vrijdag 28 december 2012

nog eventjes 2012

Pap heeft de kerstdagen goed doorgebracht. Hij heeft twee dagen lekker gegeten, en is - volgens hemzelf - dagenlang op stap geweest .... Hij was, zo zei hij, wel een keertje in de war geweest: zijn hele bed lag 's morgens vol met spelden. Op mijn vraag hoe die er dan in kwamen zei hij dat hij ze ergens vandaan had en mee naar bed had genomen. Hij had vervolgens zijn beddengoed buiten uitgeklopt, was daarna bang geweest dat fietsers lekke banden zouden krijgen door die spelden en had ze toen allemaal maar weer opgeraapt. Of dit waar is? Geen idee. Maakt ook niet uit. 

Alweer een droef bericht, helaas. Dit bericht kreeg ik per e-mail van Ellen van de blog Alzheimer: leven zonder dat je erbij bent. Haar man Arsène was al een tijdje zeer ernstig ziek en is op 17 december jongstleden gestorven. Ik heb haar mijn oprechte deelneming betuigd, maar wil het ook hier vermelden voor degenen die (vaker) meelazen op haar blog. Zij heeft sinds augustus geen bericht meer geplaatst op haar eigen blog, het bericht over Marcel (de man van een vriendin) is van toen.



vrijdag 21 december 2012

fijne feestdagen en zo ...

Afgelopen week had pap zijn kerstviering van de dagopvang. Eerst gingen cliënten, leiding en vrijwilligers samen eten in een wokrestaurant. Zo had degene die normaal de maaltijden klaarmaakt ook eens vrij. Mooi toch. Daarna was er een heus 'kerstconcert', tenminste zo had ik het in paps agenda geschreven. Want concerten, daar heeft hij altijd zin in! Het was een optreden van een Belgisch koor, zij zongen kerstliederen en ook liedjes in het Limburgs. Hiervoor waren ook familie en vrienden uitgenodigd, het was dan ook gezellig druk. Pap mocht nog met het koor meezingen wat hij vol verve deed ;-) echt leuk! Na afloop vroeg ik hem of hij niet lid wilde worden van een koor: 'ik weet niet of ik daarvoor tijd heb, als er dieren ziek zijn gaan die voor!' Tuurlijk pap, die gaan voor. 
Vandaag kreeg ik telefoon van de zorgtrajectbegeleider: omdat alle papieren nu in orde zijn kan opname plaats vinden zo gauw er een kamer vrij is in het (t)huis van onze keuze. Maar wij (de kinderen) kunnen altijd aangeven dat wij vinden dat het nog niet zover is ..... Indien we vinden dat dit wel het geval is is er ook snel - dat wil zeggen binnen een aantal dagen - een plek vrij, maar dan hoogstwaarschijnlijk niet in het (t)huis van onze keuze. Dat zien we dan wel weer. Belangrijk is dat opname snel plaatsvindt als het nodig is.



Zo, dit is mijn laatste bericht voor dit jaar, ik pak eventjes pauze. Ik wens iedere lezer, anoniem of 'bekend' hele mooie feestdagen en de beste wensen voor 2013.

maandag 17 december 2012

reacties en 'n kapotte deur

Ik waardeer reacties op mijn blog enorm en ik lees ze dan ook allemaal. Wat ik zo jammer vind is als een reactie onpersoonlijk is of lijkt omdat er geen naam onder staat. Ik heb er over nagedacht om anonieme reacties niet meer toe te staan, maar dan wordt de drempel om te reageren misschien te hoog? Dus beste anoniem, ik waardeer wat je hebt geschreven maar zou ook graag je naam willen zien ;-) Verder staat pap al een tijdje ingeschreven in een mooi zorgcomplex, dus dat komt wel goed ... te zijner tijd. En wanneer is die tijd rijp? Pffff, gisteren schreef ik nog dat het allemaal weer redelijk gaat. Vandaag zag ik dat er een slaapkamerdeur kapot is. Kapot getrokken nota bene! Pap heeft alle binnendeuren op de bovenverdieping afgesloten. Vraag me niet waarom, geen idee, maar hij wilde het zo en alle sleutels hangen aan zijn immense sleutelbos die hij altijd en overal bij zich draagt. Toen mijn broer gistermiddag bij pap was was er al commotie over een sleutel van de bijkeukendeur die kwijt zou zijn. Nu heeft iedereen altijd alles gedaan volgens pap, behalve hijzelf. Dus ook die betreffende sleutel kwijt gemaakt. Na enig zoeken bleek de sleutel 'gewoon' in paps broekzak te zitten, los van de bos. De deur kon weer open en alles werd rustig .... Blijkbaar heeft pap naderhand ook boven gezocht naar sleutel(s) die hij niet meer kon vinden en toen heeft hij de deur maar met  geweld geopend. Jeetje, onze vader die zomaar iets kapot maakt in zijn eigen huis! De man waarvan wij vroeger nog geen spijker in de muur mochten slaan om iets op te hangen op onze eigen slaapkamer!
Ik heb dus nu alle sleutels van alle binnendeuren afgehaald en ergens veilig weggelegd. Ben benieuwd wanneer hij belt met de vraag wie die deur boven toch heeft gesloopt, want zoiets zou hij dus nooit doen .....

zondag 16 december 2012

tja, en dan

Tja, dan is dus dat Bopz-gebeuren achter de rug, en wat dan? Bellen voor een plek of afwachten? Menigeen raadt ons aan om de opname nu ook maar snel te regelen. Anderen schrikken toch wel hiervan, het gaat nu in een keer toch wat snel. Maar wat is snel? Het hele gebeuren duurt nu al járenlang. Te lang volgens sommigen. Mensen vragen zich af of wij, de mantelzorgers, het wel volhouden. Maar wat is volhouden als je zorgt voor een luisterend oor, voor een gevulde voorraad- en koelkast, als je met iemand naar diverse afspraken bij huisarts of ziekenhuisspecialist gaat? Het gaat, zolang pap niet gaat dwalen of andere heel gekke dingen gaat doen. Ik weet dat het er een aantal weken geleden anders uitzag, maar dat was toen. Nu houden we het wel vol zolang het allemaal 'goed' gaat. Want als ik zie en hoor wat de goede man moet inleveren als hij wordt opgenomen: nu gaat hij iedere dag een rondje wandelen. Alleen. En dat gaat goed zolang hij de weg naar huis weet. Gelukkig kennen mensen hem, gelukkig rijden de mensen van thuiszorg rond in de buurt en zien ze hem ook lopen. Gelukkig weet hij nog altijd de weg naar huis te vinden. Als hij wordt opgenomen is hij afhankelijk van anderen om met hem naar buiten te gaan. Van vrijwilligers, mantelzorg, familie of vrienden. Verzorging heeft daar echt geen tijd voor. Die man zou doodongelukkig zijn zolang hij dit besef nog heeft. Het verblijf op de dagopvang gaat ook best goed. Hij was de laatste keer gelukkig niet meer gedesoriënteerd bij thuiskomst. Hij beweerde wel dat het heel ver rijden was waar hij was geweest, het was een lange rit met de trein. Ach, als hij dat denkt. Dat is zijn belevingswereld. Conclusie: we wachten nog even af  ..... 
Volgende week is er een extra dag, ze gaan dan met de hele groep uit eten en aansluitend is er een optreden van een koor. Ik heb het in zijn agenda geschreven: "CONCERT". Hij is een groot liefhebber van (klassieke) concerten, ik hoop dat dit ook leuk is voor hem. Ik ga zelf ook kijken, kan ik hem na afloop gelijk mee naar huis nemen. 

ook te koop in Australië, grappig hè ... :-)

woensdag 12 december 2012

de hindernis

Alweer een hindernis genomen: pap heeft - tot drie keer toe, zoals wettelijk bepaald - toestemming gegeven voor opname ("héél ver in de toekomst", zegt hij) op een gesloten afdeling van een verzorgings(t)huis. Hoera-stemming? Nou nee, niet echt, maar wel opluchting!
Zo ging het vandaag: vanmorgen (om negen uur) waren we met een grote delegatie bij pap: mijn beide broers, F. van TOP-zorg, E. van het CIZ en ikzelf. En pap zat er natuurlijk ook bij. Hartstikke gezellig vond hij het, zo'n grote groep op de koffie zo 's morgens vroeg. En maar vertellen, grapjes maken en niks vragen over het hoe en waarom. Korte termijngeheugen is minimaal, beter gezegd zeer slecht, maar toen E. hem voor de tweede en naderhand derde keer vroeg of hij nog wist waarom zij er was zei hij onder andere: "om me in een hok te duwen". Hij wist toch wel dat het over zijn (wellicht naaste) toekomst ging. Maar zoals gezegd, hij vond het wel goed en ook verstandig om te zorgen voor een veilige plek om te wonen voor als hij het allemaal niet meer op een rijtje heeft staan. Dat dit laatste vrij regelmatig het geval is wil er bij hem niet in. Hij is dan ook weer behoorlijk helder deze ochtend, zeker in vergelijking met bijvoorbeeld afgelopen donderdag. Gelukkig weten deze mensen van het CIZ ook hoe haas hupt, je prikt namelijk zo door paps verhalen en antwoorden heen. Op sommige vragen komen namelijk hele vreemde antwoorden: waar heeft U gestudeerd voor dierenarts? Pap: "dat heb ik mezelf aangeleerd" Ja, ja ....
Nota bene: deze zelfde Bopz-toets is al eens afgenomen, en wel in juni 2011. We, mijn broers en ik, waren toen - uiteraard - ook aanwezig bij het gesprek van iemand van het CIZ met pap. Er is toen wel een indicatiebesluit geschreven met de vermelding dat pap in aanmerking kwam voor zorgzwaartepakket VVO5, maar nooit melding gemaakt over de afgenomen Bopz-toets. Wij, als leken, hebben toen aangenomen dat dit indicatiebesluit voldoende was voor eventuele opname in een verzorgingshuis. Nu heeft pap dus wederom toestemming gegeven, maar stel je voor dat hij dit keer "NEE!" had gezegd .... dan had de rechterlijke macht eraan te pas moeten komen (zie de reactie van --> Els <--) op een eerder bericht. Gelukkig is dat nu niet nodig. Het wordt zo al allemaal niet makkelijk ...
Nog een opmerking van pap, en die typeert hem volledig:

ik ben een uniek mens

maandag 10 december 2012

echt in de war

Dat het steeds minder goed gaat met pap is wel bekend. Dat zijn geheugen enorm na laat ook. Hetzelfde geldt voor de verwarde periodes die steeds frequenter voor komen. Steeds vaker gebeuren dingen die eigenlijk niet meer kunnen. Zo hoorde ik laatst dat pap's voordeur op een kiertje stond terwijl hij er niet was. "Je vader is hierdoor zó kwetsbaar". Ik weet het .... Laatst kreeg ik bericht van mijn broer:

