woensdag 11 januari 2012

ik weet 't ...

Ik weet 't .... niet meer zo vaak bloggen had ik mezelf voorgenomen, maar 't bloed kruipt waar 't niet gaan kan ... naar 't volgende blogje dus. 't Is ook vaak moeilijk, pap zegt en doet zóveel wat ik absoluut wil onthouden en ook wil delen omdat 't triest maar ook vaak leuk is. Zo belde hij me gisterochtend op om te vragen waar ik was, want hij had me al in geen eeuwigheid gezien. Ik kan dan met 'm meegaan en zeggen dat ik nog langs kom later die dag, maar voordat ik er erg in had zei ik dat ik de dag ervoor echt bij hem was geweest. Ik hoor een aarzeling in zijn stem, hij kan 't zich echt niet meer herinneren: 'dan zit dat bezoekje in een grijs gebied'. Goed dat hij dat zelf zo ziet en zegt, want zo is het. 's Middags ga ik bij hem langs. Ik kijk wat hij nog in de koelkast heeft zodat ik weet welke boodschappen ik voor hem moet doen. 'Ik kan dat ook zelf hoor .... maar jij weet precies wat ik nodig heb' zegt hij.
Vandaag stond in onze krant een heel stuk over het boek '(Op)nieuw geleerd, oud gedaan'. Een link plaatsen lukt me weer eens niet, vandaar de link naar 'n eerder blogbericht. Ik moet het boek zelf nog eens lezen merk ik, er staan zoveel bruikbare tips in.
Op mijn vorige bericht kreeg ik een heel mooie reactie. Omdat niet iedereen reacties leest en ik dat jammer vind omdat het echt de moeite waard is om te lezen plaats ik het hier. Het is een gedicht van Lenjef, geschreven in 2007:


Blijf je lang?


Niet bewust van de minuten die verstrijken
zit ik gedachteloos naar mijn klavier te kijken.

De afwas is gedaan.
Ben blij dat alle potjes en kannetjes in de kasten staan.

Als wolken zweven beelden langzaam in mijn geest.
Daarstraks nog zei moeder, ja, het is goed geweest.

Mijn vingertoppen streelden teder haar magere handen.
Kronkelende paarse aders, een levensstroom die gaat verzanden.

Zeldzame heldere momenten tonen stil verdriet
wanneer ze in mijn wezen haar zoon weer ziet.

Dan streelt ook zij zacht mijn wang
vraagt voor de tiende keer, blijf je lang? 

Liefdevol kijk ik in haar hemelsblauwe ogen.
Eén seconde later worden haar gedachten als het ware weggezogen.

Dan weer kijkt ze me vragend aan.
Waarom moet je nu al weg gaan?

De bezoektijd is om.
Weet, dat ik snel terug kom.

Langzaam draait ze haar hoofd naar het dubbele vensterglas
kijkt naar kale bomen en een bevroren vijver, beseft ze dat ik hier was?

Zou de gesel van de verdoofde pijn
even vluchten door ons samen zijn?

Ik hoor mezelf stappen in de geboende ziekenhuisgang.
Een tunnel van gedachten….. eindeloos lang.

Draai als oudere man de glazen deur open, voel de koude wind.
Morgen stap ik hier weer binnen als haar kleine kind.



Lenjef

14 opmerkingen:

  1. Wat een prachtige tekst en wat fijn dat je er weer bent!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mooi geschreven waarheid, helaas. Maar zo duidelijk.
    Fijn dat je weer blogt.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat een prachtige en ontroerende woorden van Lenjef.
    Ik voeg er niets aan toe ... !!!!!
    Groetjezz lfs mij

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mooi dat je Lenjef hier een speciale plek geeft. Ontroerend gedicht.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Jeetje Inge, wat een mooi gedicht, deze kwam wel heel erg even binnen, zat even heel diep te zuchten achter mijn pc.

    Ik lees wel de reacties bij posten, kijk vaak ook nog weleens terug als de post een pakkend onderwerp had/heeft.
    Juist omdat ik zelf zo geniet van echte reacties en niet van die vluchtige.

    En dat stukje over je vader, ja ook dat kan me dan weer zo ontroeren als je over hem schrijft.
    Zo lief en een zo echt mens ben je.

    Liefs
    Tanja

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat een mooie tekst!En fijn dat je blijft schrijven

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Gedachten in woorden vertaald. Een gave.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Kijk gewoon wanneer een logje opkomt, wanneer je ook tijd hebt om het op te schrijven.
    Wij lezen je vanzelf weer als er iets verschijnt, en zoals je in de reacties leest doet men dat graag!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Kippenvel....zo mooi, dat gedicht.
    En Inge, lekker zelf je blog-tempo aangeven....

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Mooi, maar ook de harde werkelijkheid...
    Petje af en een diepe buiging voor jou. Je doet het toch maar mooi wel meid die zorg voor hem!

    Liefs,

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Hallo Inge,

    Samengevat: "STIL"

    Liefs,

    Gabi

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Wat een mooi gedicht zeg!
    Het blijft bijzonder dat bloggen..
    Soms wil je gewoon even iets kwijt. Of in jouw geval wellicht bewaren en onthouden.
    Doe het gewoon lekker zoals je het zelf prettig vind!
    Sterkte met zorgen!
    Lieve groet,
    Wilmi

    BeantwoordenVerwijderen
  13. He, je bent er weer. Fijn. Vastleggen is zo verstandig, zodat je terug kunt lezen en kunt herbeleven en zelfs verwerken.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge