn naam is dokter Jennifer White en ik ben 64 jaar. Ik lijd aan de ziekte van Alzheimer, Mijn zoon Mark is 29 jaar. Mijn dochter Fiona is 24 jaar. Magdalena woont bij me in. Ze zorgt voor me.”


Renske, bedankt voor de tips!



dinsdag 15 november 2011

stom, stommer, stomst

Oh, ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan ...... Zó stom of dom of wat dan ook als ik me nu voel ..... Ik had net iemand aan de lijn die veranderingen van de huishoudelijke zorg voor pap voor de komende weken doorgaf. Ik vroeg aan haar hoe 't nu eigenlijk zat met 't schema voor komend jaar, omdat door de bezuinigingen van de gemeente een en ander flink is gekort. Zie ook dit bericht. Om een lang verhaal kort te maken: zij raadde me aan om schriftelijk een bezwaarschrift in te dienen bij de gemeente tegen de nieuwe maatregelen. Dus ik zeg nog dankbaar 'dankjewel', ga op zoek naar 't schrijven van de gemeente en kom er vervolgens achter dat dit binnen 6 weken na dagtekening van de brief had moeten gebeuren ...... en dat is nu ruim twee weken geleden. Dit vind ik niet dom van mezelf maar gewoon stom, ik had de brief nauwkeurig(er) moeten lezen in plaats van 'm direct netjes in een klapper te stoppen .... Hè, 't is was zo'n mooie en zonnige dag .....

maandag 14 november 2011

paps auto

(foto van 't www)
Ik schreef al eens over paps auto en hoe we (mijn broers en ik) hem van 't (zelf) autorijden hebben af gekregen. Laatst - ik zag een soortgelijke auto rijden - ging me dit scenario weer door 't hoofd ... Ik ben nog altijd blij dat 't toen gelukt is, maar de wijze waarop verdiende in mijn ogen geen schoonheidsprijs. Toch was pap toen al 'ver weg genoeg' om hier nooit argwaan over te krijgen. Nooit heeft hij gedacht: "ik ga voor een second opinion naar een andere garage", en waarom zou hij ook ... Hij vertrouwde ons, zijn kinderen, en hij vertrouwde de mensen van de garage waar hij al jaren kwam om 't oudje te laten keuren en repareren. Ik vind 't jammer dat ik geen foto meer heb van pap en zijn auto. Hij was er toch zó trots op! Voor zijn werk was 't belangrijk om een degelijke diesel te rijden, dit in verband met de vele kilometers die hij vrat op een jaar .... Maar de laatste jaren was 't een roestbak waarvan bijvoorbeeld de deurstrippen met duct tape zaten vastgeplakt aan de carrosserie ... Niet een auto om ergens netjes mee voor de dag te komen dus ;-) Bij 't zoeken naar een geschikte foto van een dergelijke auto kwam ik er velen tegen, en ik vraag me af of hij (of is 't 'het', maar zeker geen 'zij') nog ergens rijdt? Misschien wel, en *zucht* wij hebben er geen cent voor gekregen .... Zo belangrijk vonden we 't dat dat ding van 't toneel verdween .....
Pap praat zelden over zijn auto en over 't niet meer (kunnen) rijden. Laatst kwam 't wel heel eventjes ter sprake. Dat was bij de huisarts, toen hij 't moeilijk had met 't snappen van wat van hem werd verwacht bij de oogcontrole. Toen hij 't eindelijk wèl snapte zei ik dat hij net zo functioneert als een diesel: langzaam op gang komen en dan doordenderen. "Ja," zei hij, "dat komt omdat ik al jaren in een diesel rij ...." 

zaterdag 12 november 2011

mantelzorgcompliment



Ook dit jaar komen mantelzorgers weer in aanmerking voor 't mantelzorgcompliment. Dit staat te lezen op de site van mezzo.nl

Ondanks eerdere signalen wordt het Mantelzorgcompliment ook in 2012 uitgekeerd. Zo blijkt uit de Miljoenennota. Het bedrag gaat helaas wel naar beneden van € 250 naar € 200. Mantelzorgers die zorgen voor iemand met een langdurige, extramurale AWBZ-indicatie komen in aanmerking voor dit compliment. 