Verdorie, kom ik bij pap stinkt het naar brand!!! Ik denk dat hij het kleine theepotje in de magnetron heeft gezet ... Potje was warm, waterkoker niet!! Heb dat potje verstopt. Andere dingen passen niet in de magnetron. 

Donderdagavond was het echt hommeles. Ik weet van de vorige keren dat pap van slag is als hij thuiskomt van de dagopvang. Meestal begint hij dan een regelrechte telefoonterreur. Donderdag spande (tot nog toe) de kroon. Hij dacht dat hij dagenlang weg van huis was geweest. 's Avonds belde de thuiszorg: pap was zo enorm verward dat ze hem een tabletje Haldol wilde geven. Ik heb hiermee ingestemd, het laatste wat je wilt is dat hij gaat dwalen terwijl zulk slecht weer is voorspeld .... We zijn zelf ook nog naar hem toe gereden. Hij was zó enorm blij me te zien dat het bijna eng was. "Maedje, maedje, wat ben ik blij jou te zien! Blijf je nu bij me?" Hij dacht dat ik mam was .... Moeilijk om dan te zeggen wie hij voor zich heeft .... Uiteindelijk merkten we dat het tabletje begon te werken en dat hij langzaam rustiger werd.
Ik wilde de televisie voor hem aanzetten zodat hij fijn kon gaan kijken en wij naar huis konden. Omdat de afstandbediening nog altijd foetsie is en ik in 't schemerdonker niet goed de kleine lettertjes op de zijkant van het tv-toestel kon lezen ging een en ander niet snel genoeg naar pap's zin. Hij zou me wel eventjes laten zien hoe hij van zender wisselde: de stekker (van de tv) in het linker stopcontact was voor Nederland 1, in het volgende voor Nederland 2 en in het derde voor Nederland 3 ..... Oh, dan moet je toch stiekem lachen .....

dit stopcontact ligt nu achter de televisie

Vrijdagochtend was pap weer - zo goed als - helder. Volgens zijn poetshulp was hij wel erg rustig. Hij had goed geslapen, lag zelfs nog in bed toen de eerste van de dagelijkse thuishulpen binnenkwam. De vraag is wat te doen met de dagbehandeling: doorzetten of stoppen? Wie het weet mag het zeggen ..... Dat hij heel erg verward was (en eigenlijk iedere avond) zie ik aan zijn opruimactiviteiten in de slaapkamer. Overal ligt van alles, maar alles ligt nu weer op de plek ;-)

oa diploma's




donderdag 6 december 2012

het wordt zwaarder

Bij mijn (jongste) broer staat het water tot aan zijn lippen, mijn andere broer heeft (te) weinig tijd en ik heb maar beperkte energie. Met andere woorden: het mantelzorgen voor pap gaat met name bij mijn jongste broer en mij steeds meer ten koste van andere belangrijke zaken in ons leven. En dus is het hoog tijd om verdere zorg in te schakelen. Ik bel met TOP-zorg en wordt teruggebeld door de zorgtrajectbegeleider. Hij zorgt ervoor dat de nodige papieren voor opname op een (gesloten) afdeling de deur uitgaan. Vandaag werd ik al gebeld door het CIZ (Centrum Indicatiestelling Zorg): aanstaande woensdag al is het gesprek met iemand van hen. In verband met de wet Bopz is het nodig dat pap zelf toestemming gaat geven voor opname op een gesloten afdeling. Ik persoonlijk vind het vreemd dat een dementerende hierover zelf moet gaan beslissen .... Het proces rondom bewindvoering en mentorschap is intussen ook in gang gezet, maar het schijnt dat dit niet voldoende is om iemand te laten opnemen tegen zijn of haar wil.
Het zit me niet lekker om pap te laten opnemen, maar zoals gezegd: als dingen ten koste gaan van het eigen gezinsleven is het niet (meer) goed. En of pap het altijd allemaal beseft? Ik geloof van niet .... De laatste paar dagen is het weer behoorlijk hommeles met het in de war zijn. Bij geriatrie hebben ze het dan over desoriëntatie in plaats en tijd. Klopt, helemaal. 
Afgelopen maandag was ik gezellig met pap in de stad. We zijn gaan kijken voor een nieuwe jas, broek en trui, en hebben ook nog de rits van zijn 'oude' jas laten repareren. En natuurlijk hebben we ergens samen koffie gedronken! Het was gezellig, we hebben fijn gekletst over koetjes en kalfjes. Dat hij dingen honderd keer vraagt stoort me echt niet. Dat hij me na 10 minuten weer vraagt of we ergens koffie gaan drinken ook niet ...
Vandaag is hij zonder morren - ik heb tenminste niks gehoord  -  naar de dagopvang geweest. Hij is sinds 'n half uurtje thuis en heeft me weer een aantal keren gebeld. De eerste keer om te zeggen dat hij weer thuis is na drie dagen op pad te zijn geweest. De tweede keer had het verblijf elders al vijf dagen geduurd ....
Als ik afga op deze telefoongesprekjes weet ik dat het goed is dat het opname-proces definitief in gang wordt gezet. Met mijn verstand weet ik dat dit goed is, maar gevoelsmatig is het toch anders ....

maandag 3 december 2012

geriatrie en ver weg

Vrijdag was de dag van de halfjaarlijkse controle bij geriatrie. Ook dit keer weer niet bij de geriater zelf maar bij de geriatrisch verpleegkundige. Pap is alweer gewicht kwijtgeraakt. De vorige keer werd me al verteld dat dit niet goed is voor mensen die Reminyl slikken. Een ons gewichtsverlies per week is zelfs al te veel .... Ze wilde de medicatie eigenlijk per direct gaan afbouwen. Omdat ik aangaf dat pap net nog een nieuwe (dure!) verpakking voor 3 maanden heeft gekregen en ik, samen met de thuiszorg, nog beter zal gaan letten op het gewicht en de inname van calorieën is besloten om alles nog eens 3 maanden te bekijken. Vanaf nu wordt pap 2 keer per week gewogen, moet hij worden aangemoedigd om iedere dag zijn (warme) bordje leeg te eten en zal ik zorgen dat er voldoende toetjes en nog meer lekkere (gezonde) tussendoortjes in de koelkast komen te staan. Gezien de hoeveelheid aankopen die ik doe en die telkens weer op zijn zou pap echt wel voldoende moet binnenkrijgen. We zullen wel zien .... 

Afgelopen zaterdag stond bij ons in het teken van "ik vertrek". Mijn jongste, die zijn studie onlangs aan de wilgen heeft gehangen, is voor twee maanden vertrokken naar Australië. Om te gaan backpacken, Down Under. Verder weg van (t)huis is bijna niet mogelijk ... Ik heb het pap verteld, maar zo'n informatie blijft niet hangen. Volgens mij wist hij niet eens meer over wie ik het had toen ik het hem afgelopen vrijdag voor de zoveelste keer vertelde. Ik met toch wel een brok in mijn keel en pap die me met grote ogen aankeek en zei: ik ben in Utrecht geweest, dat was toen ook ver weg. Klopt, het reizen van en naar Utrecht was toen (jaren vijftig) een behoorlijke onderneming. Het reizen van en naar continenten als Australië stelt - behalve de reistijd van ruim dertig uur - niet veel voor ....

Dag jong, tot over 2 maanden!

En na de hectiek van Schiphol de (betrekkelijke) rust van Amsterdam

Vorig jaar mei stond deze test ook al eens op mijn blog. Nu hij (of is 't zij?) weer voorbijkwam op de Facebookpagina van Alzheimer Nederland vond ik het tijd om hem ook hier weer eens te plaatsen: http://www.geheugentest.nl/ 


Ik kreeg gisteren een droef bericht van Hans van de blog "Volg Riet". Hans zijn vrouw Riet is afgelopen zaterdag gestorven. Ze had al geruime tijd Alzheimer. Lieve Hans, van harte gecondoleerd en heel veel sterkte wens ik je toe.

donderdag 29 november 2012

nooit meer ...

Ik ben op weg naar mijn (vrijwilligers)werk als de telefoon gaat: pap. Ik rij naar een parkeerhaven en neem de telefoon op: "zeg maedje, ik wil even zeggen dat ik niet meer naar die bijeenkomst ga. Ik heb vorige week duidelijk laten merken dat ik het niet leuk vind. Ik wil niet meer tussen die oude mensen zitten, ik hoor daar niet thuis ...." Chips, ik ben perplex. Maar ook eigenlijk niet: dit was te verwachten. Pap met zijn heldere momenten. Ik zeg dat ik vind dat hij wel moet gaan omdat dit nu eenmaal is afgesproken en omdat hij mij heeft verteld dat het zo leuk was. "Ha, nee, dat heb ik NOOIT gezegd, en ik doe wat ik wil, ik ga dus niet. Punt uit." Het is niet handig praten zo, ik merk dat ik boos word en ook verdrietig omdat ik zó blij was dat hij met plezier naar de dagbehandeling ging. Ik bel mijn 'werk' af en rij richting pap. Een half uurtje later sta ik bij hem voor de deur. Hij is er niet! Zou hij dan toch weg zijn? Maar nee, hij was een rondje wandelen en is helemaal niet verbaasd dat ik in zijn keuken sta! "Ha maedje, wat leuk dat jij er bent!" Ik mopper op hem en merk dat ik steeds bozer word. Dat is pap niet van mij gewend, maar hij is stellig: "nee, daar krijg je me niet meer naar toe!"
Ik rij naar huis: boos, verdrietig en gefrustreerd. Wat nu? Diverse telefoontjes later besluit ik om boosheid, verdriet en frustratie te gebruiken in mijn tuin, ik ga flink blad vegen:



Ik ben alle blad en frustratie kwijt als ik telefoon krijg van E. van de dagbehandeling. Ze vertelt me dat ze pap heeft opgehaald.  "Laat dit maar aan ons over, wij weten hoe hiermee om te gaan. Je vader is fijn met me mee gereden, zonder mopperen". Ha, fijn!

woensdag 28 november 2012

medicatie

Deze opmerking kreeg ik laatst:

Ik heb even teruggelezen op je Blog en verbaas me erover dat je vader na 6 jaar nog zo goed is en 
zelfstandig woont. Je schrijft in 2010 ergens dat je vindt dat het medicijn Reminyl aanslaat bij jouw vader, hoe hebben jullie dat gemerkt, of is het "gemeten" door de arts? Nu weet ik wel dat maar 10% van de mensen baat hebben bij het medicijn, maar ik ben toch benieuwd.


Het is inderdaad best verbazingwekkend dat pap na al die jaren nog (enigszins) zelfstandig woont. We (geriatrie en ik) denken dat het komt door de Reminyl, maar dit is niet te controleren of meten. Misschien wel als er zo'n 6 jaar geleden een 'double blind' onderzoek zou zijn gestart met een (of meerdere vergelijkbare) personen die geen Reminyl maar een placebo kregen om NU de verschillen tussen beiden te kunnen vergelijken. Maar dat is/was onmogelijk. We gaan er dus vanuit dat pap geluk heeft gehad dat hij a. deze medicatie op tijd heeft gekregen, b. deze medicatie (met nogal wat bijwerkingen) al die tijd heeft kunnen verdragen, c. deze medicatie nog altijd krijgt en d. waarschijnlijk een ietwat mildere vorm van Alzheimer heeft? Vrijdagmiddag is weer een consult bij geriatrie. Ik zal dit nog eens aankaarten.

maandag 26 november 2012

blogaward

Een tijdje geleden heb ik mijn blog zo'n beetje 'opgeruimd'. Ik heb toen blijkbaar ook de mededeling verwijderd dat ik een zogenaamde blog-award-vrije-blog heb. De blog wordt veel gelezen en gewaardeerd maar daar hoef ik geen speciale oorkonde(s) voor te krijgen. Afgelopen zaterdag kreeg ik een award van Marianne. Ik heb haar bedankt en gezegd dat ik even moest nadenken over het 'hoe'. Maar ik blijf bij mijn standpunt: ook al staat het niet meer apart vermeld, ik doe niet mee met blogawards. 

vrijdag 23 november 2012

twintig over vier en nog een blog

Om twintig over vier ging voor de eerste keer de telefoon. Gistermiddag. Pap, om me te zeggen dat hij weer thuis was. Hij had een leuke dag gehad. Als een moeder aan haar kind vraag ik wat hij zoal heeft gedaan op de dagbehandeling: "nou, het was een vergadering van de dierenartsen. Nascholing, heel interessant.  Leuke collega's". Oh, leuk, zeg ik en *chips* denk ik. Hij kan de belevingen van deze dag helemaal niet plaatsen. Nog geen vijf minuten later gaat weer de telefoon. Alweer pap: "ik ben weer thuis!". Dit keer is hij een dag of 2 of drie - dat weet hij niet meer - weggeweest. Zegt hij. Het was heel interessant. Fijne mensen ontmoet. Alhoewel ik weet dat ik dit niet zou moeten doen kan ik het toch niet laten. Ik zeg hem dat dit nu de tweede keer is dat hij me belt in nog geen vijf minuten tijd. "Dat kan niet .... ik ben toch pas binnen?" Die namiddag belt hij mij, en volgens mij iedereen op zijn telefoonlijst, nog een aantal keren. Hij is niet echt verward maar duidelijk onder de indruk en lichtelijk in de war van die hele dag samen met anderen. Van de hele dag praten, luisteren en samen zijn. Vroeger waren mijn kinderen ook moe van een ochtend intensief spelen op de peuterspeelzaal, is dit te vergelijken vraag ik me af?
Vanmorgen stond in onze regionale krant een heel stuk over een boek, geschreven door Femmie van Santen over haar moeder met Alzheimer. Het boek heet 'dag mama'. Dit is de link naar haar (klik -->) blog en de (klik -->) boekbeschrijving. Ik heb het nog niet gelezen maar ga dat zeer zeker wel doen! Haar blog staat nu ook links vermeld in leeslijst met blogs over (onder andere) Alzheimer.


donderdag 22 november 2012

nieuwe veters

Heel tijdje geleden al - oeps,  ik schaam me een beetje ... - had pap me zijn zwarte schoenen laten zien waarvoor hij heel hoognodig nieuwe veters wilde hebben. Ik beloofde om hem deze te bezorgen. Om dit vervolgens weer te vergeten. Tot vanmorgen als pap me belt om te vragen of ik voor hem nieuwe veters wil kopen als ik de volgende keer de stad in ga. Ik zeg eerlijk dat ik dat wel van plan was maar dat ik het ook glad vergeten ben. "Gelukkig, dan ben ik de enige niet die zulke dingen vergeet", zegt hij. Hij zegt dat hij zwarte en bruine veters nodig heeft. Ze staan nu op mijn lijstje: zwarte en bruine veters.
Vandaag is de eerste keer dat hij zonder F. van Top-Zorg naar de dagbehandeling gaat. Omdat ik bang ben dat hij aan de wandel gaat en dus niet thuis is als hij wordt opgehaald zeg ik dat ik zo meteen nog even langs kom: "niet weglopen hè?" Nee, hij belooft om thuis te blijven. Nog geen kwartier later sta ik bij hem voor gesloten deur: hij is weg! Gelukkig niet aan de wandel maar netjes opgehaald door de mensen van de dagbehandeling. Nu kan ik fijn even opruimen en weggooien zonder dat iemand me op mijn vingers kijkt ;-) Ik controleer meteen de ijskast, kleine vriezer en het voorraadkastje, zo weet ik wat ik morgen aan boodschappen moet meenemen. Alhoewel dat nooit een verrassing is: brood, bananen, tomaatjes, broodbeleg en boter. Eergisteren aangevuld, nu weer zo goed als op. Alleen de diepvriesmaaltijden staan er nog bijna allemaal. Hij eet dus amper 'warm' de laatste tijd. Het stond ook inderdaad in de klapper van de thuiszorg dat pap vaak geen warme maaltijd wil omdat hij geen honger heeft (lees: omdat hij net weer een aantal boterhammen heeft gegeten ... ). Hij is weer volop aan het brood-eten geslagen. Even in de gaten houden. Aangezien mijn broer iedere week de bestelling voor Apetito klaarmaakt moet hij deze voor de komende week wellicht aanpassen.
Het is inmiddels 4 uur, de dagbehandeling is ten einde. Ben benieuwd wanneer de telefoon gaat rinkelen ...

dinsdag 20 november 2012

mooie herfstdagen

Gisteren was, net als vandaag trouwens, een hele mooie dag. Echt een dag om lekker te gaan wandelen met het wandelgroepje. Dacht ik toch. Niet ik, maar pap dus. Ik ben 's morgens nog even langs geweest en ja, hij had z'n spullen al klaar liggen: wandelschoenen, trui en bodywarmer. 's Middags gaat de telefoon: ik heb geen geld. Ik kan dus ook niet gaan wandelen want dat vind ik niet leuk als ik geen geld heb. Ik kan mezelf voor m'n hoofd slaan dat ik dat niet heb gecontroleerd maar ben ook niet van plan om daarvoor weer richting hem te rijden. Ik vraag hoeveel hij nog heeft. Acht gulden. Acht euro, da's volgens mij voldoende voor twee consumpties na het wandelen. Ik heb ook min of meer afgesproken met zijn vriendin en met mijn schoonouders dat zij bijspringen zou hij ooit niet genoeg bij zich hebben, maar dat kan ik pap niet zeggen want dan wordt hij boos. Een dierenarts gaat nooit op stap zonder geld in z'n portemonnee! Ik zeg dat hij rustig kan gaan wandelen, want hij heeft genoeg. Hij gromt wat, we zeggen elkaar gedag en hangen op. 'n Uurtje later belt hij weer. Als ik bozig vraag waarom hij niet is wandelen met dit mooie weer zegt hij dat hij zich niet lekker voelde. Later hoor ik dat hij zich heeft afgemeld omdat hij te moe was van 'n  wandelingetje die ochtend ......