Vorig jaar heb ik de aanvraag ingediend, en 't compliment gekregen. Dit is 't antwoord van de Sociale Verzekerings Bank (SVB) naar aanleiding van mijn vraag waarom pap dit jaar geen aanvraagformulier heeft gekregen:

Uw vader heeft een indicatie voor zorg met verblijf (een intramurale indicatie). Op 5 juni 2011 heeft Uw vader een intramurale zorgindicatie gekregen. Uw indicatie voldoet daarom niet aan de voorwaarden om een Mantelzorgcompliment te mogen geven.


Alsof de zorg voor pap dit jaar minder is dan vorig jaar doordat de indicatie is veranderd ..... Zo lang deze indicatie nog niet is omgezet in een daadwerkelijke situatie (=opname) is mijns inziens nog altijd sprake van een extramurale zorg .... Broerlief mag contact opnemen met de SVB .....









vrijdag 11 november 2011

wandelen en verjaarsvisite

Afgelopen maandag had pap 't goed voorstaan: eerst 's middags een wandeling maken en aansluitend koffie drinken met een lekker stukje vla(ai) erbij bij iemand van de wandelclub. 't Koffiedrinken was ter ere van de verjaardag van een van de wandelaars. De wandeling is kort op zo'n middag en duidelijk ondergeschikt aan  't koffiedrinken, vla(ai) eten en ouwehoeren .... Meestal, en zo ook afgelopen maandag, splitst de groep zich in tweeën. Een groepje loopt wat sneller dan 't andere, de ene ronde is dus ook wat groter dan de andere, zodat ze samen op 't punt uitkomen waar ze gezamenlijk koffie willen drinken. Pap liep mee met 't snelle groepje. Ik heb 't al vaker gezegd: qua lichamelijk vermogen lijkt hij vele malen jonger dan zijn 82 jaar! Op enig moment heeft hij zich om wat voor reden dan ook afgescheiden van de rest van zijn groepje, maar hij wist waar ze na 't wandelen naar toe zouden gaan: 't was per slot van rekening de verjaardag van zijn vriendin, haar adres zou hij moeten weten, en de weg er naar toe ook .... Zou moeten weten, maar ik weet dat dit vaak en eigenlijk steeds vaker niet zo is, als je hem op de man af vraagt waar zij woont wie hij 't niet, terwijl 't een straat bij hem vandaan is ....
Oké, hij was dus afgescheiden van de rest, zou zelf naar haar toe lopen, en de hele groep zou dan gezellig samenzijn voor koffie en vlaai. Na zo'n twintig minuten was iedereen present, met uitzondering van meneer. Zou hij zich dan toch verlopen hebben op dat kleine stukje? Men werd toch wat ongerust .... en ging hem zoeken. Tja, en dan is 't toch lachen: hij was fijn 't blad aan 't weghalen in zijn voortuin, en nee, van een verjaardag vieren wist hij echt niets, dan zou hij toch niet zijn gaan werken, dan was hij toch zeker gelijk meegegaan .....
Hij heeft zich nog kostelijk geamuseerd die middag ;-) 

donderdag 10 november 2011

televisie

Hoe zet je je televisie aan of uit als je de afstandbediening constant kwijt bent en eigenlijk ook niets meer snapt van de vele knopjes op dezelfde (eenvoudige oftewel senioren-) afstandbediening of televisie? Dan zet je gewoon de knop om ..... En wat geef je dan als verklaring: "dan loopt 't beeld niet meer door heel Nederland als ik toch niet meer wil kijken".


dinsdag 8 november 2011

niet veel honger

Ongelooflijk maar waar: pap heeft niet veel honger vandaag. Het staat ook opgeschreven in 't logboek van de thuiszorg: geen maaltijd klaargemaakt, de heer had geen honger. Ik kijk in de koelkast en zie dat daar nog een kant-en-klare salade (met spekjes en dressing erbij) staat. Volgens de datum op de verpakking zou die vandaag gegeten moeten worden. Ik stel pap voor om die samen op te eten, is toch beter dan dat die blijft staan tot Sint Juttemis .... Pap vindt dit een uitstekend idee! We dekken de tafel, ik zet een pot koffie, en samen genieten we van deze smakelijke en gezonde maaltijd. Na afloop zeg ik gekscherend dat hij lekker gekookt heeft. "Nee," zegt hij, "ik heb alleen de mayonaise gemaakt, dat doe ik altijd!" Heel serieus is hij, dus ik laat hem in de waan en in zijn waarde.
Ik haal mijn bladhark uit de auto. Die van hem is overgebroken, hij heeft blijkbaar te fanatiek blad geharkt. Ik kan wel even zonder, vind 't veel te belangrijk dat hij lekker buiten bezig is zolang 't nog goed weer is. Het doet 'm echt goed en binnen zitten kan nog lang genoeg de komende tijd.
Over tijd gesproken: ik denk dat 't geen gek idee is om nog eens een afspraak te maken met de zorgmanager. Ik denk dat 't niet slecht is om nog eens te praten over dagbehandeling. Nu is 't nog goed weer en is pap voldoende buiten bezig, maar als 't de komende tijd slechter weer wordt en als de dagen nog korter worden zit hij alleen maar binnen. Misschien niet meer in de locatie waar hij precies één keer is geweest maar elders .... Stof tot nadenken heb ik genoeg de komende tijd ....
Bij deze wil ik al degenen die deze blog lezen nog op 't volgende wijzen:

In 2011 gaan van 7 t/m 12 november zo'n 30.000 vrijwilligers van Alzheimer Nederland van deur tot deur tijdens de Nationale Collecteweek.

Alvast bedankt!




maandag 7 november 2011

de meterstanden

Er liggen twee brieven op tafel. Een van de waterleidingmaatschappij en een van de elektriciteitsleverancier. Beiden met 't verzoek om heropname van de meterstanden in verband met sterke verschillen in opgave tussen dit en vorig jaar. 't Zal toch niet .... en jawel hoor: blijkbaar heeft pap beide kaarten zelf ingevuld en op de post gedaan. Ik denk dat hij de nummers van de meters heeft opgeschreven in plaats van de juiste standen ... Ik kruip zo meteen nog maar eens in de meterkast om de juiste standen op te schrijven en door te geven ...

zondag 6 november 2011

tot wie?

"Tot wie moet ik me nu wenden voor een maaltijd? Ik heb de hele dag gewerkt en heb nu honger ..... " 't Is zes uur 's avonds als hij me dit vraagt. De thuiszorg heeft 's middags 'n warme maaltijd voor hem opgewarmd, en er ligt nog genoeg brood en beleg in de koelkast. Doordat hij nu zo moe is weet hij niet meer hoe of wat? Maar mij bellen lukt nog wel? Dus zeg ik tegen hem dat hij zelf voor z'n avondmaaltijd moet zorgen. Hij kan 't beste een boterham smeren, en die lekker opeten met een kopje thee erbij. Als 't goed is is de thermoskan gevuld met thee, die hoeft hij alleen nog in te schenken. "Oh, maar ik ben te moe om nu brood te smeren ....." Ik raad 'm aan om eerst lekker uit te rusten, en dan kan hij als hij uitgerust is nog iets smeren. Ik hoor 'm denken, "ja, dat kan ik doen ..... dag maedje"

vrijdag 4 november 2011

iets heel anders

Ik had net een mooi blogje geschreven .... en nu is 't compleet foetsie .......... Ik had geschreven dat ik eens iets heel anders wilde schrijven en dat dat misschien te maken had met 't mooie en uitzonderlijke weer ('t is hier ruim twintig graden!), met de goede uitslag die ik kreeg van de internist in 't ziekenhuis (controle van antistoffen in 't bloed in verband met coeliakie) of met 't feit dat dit 't eerste stukje zou worden dat werd geschreven op de pas gekregen i-pad (nog een cadeautje voor mijn verjaardag afgelopen augustus). Jammer maar helaas, toen ik 't wilde opslaan kreeg ik een foutmelding, en daarna was en bleef 't stukje weg. Mijn goede zin verdween hierdoor als sneeuw door de zon. Nou, nee hoor, zo snel gaat dat hier niet ;-)
De goede zin was vanmorgen al verdwenen nadat ik bij pap was geweest. Hij had ook goede zin, we liepen 'n rondje door zijn tuin en bespraken wat hij nog allemaal wilde doen vandaag of morgen of overmorgen, in ieder geval nog voordat hij 't zou vergeten. En toen viel hem in dat zijn fiets weg was. En daar volgde me toch een scheldkanonnade .... 'Niet tegen jou hoor, maar tegen die onverlaten die me mijn fiets hebben afgenomen ....'. Tja, en dat ben ik dus, maar dat weet hij niet meer, en mij vertrouwt hij door en door ..... Hij werd gelukkig rustig toen ik vertelde dat we samen de fiets achter op mijn auto hadden gezet, en dat die naar de fietsenmaker zou gaan ter reparatie. Hij opgelucht, en ik ging naar huis met een knoop in mijn maag omdat ik vind dat ik niet helemaal eerlijk ben ten opzichte van hem .......
Toen ik nèt klaar was met 't eerste keer typen van dit stukje op de i-pad en ook nèt had gemerkt dat 't stukje  ergens verdwenen was in de wereld van blogger, ging de telefoon.'t Was pap, hij moest me iets heel ergs vertellen wat hem was overkomen: onverlaten hadden zijn fiets weggehaald ...... 
Deze mooie dag heeft voor mij een aantal donkere wolkje aan de hemel ..... 