Vandaag dus weer een prachtige dag. Ik help hem met opruimen van kleinigheden die buiten liggen en die best weg kunnen - volgens mij - maar toch echt wel bewaard moeten worden - volgens pap. Jeminee wat zal dat worden als hier ooit moet worden opgeruimd als hij hier niet meer woont ...

Diverse keren gaat 's middags vervolgens de telefoon: 
1. Dat alleen wonen, dat is maar niks. Ik heb niemand om tegen te praten. Kwestie van de koe bij de horens vatten: 'zullen we dan ergens gaan kijken waar je met meerdere mensen kunt wonen?' Maar dat was dus niet zijn bedoeling .... Hij is blij als ik zeg dat zometeen iemand van de WMO langs komt in verband met licht huishoudelijk werk. 
2. Dat maedje is hier, ze is aardig. Heel voorkomend, niks geen kapsones. (Ze is een vervangster voor de vaste hulp).
3. Ik snap er niks van, als ik mijn thuisnummer bel hoor ik tuut-tuut-tuut. Er neemt daar niemand op.Tja pap, dat komt omdat je van je eigen (t)huis uit belt ...
4. Ik heb blad geruimd. Kom je nog langs? Nee pap, vandaag niet meer. Tot morgen!

vrijdag 16 november 2012

wat is dat nou?

Gisteren is pap weer naar de dagopvang geweest. Afgesproken was dat ik 's middags zou gaan kijken en kennismaken met de leiding. Zo gezegd zo gedaan. Ik werd er door pap begroet alsof hij me al wéken niet meer had gezien: maedje!! Er werd die middag een lezing gegeven door een non van een kloosterorde uit de buurt maar daar had pap duidelijk geen trek in. Dat vind ik echt niks. Dat is niet leuk, zij bazelt maar wat ... Hij was in plaats daarvan bezig met een legpuzzel. Ik wist echt niet dat hij dat leuk vond, ik zal thuis eens kijken of ik er niet nog een heb liggen die hij thuis kan maken. Het was er heel gezellig: een gemêleerd gezelschap van ouderen, jongeren, mannen en vrouwen, heel goed 'bij' of ietsje meer/minder verward. Er wordt goed geluisterd naar de cliënten voor wat betreft het programma: knutselen, zingen, uitstapjes, wandelen of dingen die cliënten of familie aandragen. Ja, pap zit echt op zijn plek, ik heb het nu met mijn eigen ogen mogen zien.

Pap is meestal gefascineerd door wat ik op of met  de i-phone doe (wil ik ook hebben, kan dat?) en dus liet ik hem wat foto's zien, onder andere deze:



Pap wist niet wat het was: een plattegrond? Een schoen? *chips* pap, het is het ding wat zowat het vaakst kwijt is in je huis! Maar hij is er weer, gevonden en voorlopig weer liggend in de buurt van de televisie. De afstandsbediening. Oh, nooit gezien ... en hij gaat verder met het zoeken naar puzzelstukjes.


maandag 12 november 2012

de kluts


Gistermiddag was pap druk bezig in de bijkeuken toen ik bij hem binnenliep. Hij was iets aan het zoeken, zei hij. Maar wat, dat wist hij eigenlijk niet (meer). Hij schoof de 'antieke' bovenkastjes open en dicht zonder het te vinden. Was het misschien de kluts? Hij moest lachen, ik ook. 's Avonds bleek dat hij echt alweer de kluts kwijt was. Diverse telefoontjes kreeg ik, hij wilde onder andere weten op wie hij nog zat te wachten, of hij wel of niet naar bed kon gaan en of hij wel of niet in zijn eigen huis was ... 



Af en toe of soms iets vaker kijk je als blogger naar je statistieken: hoeveel mensen zijn er wanneer op je blog komen kijken of lezen en hoe zijn ze daar terecht gekomen. Vaak is dat via een andere blog maar ook gewoon door bij Google of een andere zoekmachine een aantal zoekwoorden in te tikken. Om op mijn blog te komen zijn woorden als 'blog', 'Alzheimer', 'dementie' de meest logische. Echt vreemde uitschieters zijn er niet vaak, maar nu is er drie keer (!) gezocht met de zoekwoorden 'incontinentiemateriaal voor katten' en dat vond ik toch wel lachwekkend ...

vrijdag 9 november 2012

de vlag kan uit!

Pap is nu twee keer naar de dagbehandeling geweest in een dorpje verderop, en - hoera! - hij vindt het leuk! Hij zei dat dit een plek is waar hij wel vaker naartoe wil gaan. Hè gelukkig, een zorg minder .... Deze dagbehandeling kan met nog een dag in de week worden uitgebreid, dan is hij tenminste twee dagen per week goed en veilig 'onder de pannen'. 's Middags kreeg ik een telefoontje van mijn broer: ik wilde je even zeggen dat pap me net heel enthousiast belde, hij had zo'n leuke middag gehad. Meestal belt hij mij om te mopperen op het een of ander, dus ik was aangenaam verrast! Nog geen vijf minuten daarna belt pap ook mij op: zeg maedje, ik was bij die oudjes .... :-) ..... en het was heel gezellig. Ik ben daar ook nog gaan wandelen met iemand, een heel aardig meisje .... Het was leuk. Ik ga daar vaker heen. Pff, hij zit op z'n plek. 

dinsdag 6 november 2012

burenhulp ja/nee

Zaterdagmorgen kreeg ik telefoon van pap's (schuin)overbuurvrouw. Ze belde me om te zeggen dat er een busje voor de deur stond met het logo van een technisch bedrijf. Ze wilde me dat alleen even zeggen omdat ze bang was dat misschien weer iemand geld uit pap's zak stond te kloppen. (Zie ook dit bericht) Ik kon haar geruststellen, iemand van dat bedrijf was er om de nieuwe keukenboiler te installeren. Ik bedankte haar voor haar opmerkzaamheid en voor het me bellen. Ze is een oudere dame die haar ogen duidelijk niet in haar zak heeft zitten, en wat kost het nu voor moeite om even te controleren?
Deed me denken aan een telefoontje vorige week: pap's buurman belde omdat iemand verder uit de straat dacht dat een 'zogenaamde' thuiszorger (=iemand met een wit jasje maar ook met verkeerde bedoelingen) stond te prutsen aan het sleutelkastje. Ook in dit geval was het gelukkig loos alarm, het was echt iemand van de thuiszorg die even wat langer nodig had om binnen te komen. Het is fijn dat ik weet dat mensen een oogje in het zeil houden!
En dat laat me gelijk weer denken aan het ergernisje van deze week: mijn broer had  afgelopen woensdag de volle vuilniscontainer aan de straatrand gezet toen het al behoorlijk laat en donker was. Toen ik 's morgens - in verband met de storing waarvoor pap me zo vroeg had gebeld - bij pap kwam zag ik dat zijn container niet op de gele stip stond. De stip waarop de containers moeten staan willen ze geleegd worden. Ik weet uit ervaring dat als een bak niet op die stip staat het een gevalletje jammer-dan-pech-gehad is ... Mijn broer had dus in het donker niet gezien waar de gele stip was en het ding stond daarom niet op de goede plek. De containers van (twee) andere bewoners uit de straat stonden wel op de juiste plek. Mijn ergernisje: als je toch ziet dat de bak van een van je buren niet op de juiste plek staat, dan zet je 'm toch gewoon netjes erbij. Zeker als je weet dat de goede man dementerend is .... Grom grom. Even terzijde: deze buren zijn dus niet dezelfde als de schuinoverbuurvrouw uit de eerste en de buurman uit de tweede alinea.
Gelukkig is de bak geleegd, pap heeft voorlopig geen afval om mee te rommelen ;-)

vrijdag 2 november 2012

geldboompje?

Pap heeft weinig geld nodig, zeker sinds hij geen boodschappen meer doet en ook veel minder op stap gaat dan in het verleden. Toch vraag ik hem regelmatig hoe het is met zijn financiën oftewel de toestand in de portemonnee. Zo ook afgelopen week en als antwoord kreeg ik: 'ik heb nog zeker zeven gulden!'. Ik keek in zijn portemonnee en zag dat het een briefje van tien euro was. 'Zat', vond pap. Wat een verschil met nog niet zo heel erg lang geleden, toen er minstens 100 euro in zijn portemonnee moest zitten wilde hij helemaal tevreden zijn.
Gisteravond - ik ging toch nog maar even langs na alle verwarde telefoontjes 's middags - leek alles in weer in orde te zijn met hem, van verwardheid was geen sprake (meer). 'Heb je nog geld in je portemonnee?', vroeg ik hem. Hij toonde me de inhoud: zestig euro!! Ik heb geen idee waar dit vandaan komt, ik heb hem niets gegeven tussen afgelopen week en gisteren. Op mijn vraag waar zijn geldboompje staat kreeg ik een vragende blik terug ..... Geen idee dus ... 

donderdag 1 november 2012

vandaag en afgelopen week

Afgelopen week ben ik met pap op familiebezoek geweest. Het was gezellig, maar je merkt duidelijk dat hij gesprekken niet of niet goed meer kan volgen. Niet erg, de middag was geslaagd, hij en wij allemaal vonden het gezellig. Op de heen- en terugreis (we gingen naar Maastricht) wees ik hem op de geweldige bouwactiviteiten rondom de A2 stadstraverse: ongelooflijk wat een werk dat daar wordt verricht! Hij snapt alleen niet waar we rijden, op geen enkel moment dat we onderweg zijn.
Dinsdag was weer tijd voor controle van de diabetes bij de POH: bloeddruk en -waardes in orde, alleen weer een kilogram lichter. Voor haar geen probleem, maar ik ben benieuwd wat ze hiervan bij geriatrie vinden aan het einde van deze maand. Ook de griepspuit is weer 'binnen', makkelijk, zo hoef ik hiervoor niet extra naar het griepprikspreekuur. 
Vanmorgen werd ik al vroeg uit mijn bed gebeld: de ijskast doet het niet meer, ik heb de hele nacht geprobeerd, maar krijg hem niet meer aan! Ruim voor acht uur sta ik bij hem op de stoep. Ik was even bang dat hij weet ik niet wat had gerommeld gedaan maar niks van dit alles. Koelkast is uit, stop (heerlijk ouderwetse stoppen in de meterkast ...) is eruit gevlogen.


Gezien mijn fascinatie voor stroom en gas (niet dus ... ) roep ik de hulp in van mijn man, en wat blijkt: de koelkast is onschuldig, de stoppen idem dito. Het keukenboilertje is kapot en heeft de stop doen uitslaan. Gelukkig, de koelkast kan weer aan! Ik bestel een nieuw boilertje, dit wordt zaterdag geleverd en ook gemonteerd. 
Vanmorgen is weer probeerdag: pap wordt opgehaald door F. van TOP-zorg, ze gaan kijken op een andere locatie voor dagbehandeling. Vervolgens is pap de hele middag de weg kwijt. Zeker tien telefoontjes volgen met telkens een andere vraag en/of opmerking: Hoe heet het waar ik hier woon? Hoef ik niet te werken, wie zegt dat ik gepensioneerd ben? Ik ben toch nog geen 83 zeker?? Ik ben niet gek, ik weet precies wat gaande is ... Hoeveelste keer ik je vandaag bel? Ik zou het niet weten, de derde keer? Tien?? Nee, dan heeft iemand anders gebeld. Waar ik ben geweest, nou, gewoon thuis. Waar woon jij, hoe ver is dat van hier? Je broer (lees: mijn man, die hij het gesprek ervoor aan de lijn had) heeft me precies uitgelegd hoe het allemaal zit, ik zie nu het licht weer!
Vandaag is ook de afvalcontainer geleegd. Gelukkig. ;-)

zondag 28 oktober 2012

afval enzovoorts

Afgelopen vrijdag had Mien - pap's vaste hulp - het me al toegefluisterd: je pa is weer aan 't rommelen met het afval ... Vandaag had ik pas de moed om buiten te gaan kijken wat hij nu weer had uitgespookt. Ik zie een lege GFT bak, blad en takjes liggen ernaast, dat gooi ik er dus in. Verder een plastic zak vol kranten, die gaat mee naar binnen. Ik flikker gooi ze fijn in de doos met oud papier die binnen in de bijkeuken staat. Verder staan er 'n aantal propvolle zakken voor plastic afval waar van alles in zit, maar helaas niet alleen verpakkingsmateriaal. Ik heb geen zin om afval te gaan sorteren en schud ze leeg in de afvalcontainer. Ik vraag pap of hij alsjeblieft niet meer wil rommelen met afval. Ik heb geen zin om van dit opruimen een gewoonte te maken. Hij is hartstikke onschuldig zegt hij, als een pasgeboren baby. Volgens hem gooit Jan en Alleman afval bij hem in de bakken. Tja, en dat haalt hij er misschien weer uit, of niet, want dat weet hij eigenlijk niet meer ....  Ik weet dat niemand anders bij hem achterom komt om afval in de bak(ken) te gooien maar hem dat zeggen is zinloos. Donderdagochtend wordt de bak geleegd, even duimen dat alles er tot die dag fijn in blijft zitten.

zaterdag 27 oktober 2012

blog

Vandaag heb ik mijn blog een beetje opgeschoond. Ik leg voortaan weer wat meer de nadruk op het gebeuren rondom Alzheimer. De blogs die ik iedere dag volg hebben hier eigenlijk niet veel mee te maken. Ik blijf ze wel gewoon trouw lezen maar ze staan niet meer apart vermeld in het linkerrijtje van mijn blog. Alleen blogs die direct of indirect te maken hebben met Alzheimer staan nog apart vermeld in mijn leeslijst.

donderdag 25 oktober 2012

eindelijk!

Hè, hè, eindelijk, eindelijk heb ik je aan de telefoon. Ik wilde je stem horen, mag dat?
Tuurlijk pap, natuurlijk mag dat! Ik zag inderdaad op onze thuistelefoon dat ik gisteren een fiks aantal keren gebeld ben door hem, maar ik was de hele dag niet thuis, en dan kan ik moeilijk de telefoon beantwoorden. Normaal belt hij me dan altijd op mijn mobiele telefoon maar gisteren dus niet. Het was een behoorlijk drukke dag voor me, met gelukkig een leuke en ontspannende afsluiting. Ik ging met een vriendin naar de voorstelling 'Zadelpijn 2: het verwende nest'. Heel leuk, 'n aanrader, en ook zonder dat ik het boek gelezen had was het goed te volgen. Toen ik na de voorstelling thuiskwam was het te laat om pap nog te bellen. Vanmorgen ben ik vrijwillig gaan werken en daarna is het me ontschoten.
Ik wilde je eventjes laten weten dat ik een zware ochtend heb gehad. Ik ben koffie wezen drinken bij die oudjes ..... Vandaag was dus weer 'n dag dat hij met F. van TOP-zorg naar de dagbehanding is geweest. Hij vindt 't dus echt drie keer niks. Vanmiddag belde F. me al. Ze was pap vanmorgen gaan ophalen en hij had al direct tegen haar gezegd dat het de laatste keer zou zijn dat hij er naartoe ging. Typisch toch hoe het brein werkt: korte kortetermijngeheugen is 'nul' en deze dingen, die blijkbaar erg ingrijpend zijn voor hem, onthoudt hij! F. neemt hem volgende week mee naar een andere dagbegeleiding. Misschien is hij toch nog 'goed genoeg' hiervoor (het is eigenlijk niet bedoeld voor mensen met Alzheimer ....) en voelt hij zich hier wel thuis .... Ik hoop het! Wordt ook vervolgd ...

dinsdag 23 oktober 2012

'n gewone dinsdag

Vandaag was weer 'n gewone dinsdag. De dag na de maandag, de dag dat ik 'vrij' ben en pap van mezelf niet hoef te bezoeken. Nu zit ik de laatste tijd in 'n soort van tweestrijd op die maandagen: niet gaan, omdat het maandag is of wel gaan, omdat pap - nu zijn vriendin (tijdelijk) niet mee wandelt - niet mee wil wandelen met het wandelgroepje. Gisteren had ik geen keuze: ik voelde me niet lekker en was de hele dag niet van de bank af te branden. Ik bleef dus thuis. Als ik pap aan de telefoon heb (een van de vele telefoontjes die dag ...) en vraag of hij 's middags is gaan wandelen met de groep beantwoordt hij bevestigend en zeer stellig met "Ja!" maar ik denk dat het een "nee" was omdat zijn telefoontje te vroeg in de middag is. Hij is in ieder geval niet met de groep meegegaan, maar heeft 's morgens zelf een rondje gelopen. Ach, zolang hij de weg naar huis weet is dat geen probleem ....
Vandaag ging ik weer met boodschappen naar hem toe, niet te veel en niet te weinig. Ik had eergisteren al van alles voor hem gekocht, voor vandaag alleen (weer) bananen :-), 2 pakjes brood, een pot haringen en wat boterhamvlees. Er liggen nog voldoende diepvriesmaaltijden in de vriezer, volgens mij is pap een beetje uitgegeten op het assortiment van (afwisselend) AH, Jumbo en Plus ... Toch nog maar eens kijken of we niet maaltijden gaan bestellen bij Apetito, daar heb ik een tijd geleden ook al eens naar gekeken, maar het probleem was toen de bezorging en de bewaring van de maaltijden, omdat ze bij mijn jongste broer geleverd moeten worden. Het bewaren zou geen probleem moeten zijn omdat hij nu de vriezer van pap heeft. Nu nog kijken naar de tijden van bezorging ... Wordt vervolgd ...

zondag 21 oktober 2012

boodschappen op zondag

Als ik bij pap kom wil hij net de deur uit gaan, lekker wandelen. Het is vandaag ook heerlijk weer daarvoor. Pap heeft een paraplu in zijn handen die hij mee wil nemen. Maar dat vind ik niet nodig. Ja maar, daarmee loop ik lekker, zegt pap. Ik raad hem aan om dan een wandelstok mee te nemen, dat staat ook nog eens chiquer. Hij vindt het een prima idee. Maar eerst moeten de door mij meegenomen boodschappen op de juiste plekken worden gelegd: nee pap, bananen hoeven niet in de vriezer, en ook niet in de ijskast ;-) Nog voor we alles op de plek hebben liggen is de eerste banaan al op, daar is hij zo ontzettend dol op! 
Het is trouwens erg frisjes in huis. Volgens de thermostaat is de verwarming uit, en dus ik stuur ik mijn broer een sms met de vraag of hij nog eens heeft gekeken naar de waterdruk. Ook al is het nu lekker weer, vanavond is 't te koud om zonder verwarming te zitten. Ik hoop dat hij vanavond nog eventjes gaat kijken ...