donderdag 3 november 2011

exit fiets en grasmaaier

In 't logboek van de thuiszorg staat geschreven: 'waarom staat de grasmaaier in de keuken?' Oh, wat jammer dat ik daar geen foto van heb ........... Maar als ik bij pap aankom staat het ding niet langer in de keuken maar buiten op het terras. Als ik pap vraag waarom 't ding in de keuken stond wordt hij weer boos: 'dat ding moet in de garage, kan niet buiten of in  't tuinhuisje blijven!' Welk argument ik ook aandraag, hij blijft bij zijn standpunt. Net als met 't vastzetten van de garagepoort was hij 't ook eens met 't verhuizen van de maaier naar 't tuinhuisje achter in de tuin. Natuurlijk weet hij er niets meer van. Hij vindt dat 'n maaier thuishoort in de garage. Daar staat zo'n gevaarte ook vorstvrij. Wie weet wat voor strenge winter er komt. Kijk, wat dit betreft is hij toch vrij helder. Hij weet niet meer wat er bij wijze van spreken 10 minuten geleden is gebeurd of gezegd, maar dat er wel eens een strenge winter zou kunnen komen weet hij wel. Omdat pap 't erover heeft dat hij de maaier desnoods zelf via de steile trap weer in de garage wil gaan zetten besluit ik om 's  middags mijn oudste langs te sturen: 'Opa, ik kom de maaier ophalen. Hij moet weg voor onderhoud'. En opa vindt 't goed. Nu staan er een fiets èn een extra grasmaaier in ons tuinhuisje .....

woensdag 2 november 2011

vergeten


Gisteren zag ik een briefje staan met de tekst 'sleutel fietsslot niet aanraken !!' De sleutel is niet de vermiste fietssleutel, maar gewoon 'n willekeurige, geen idee eigenlijk van of voor welke deur. Om hem te herinneren aan de fietssleutel die nog altijd weg is? 't Zinnetje erboven, doorgestreept, luidt: 'In Wittem alles +' om hem eraan te herinneren dat er in zijn geboorteplaats geen naaste familie meer van hem woont .... dat zij dus allemaal overleden zijn. Arme pap, alles moet hij opschrijven, en als 't erop aankomt vergeet hij om alle briefjes die her en der door 't huis liggen of hangen te lezen ...

dinsdag 1 november 2011

boos (2), maar ik ook .....

Vanmorgen na 't sporten weer even langs pap. En ik geloof mijn ogen niet als ik bij hem binnenloop: midden in de keuken staat zijn fiets ....Die heeft hij dus uit de garage gesleept. Nu is 't zo dat zijn garage onder 't huis zit, en verbonden is met de bijkeuken door middel van een zeer steile en smalle trap. Ik 'gvd' 'n flink aantal keren .... zeker als pap ook nog eens begint te mopperen op 'die achterlijke idioot die de garagepoort heeft vastgezet ....' We zijn allebei niet in ons goede doen, da's wel duidelijk. Omdat ik boos ben besluit ik om maar direct rechtsomkeer te maken, 't heeft geen zin om hier bij hem te blijven. Maar na 'n rondje gereden te hebben besluit ik dat ik toch maar weer bij hem langs ga. Alles wat hij doet en zegt is niet kwaad bedoeld. Ik heb al gehoord dat hij de hele vorige week lastig is geweest. Dus toch omdat ik er niet was?
De fiets staat inmiddels buiten ....

Morgen rij ik met 't mijn fietsenrek op de auto weer bij hem langs om de fiets op te laden. Ik zet 't ding vervolgens hier thuis in de garage. Tegen pap zeg ik dat de fiets naar de fietsenmaker is voor reparatie en 'n  nieuw slot, en vervolgens hoop ik dat 't 'uit het oog uit het hart' zal zijn. 
Ik krijg nog een sms van jongste broer: pap heeft mij vanmorgen de wind van voren gegeven dat ik de garage had vastgezet en de boel had gesaboteerd ...... Arme hij ;-)