donderdag 18 oktober 2012

iets anders

Las gisteren hier een mooi gebaar en dat zette me aan het denken. Denken aan 'mijn' link tussen Alzheimer en MS. Het eerste is mede de reden waarom ik nu al ruim 500 berichten lang mijn blog schrijf. Het tweede is al járen deel van mijn leven, helaas. Gelukkig wel in een zeer milde vorm, maar dat weet je nooit als je de diagnose krijgt. Het blijft levenslang als een zwaard van Damocles boven je hangen. En da's bij mij al ruim 25 jaar. Iemand die me pas kent of niet goed kent weet het niet en ziet het niet. Hoeft ook niet, ik loop er niet mee te koop. Voor de meesten is MS synoniem aan rolstoel, maar gelukkig is dat niet altijd zo. In zeldzame gevallen niet. En dat ben ik, een zeldzaam geval ;-) Normaal schrijf en praat ik er dus niet of nauwelijks over, maar nu even wel, ik heb er genoeg over nagedacht om dit blogbericht aan te wijden.
De volgende link met MS is mijn moeder. Zij had ook MS. Zij was niet zo gelukkig, haar lijden was groot en zwaar. Ik zie haar nog liggen op haar bed voor het raam. Da's ook zo ongeveer de enige herinnering die mijn kinderen aan haar hebben: oma die altijd in het speciale bed voor het raam in de woonkamer lag. Mijn vader heeft haar jarenlang en tot aan haar dood thuis verzorgd. Gelukkig niet alleen maar met behulp van velen van de thuiszorg. Een heel zware beproeving maar ik heb hem nooit horen klagen. Ik heb nog een familielid met MS, ook hem heeft het lot zwaar getroffen. Ik zie hem niet vaak, lees wel zijn FaceBook berichten en ben in gedachten bij hem. 
Ik schrijf dit dus om steun te vragen voor Francine van de blog 'Stukje bij beetje' maar vooral voor de Stichting MS Research. Francine vraagt niet veel: ze is tevreden met iedere euro van iedere bloglezer voor Stichting MS Research. Ik zou graag iets meer willen zien ;-) Ik wil Stichting MS Research op deze manier helpen op weg naar genezing voor 'ons' MS patiënten.

woensdag 17 oktober 2012

zorgtraject

Gisteren telefoontje gekregen van de zorgtrajectbegeleider: hij wilde weten hoe een en ander ging en liep. Hij doelde hiermee onder andere op het gesprek dat we bijna een half jaar geleden hadden en waarbij de mogelijke inzet van TOP-zorg is besproken. Ik heb hem geïnformeerd over het aantal keren dat pap inmiddels bij de dagbehandeling is gaan kijken, verder is afgesproken dat we contact houden.

Pap heeft voortdurend andere spulletjes bij zich of op tafel liggen, een teken dat hij voortdurend op zoek is naar '?' Zo ligt nu dit gezangboek op de keukentafel met een geel briefje erop:

'Liefdevol meegenomen vanuit de broederskapel!
 In de kapel dacht ik:
 der Herr ist mit dir und du gehst mit mir!'

:-)

zaterdag 13 oktober 2012

stil

Ik las vanmorgen dat Anne van de blog les choses de la vie is overleden. Het was al een tijdje stil op haar blog, ze reageerde ook al een tijdje niet meer hier, en nu blijft het stil .... Ik wens haar man Eddy en haar verdere familie veel sterkte!

vrijdag 12 oktober 2012

te snel en afval

Pap gaat aanstaande dinsdagmiddag toch nog een keer naar de dagbehandeling waar hij nu 'al' twee keer is gaan kijken/proberen. En hij wordt daarna weer fijn thuisgebracht door F. (TOP-zorg), en niet door het busje ;-) Het overal kijken en (uit)proberen is een proces wat langzamer gaat en moet gaan dan ik denk .... ik ben dus te snel ..... het moet allemaal veel langzamer .... 
Dat bleek gisteravond ook weer. Ik wist dat de afvalcontainer hartstikke vol zat en dus aan de straatrand gezet moest worden. Ik weet ook dat mijn broer, die dit normaal altijd doet, heel veel (lees: te veel) aan zijn hoofd heeft en dus besloot ik om pap telefonisch te instrueren: pap, de bak voor het GFT, je weet wel, de bak met de groene deksel, die moet aan de straatrand worden gezet. Dan wordt die morgenvroeg geleegd. Maar hoe vaak ik het ook probeerde uit te leggen, pap snapte echt niet wat ik bedoelde. En dan weet je weer dat het allemaal niet goed gaat, en veel langzamer en duidelijker moet worden uitgelegd. Maar dat (beeldend) uitleggen kan wel als je oog-in-oog met hem staat maar niet door de telefoon. Ik was te moe om nog naar hem toe te rijden om het samen met hem te regelen: kijk pap, die bak, die zetten we nu aan de straat. Dus schreef ik mijn broer een sms om hem eraan te herinneren. Vanmorgen kreeg ik een sms van hem terug: bak staat aan de straat. Ik ging later die ochtend nog langs met boodschappen en zag dat de bak weer terug op z'n plekje stond. Gelukkig helemaal leeg. En pap? Geen idee had die lieve man waar ik het over had .....

dinsdag 9 oktober 2012

maandag

Mijn berichten zijn niet meer wat ze waren: ik heb ruzie met mijn op z'n laatste benen lopende laptop en ik kan maar niet wennen aan het schrijven van stukjes op de i-pad ...
Gistermorgen is pap weer met F. naar de dagbehandeling geweest, dit keer is hij er ook blijven eten. Hoe hij 't vond? Nou, hij was er niet echt kapot van, alhoewel hij volgens F. wel actief heeft meegedaan aan diverse activiteiten. En hoe het eten hem smaakte? Hij beweert dat zijn eigen kookkunsten vele malen beter zijn :-)
F. had hem op tijd thuis afgezet zodat hij 's middags gewoon mee kon gaan wandelen. Maar hij had geen zin, zei hij tegen haar, hij was te moe. Toen 'n kwartiertje later iemand van het wandelgroepje aanbelde stond hij toch fijn klaar :-) maar toen bleek dat zijn vriendin niet mee ging is hij alsnog thuis gebleven.
Volgende week gaat F. met hem naar een ander verzorgingshuis, dit keer alleen 's middags. De bedoeling is dan dat hij met de taxibus terug naar huis wordt gebracht. Ben benieuwd wat hij daarvan vindt. Maar het is echt niet zo eenvoudig allemaal, er zal nog heel wat water door de Maas stromen voordat hij 'vast' op zijn plek zit. Wordt vervolgd ....

zaterdag 6 oktober 2012

vergeten?

Zou pap zijn vriendin al zijn vergeten nu ze niet meer op zijn telefoonlijst staat en hij haar al ruim een week niet meer heeft kunnen bellen? Vorige week miste hij haar naam en telefoonnummer, ze stonden niet meer op zijn telefoonlijst. Ook belde hij me om de haverklap om te vragen waar ze toch was en hoe hij haar kon bereiken. Nu niet meer. Ik zie ook geen briefjes meer liggen met haar naam erop. Zou hij haar nu 'kwijt' zijn? Mijn schoonouders zijn vanmiddag bij haar op bezoek geweest om haar te condoleren met het verlies van haar dochter. Ze zei dat ze blij was dat pap haar niet meer constant belt, ze kan het echt niet verdragen op dit moment. Maandag is weer wandelclubje-dag, waarschijnlijk gaat ze dan als vanouds weer mee wandelen. Het zou goed zijn als afleiding. Ik ben benieuwd hoe pap dan reageert ...


Pap is een verzamelaar: op tafel liggen dit keer twee oude (lees)brillen, een oud hoesje en een schoolfotootje van heel lang geleden. De brillen blijven hem intrigeren: hij kan er niet goed door kijken .... Ik leg ze veilig weg, stel je voor hij struikelt over een matje of verstapt zich als hij zo'n bril met glazen in verkeerde sterkte op zijn neus heeft staan.
Uit de kelder haal ik twee volle dozen met oud papier. Gek genoeg heb ik ze niet eerder zien staan. Het zijn onder andere kranten uit juni en juli van dit jaar.  Ik stop ze in een krat die in de bijkeuken klaar staat om binnenkort weer aan de straatkant te worden gezet. Ik zei het al, het is en blijft een verzamelaar die pap .... 

donderdag 4 oktober 2012

TOP-zorg

Inmiddels is F. (verpleegkundige TOP-zorg) een aantal keren bij pap thuis geweest. De eerste keer, bij de kennismaking, was ik erbij. De keren daarna niet: zij moet een vertrouwensband met hem opbouwen en daar hoef ik niet bij te zijn. Vandaag is ze voor het eerst met hem naar een verzorgingshuis in de buurt geweest. Ze hebben er koffie gedronken en pap heeft deelgenomen aan de geheugentraining van de groep. Volgens F. ging het erg goed en had pap een leuk contact gehad met een heer die er ook was. Afgesproken is dat ze aanstaande maandag weer met pap ernaartoe gaat, en dan blijven ze ook (warm) eten. Die heer waar pap vandaag een leuke klik mee had is er dan ook weer. Als dit eens het begin zou kunnen zijn van regelmatige dagbehandeling .... duimen dus dat het goed gaat!!



dinsdag 2 oktober 2012

telefoonlijst

Pap was ervan overtuigd dat hij met pensioen was gestuurd door zijn collega's: 'ze hebben me mijn telefoonlijst weggenomen, en nu kan ik niets meer. Ze hebben me blijkbaar niet meer nodig ... ' Blij als een kind was hij toen ik hem de nieuwe lijst liet zien, en deze ophing op de vertrouwde plek bij de telefoon. De lijst hangt er inmiddels een aantal dagen, het is hem niet eens opgevallen dat de naam van E., zijn vriendin, er niet meer opstaat. Ik heb 'm bewust weggelaten, ik vraag ook maar niet of hij haar nog heeft gebeld, ik zou hem maar op gedachten brengen. Wie weet heeft hij echt niet meer gebeld en is het 'uit het oog uit het hart'. Toch wel triest ..... Omdat ze voorlopig met niemand contact wil kan ik het haar ook niet vragen.
Als ik bezig ben met dit bericht te schrijven gaat mijn telefoon: pap. Pas voor de eerste keer vandaag trouwens. Hij kan E. nergens bereiken, zegt hij .... Ik vertel hem weer over het hoe en het waarom. Dat maakt hem verdrietig, zegt hij. Of ik soms weet waar ze woont? Ook dat weet hij niet meer, terwijl het maar 1 straat bij hem vandaan is .... Hij wil haar een briefje schrijven, zegt hij, omdat ze al zo lang een goede vriendin is, al vanaf dat hij in Utrecht studeerde .... Oeps, zijn beleving van hun relatie strookt niet met de werkelijkheid. Toen, meer dan vijftig jaar geleden, kende hij haar echt nog niet. Ik beloof hem dat ik ervoor zal zorgen dat zijn brief op de juiste plek komt.

zaterdag 29 september 2012

triest

De oudste dochter van paps vriendin is plotseling gestorven, ze was pas vijfenvijftig. Da's triest. Triest is ook het telefoontje wat ik krijg van haar broer: kan je alsjeblieft je pa ervan proberen te weerhouden om telkens en telkens weer te bellen naar mama. Ze kan het nu niet hebben en volgens mij snapt hij niet wat er gebeurd is ... Ik condoleer hem, wens hun sterkte en beloof mijn best te doen. Ik bel pap op, vertel wat er is gebeurd en vraag hem om op te schrijven dat hij E. voorlopig niet kan en mag bellen en waarom. Als ik bij hem ben zie ik dat hij inderdaad een klein briefje bij zijn telefoonlijst bij de telefoon heeft opgehangen: E. niet bellen. Ik zal de telefoonlijst opnieuw maken, nu zonder haar naam en telefoonnummer erop, misschien dat dat beter helpt om haar even te vergeten ... Ik merk aan de telefoontjes later die dag en avond dat het allemaal behoorlijke invloed op hem heeft, hij voelt zich raar in zijn hoofd, zegt hij. En hij weet niet goed waarom. Ik vertel telkens weer wat er is gebeurd, en dan  is het van och ja, gvd, dat wist ik maar was ik kwijt .... En nogmaals druk ik hem op het hart om haar niet te bellen ... Nee, dat doe ik niet en heb ik ook nog niet gedaan ... Tja, dat weet ik dus niet, dat hoop ik maar. 

donderdag 27 september 2012

medicatie-verstrekking

Sinds pap niet meer zelf zijn medicatie neemt maar deze verstrekt wordt door de thuiszorg zitten de zogenaamde blister- of baxterzakjes in een klein maar eenvoudig medicijnkistje dat wordt afgesloten met  een even eenvoudig sleuteltje. Het is echt een prul waarvan je het slot bij wijze van spreke met behulp van een mes kunt openen. Tot een aantal weken geleden was dit ding veilig en heilig voor hem. Het was 'van de maedjes' dwz de dames van de thuiszorg en hij bleef er met zijn vingers vanaf. Tot voor een paar weken dus. Toen was op een dag het sleuteltje weg. Normaal wordt het in de zorgmap bewaard, maar daar zat het niet in. Het kistje was afgesloten, maar kon gelukkig inderdaad met een mes worden geopend zodat de medicatie toch kon worden verstrekt. Er werd melding gemaakt in de zorgmap en ik werd gebeld met de vraag of ik wist waar het sleuteltje kon zijn. Toen ik naderhand bij pap boven op de badkamer kwam, op zoek naar vuile was èn het sleuteltje, want je weet maar nooit, kon ik mijn ogen niet geloven: de deur naar het verwarmingskamertje (zie --> dit bericht <-- om te lezen waarvoor dit is afgesloten) stond open, de sleutel stak in het slot! En het kleine sleuteltje van het kistje lag aan het hoofdeinde van pap's bed .... Hij had dus kans gezien om het sleuteltje te pakken uit de map, het kistje te openen, hieruit de sleutel van het verwarmingskamertje te nemen en de deur te openen. Datgene wat hij aan vuile was in bad had laten weken hing weer fijn op aan het rekje .... in het verwarmingskamertje! 

het oude medicijnkistje

Hoogste tijd om iets te kopen waarin medicatie èn sleutels veiliger kunnen worden opgeborgen! En nu staat er een stevig kluisje met cijferslot in de boekenkast. Uit voorzorg staat de code nergens in de zorgmap opgeschreven, je weet maar nooit. En pap? Die vindt alles heel normaal, want dit is iets nieuws 'van de maedjes', van de dames van de thuiszorg dus. En ik? Ik vraag me af wat ik moet doen met bijvoorbeeld alle poetsmiddelen in huis .....Dit heb ik uit voorzorg maar gelijk in de prullenbak gegooid:


dinsdag 25 september 2012

even ertussenuit

Een paar dagen ertussenuit, even niet mantelzorgen. Dat is iets waar ik steeds vaker behoefte aan heb. Gewoon thuis blijven en dan gewoon niet bij pap langs gaan telt niet, want dan ben je in gedachte toch niet vrij. Wel dus door echt even weg te gaan, echt even helemaal weg. We gingen een paar dagen naar Riga. Niet alleen omdat het een prachtige stad is waar we nog nooit zijn geweest, maar vooral omdat onze oudste er sinds een kleine maand woont en studeert. Het was een reisje met volgepakte koffers vol kleding en spullen voor hem, en voor ons net genoeg reserve kleding zodat we niet voor schut zouden lopen :-) Wat een prachtige stad is dat! Echt de moeite waard: zoveel ontzettend mooie gebouwen, vriendelijke mensen, mooie sfeer. Hier zullen we vaker naar toe gaan!

Hé, dat heb ik vaker gezien!
Ik had helaas geen tijd voor mijn grote hobby: supermarkten in het buitenland bezoeken, op zoek naar glutenvrije producten. Maar dat komt nog wel eens. Ik zag wel kans een reclamefolder door te spitten, met deze grappige vondst als resultaat: 


AH aardbei-ijs in de aanbieding!


prachtige parken 

Het vrijheidsbeeld

Dansende en zingende mensen op straat

Veel moet nog worden opgeknapt
Ik had de telefoon bewust op 'uit' staan, maar kon wel zien dat pap vaak, héél vaak heeft gebeld. Het lijkt alsof ik heel lang ben weggeweest, maar het waren net 3 nachten. En nu, nu ben ik weer volop 'im Einsatz'....

vrijdag 21 september 2012

sta er even bij stil ...

Dit is mijn bescheiden bijdrage aan de dag van vandaag, Wereld Alzheimer Dag:

Vandaag, 21 september, is Wereld Alzheimer Dag. Een dag bedoeld voor bewustwording rondom dementie. Maar liefst 1 op de 5 mensen krijgt deze ziekte. Voor vrouwen is de kans zelfs 1 op 3 ... Klik --> hier <-- voor de activiteiten per regio. 

Ik kreeg een verzoek om aandacht te vragen voor het documentaireproject 'Gezichten met dementie' van kunstenaar Herman van Hoogdalem en regisseur Gijs Wanders (ja, degene die vroeger het journaal presenteerde ;-) ). Zij werkten samen aan een serie portretten van dementerenden en hun geliefden. Dit project wordt gepitcht bij EU1. De pitch met 'trailer' is --> hier <-- te bekijken.

Op de regionale tv zender L1 was afgelopen week onder andere aandacht voor het boek 'Waarom ik moet liegen tegen mijn demente moeder' van Cyrille Offermans. 

donderdag 20 september 2012

hoe 't ging vanaf maandag

Maandag heb ik pap geïnformeerd over zijn korte reis en verblijf bij zijn vrienden in het Brabantse land. En vanaf maandag is pap helemaal de kluts kwijt. Het bellen wordt duidelijk frequenter, de vragen aan mij worden steeds en steeds weer herhaald: Waar moet ik ook al weer naar toe? Potverdorie ..... hoe kom ik daar? En heb ik wel genoeg geld, en hoe moet dat met inpakken, en met eten, en hoe kom ik daar? Het laat hem niet los. Gelukkig gaat hij 's middags wandelen, en hoop ik dat hij daarna weer is vergeten dat hij woensdag weg gaat. Maar nee hoor, 's avonds en zelfs 's nachts (!) belt hij, en ik kan zeggen dat het echt niet leuk is om 's nachts wakker te worden gebeld. Ik vind het in ieder geval maar niks, op zo'n moment klopt echt je hart in je keel, en verwacht je het ergste en niet de opmerking: zeg, ik ben klaar met strijken, wat kan ik nog meer doen? Dus ik word kwaad, en zeg dat hij moet ophouden met bellen!! Daarna is het stil .....
's Morgens weet hij van niets als ik bij hem kom. Ik stel voor om samen het koffertje in te pakken, dus we gaan naar boven. Maar hij is me al voor geweest:



een volle reistas,

2 overvolle koffertjes,

volgepropt met bijvoorbeeld vuile zakdoeken,

beddengoed, handdoeken, washandjes, kleerhangers,

logische en zeer onlogische spulletjes,

stropdassen en stukjes stof,

en een bijna antiek fototoestel.

We pakken samen weer alles uit en ik pak een klein koffertje in met alleen de hoognodige spulletjes voor 1 dag en 1 overnachting. Voor de zekerheid neem ik het koffertje mee naar huis, dan weet ik zeker dat er de volgende dag alleen datgene inzit wat er in moet zitten.
's Middags gaat weer een aantal keren de telefoon. Het klinkt niet goed: pap voelt zich beroerd, zegt hij. Hij is 'raar' in zijn hoofd, hij voelt zich slap. Ik vraag of hij ziek is, of hij misschien heeft overgegeven, maar dat is niet het geval. Ik weet niet wat het is, het voelt raar, ik voel me niet goed! Dit klinkt niet lekker, en in een opwelling zeg ik dat ik zijn dagje uit ga afbellen, en dat is dus precies wat hij wil horen: Ja, graag! 
Samenvattend: pap is thuis gebleven, zijn tas hebben we weer uitgepakt. Ik heb zijn beste vriend gebeld om door te geven dat pap niet in orde is en zich te beroerd voelt om naar Hilvarenbeek te komen. Ik heb thuiszorg gebeld om de zorg die was afbesteld toch weer plaats te laten vinden i.v.m. medicatie-toediening en maaltijdverzorging. Ik heb Hannie een mailtje gestuurd om te zeggen dat ik niet samen met haar ga lunchen, mijn zoon krijgt een sms-je met de mededeling dat ik hem niet kom bezoeken en ik heb mijn DE-punten weer uit mijn handtas gehaald. Ik ben 's avonds nog een extra keertje bij pap langs geweest om te kijken hoe het ging. En omdat het gelukkig toch weer beter ging ben ik 's middags in Aken gaan winkelen, en dat was ook leuk ;-) 

dinsdag 18 september 2012

wielrennen, overzicht en de reünie

Dat het nu echt (weer) beter gaat nu pap alweer ruim een week de originele Reminyl slikt kan ik dus echt niet  zeggen. Het geheugen laat na, echt enorm na. En de verwarring? Ach, hij belt nu niet meer om te zeggen dat hij klaar is op de praktijk, maar voor de rest slaan de opmerkingen vaak kant noch wal. Triest ... En dat onophoudelijke bellen ..... ik kan er soms tegen en vaak ook niet (meer). Dan neemt mijn man de telefoon op, en zegt vervolgens dat ik niet thuis ben. Triest ... 
Afgelopen zondag was ik bij pap. Omdat zijn straat en buurt de hele dag niet toegankelijk waren in verband met het wereldkampioenschap wielrennen zijn we er op de fiets heengereden. Samen met pap kijken we naar de rechtstreekse beelden van de start van diverse teams op televisie en zo gauw we de helikopter buiten horen snellen we naar buiten om de ploegen live te kunnen zien. En pap snapt daar dus echt niks van ..... Fietsen die een rondje? Dat kan toch helemaal niet, dat ze op televisie zijn èn op straat .... Wat doen die helikopters toch, daar word ik gek van. En dit riedeltje horen we bij ieder team, keer na keer. 


Humor hoort daar ook bij: bij de zoveelste keer dat pap zegt dat hij helemaal gek wordt van de helikopters zeg ik dat het een geluk is dat hij dat toch weer snel vergeet. En dan lacht hij om het hardst ;-)


mooi hè, echt de moeite waard om te bezoeken! 

hier hadden ze wellicht nog de illusie ....



Prachtig weer, prachtige locatie (euh ... niet geheel objectief geloof ik) en mooie sfeer!
Maandag vertelde ik hem dat ik 'm woensdagochtend zal ophalen voor de jaarlijkse reünie met zijn jaargenoten. Weer in het Brabantse, weer in Hilvarenbeek. Ik breng hem er naartoe, blijf even om samen met zijn vrienden een kop koffie te drinken, om zijn spulletjes op zijn kamer in het hotel te zetten. Maar dan is het aan hen .... zij mogen een hele dag, avond en ochtend met hem optrekken. En dat zal niet altijd makkelijk zijn .... Maar ze kennen hem langer dan vandaag en hebben hem graag erbij, getuige deze e-mail:


Ik ben er van overtuigd dat hij daar geweldig van zal genieten.Ik heb hem pas nog gebeld en dan komt hij heel opgewekt over.Maar ik heb hem niets verteld over onze bijeenkomst omdat ik wel weet dat hij dat niet kan plaatsen.Alleen het heden en! het verre verleden kent hij.Daar kan hij goed over meepraten en wij doen niet anders.En vergeet zijn medicijnen niet,trouwens ik de mijne ook niet!


Voor daarna heb ik - net als vorig jaar - afgesproken met Hannie, wij gaan fijn lunchen en zullen elkaar vast weer veel te vertellen hebben. Ik wil daarna nog naar Breda, ik heb nog veel punten die ik bij de DE-winkel wil inwisselen voor leuke cadeautjes ;-) en wie weet maakt mijn middelste een lekker kopje koffie voor zijn moeder .... Kortom, mijn dag wordt leuk, en die van pap vast ook!

vrijdag 14 september 2012

wat er zoal aan de hand was




Het blijkt inderdaad zo te zijn als ik in een reactie las op een vorig bericht

'Per ..... wordt herhaalreceptuur klaargemaakt bij een zogeheten 'central filling apotheek'. Voor u als klant zal er niets veranderen. De medicatie wordt dan door een robot bij de groothandel verpakt en kant-en-klaar aangeleverd in de apotheek. Per ....... is onze apotheek gestopt met het bereiden van op maat voorgeschreven receptuur. Dit in verband met de hoge kosten en niet kostendekkende vergoedingen. Deze recepten worden nu bij een bedrijf dat gespecialiseerd in in bereidingen besteld'. 

De apotheek doet de medicatie - omdat deze niet standaard (=goedkoopste) is - niet in de baxter, de thuiszorg mag geen baxters verstrekken waarvan de inhoud gewijzigd is door iemand anders dan een apotheker(sassistent). Dus is nu met de thuiszorg afgesproken dat alleen personeel dat medicatie uit doosjes mag verstrekken (serieus: niet iedereen mag dat!) 's morgens bij pap langs komt om hem de pilletjes uit de baxter èn de losse tablet Reminyl te verstrekken (dit geldt vanaf de volgende periode, tot en met volgende week zit de Reminyl wel nog in de baxter, erin gestopt door mijn broer). 

Het verstrekken is trouwens al op dag 4 fout gegaan: pap heeft die dag 2x een tablet Reminyl gehad. Niet goed dus. Een - weliswaar oplettende - thuishulpkracht had opgemerkt dat er niet op het zakje vermeld stond dat er ook Reminyl in zat terwijl pap dit wel moest krijgen. Na overleg met kantoor heeft ze pap een (extra) tablet gegeven. Ik moet hierbij hand in eigen boezem steken: ik had tegen mijn broer moeten zeggen dat hij, toen hij het tabletje handmatig in het zakje stopte, er ook op had moeten schrijven dat het tabletje er daadwerkelijk in zat. Ook had hij hier zelf aan kunnen denken ...

Pap was dus jarig afgelopen woensdag, maar dat wist hij zelf echt niet want er was niemand die hem zoiets vertelt! De felicitaties met bijbehorende kusjes door thuiszorg ('s avonds zelfs met rondedansje en een liedje, zó leuk!) en de hulp (WMO) laat hij zich goed welgevallen. En ook het stuk vlaai dat ik hem voorzet vindt hij hartstikke leuk en lekker! Ik zet de boodschappen in de koelkast. Aangezien ik 's middags verhinderd ben hoop ik dat pap of de visite die wellicht langs komt zelf eraan denkt/denken dat er wel eens iets lekkers in de koelkast zou kunnen staan ..... Maar als ik 's avonds terugkom staan de vlaaien nog fijn daar waar ik ze had neergezet .... Tja, dat had natuurlijk niemand aan pap verteld ;-)





Hij heeft vele kaarten, cadeautjes en bloemen gekregen. Ook een kaart van Alzheimer Nederland. Pap bekijkt de kaart keer op keer, maar snapt niet van wie die is: van welke vereniging is dit? Ben ik lid van deze club? Hij snapt echt niet (meer) wat dat is, Alzheimer. Ik zeg maar dat het heel duidelijk zijn vereniging is en hopelijk nooit de mijne wordt ....




dinsdag 11 september 2012

mededelingen van huishoudelijke aard

Op de site van Alzheimer Nederland staat altijd een hoop interessante informatie. Ze zijn afgelopen week  gestart met een nieuwe publiekscampagne die ook op televisie te zien is:




Pap is morgen jarig, hij wordt 83! De bedoeling is dat ik 's morgens een paar vlaaien voor hem ga halen, en die bij hem neerzet. Verder heb ik spullen gekocht die hij normaal nooit in huis heeft maar die wel bij een verjaardag horen: (alcoholvrij) bier, sap, nootjes, toastjes, salade. Die spullen zet ik ook morgen pas bij hem neer, anders is alles voor die tijd al op ;-) Ik heb niemand uitgenodigd, maar degene die wil komen is altijd welkom! 

Er is nog een blog die zeer zeker de moeite van het lezen waard is, en dat is de blog van Kris, en dan met name de berichten over haar moeder. Als ik haar stukjes lees besef ik weer hoe mijn vader achteruit is gegaan in de loop der jaren.