maandag 9 januari 2012

wel of niet

Ja, toch nog maar eens 'wel', een berichtje dus ;-) 
Ik ben een stuk rustiger nu, nu mijn middelste op zijn tijdelijke plekje in New York zit. Alles was op tijd geregeld en zoonlief is vorige week maandag vertrokken. Hij vindt 't geweldig en mams is blij voor hem. De laatste weken voordat hij vertrok is hij nog een aantal keren bij pap geweest om te filmen. Op 't laatst kwam het pap een beetje de neusgaten uit: 'ben je er nu alweer?' Het stukje wat ik van de documentaire heb gezien is heel mooi maar ook confronterend: het is allemaal erger dan ik dacht .... Ik hoop dat ik t.z.t. een link kan plaatsen, dan mogen jullie pap 'et moi' zien ;-) Wat er nog is gebeurd in de afgelopen tijd? Ik vind dat 't geheugen nog verder achteruit gaat. Zo wist pap bijvoorbeeld vanmorgen absoluut niet meer dat hij gisteren was gaan wandelen, of met wie, of waarheen. Maar dat wist hij gisteravond eigenlijk ook al niet meer ..... Wel dat hij was gaan wandelen, maar niet meer met wie. Eerst had hij het over een hele groep collegae (dierenartsen), vervolgens over 'n wandeling met 4 stellen, en op 't laatst wist hij me te vertellen dat ze met z'n vieren waren. Dat laatste lijkt me 't meest realistische trouwens. 
Vorige week was ik er even niet. Ben dus ook niet bij pap geweest. Ik heb wel telefonisch contact met hem gehad. Als hij belde was 't om me door te geven dat hij bijvoorbeeld geen eten meer in voorraad had, waarop ik weer 'n sms stuurde naar mijn broer, die dan vervolgens vol ongeloof reageerde: 'dat kan toch helemaal niet!'. Maar ja, ik kon het niet controleren, en bij pap weet je maar nooit.
Ik kreeg ook een naar bericht door van m'n tante, paps schoonzus. De weduwe van haar zoon ligt in 't ziekenhuis. Het was allemaal kritiek, het gaat gelukkig nu weer iets beter, maar ze heeft nog een lange weg te gaan .... Astrid: héél véél sterkte, héél véél beterschap, het kaarsje is voor jou!


Ik moet zeggen dat de rust van het even niet bloggen me prima is bevallen. Ik ben tot rust gekomen, heb weer meer gelezen, zelfs 'n hele DVD serie bekeken en schandalig veel en vaak wordfeud gespeeld ;-) Ik blijf bloggen, niet meer dagelijks, niet meer wekelijks, maar zoals 't mij uitkomt. Jullie zijn nog niet van me af ;-)









22 opmerkingen:

  1. Gezellig even iets van je te horen :-)

    Mij bevalt het ook goed om even niet te bloggen. Het is ook zo'n drukke tijd met logeerpartijen en eters.

    Ook al hebben we met de feestdagen "niets bijzonders" gedaan is het toch een drukke periode.

    Voor jou een mooi 2012 met op z'n tijd de rust die je graag wilt hebben.

    Lieve groeten uit Vlaanderen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hallo Inge,
    Fijn om weer een berichtje van je te zien. Ik ben blij dat ik niet van je af ben. ;o)
    Sterkte en liefs, Marja.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Bloggen lijkt bij iedereen toch wel energie en vooral heel wat tijd te vreten. Daarbovenop nog de zorg voor jouw vader! Hoe graag je het ook doet soms moet je zelf eens tot rust kunnen komen, tijd voor jezelf nemen. De ene gaat meer sporten, de andere gaat meer lezen... Doe het maar rustig aan, zoals het je uitkomt. Take care of yourself! Liefs, Hilde

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Dat klinkt goed, die rust. En blog gewoon als jij er zin in hebt,d at klinkt het meest logisch toch?

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik geef je groot gelijk. Het kost de nodige energie. Die kan je beter voor jezelf en je vader gebruiken. Je staat in mijn leeslijst. Bedankt voor alle lieve woorden op mijn blog. Ik ga even kijken wat voor spel dat is wordfeut. Gek woord.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Goed zo... Lekker doen waar je zin in hebt! :)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. heerlijk om weer iets van jullie te horen.
    ben blij dat je weer gaat schrijven. Heb je gemist.
    Neem tijdig je rust want die heb je hard nodig om het allemaal vol te houden.
    liefs, simone

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Helemaal goed toch!? Het moet wel leuk blijven allemaal, niet?

    Poeh, een zoon in New York, dat is ook wel heel wat..! En je vader die steeds meer achteruit gaat, en mensen in het ziekenhuis; allemaal zaken die je bezighouden en die vele malen belangrijker zijn dan je blog. Neem de lusten, laat de lasten, zou ik zeggen!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Gezellig om je ook weer even hier op blogger te 'zien'.
    Zo te lezen heb je genoeg aan je hoofd gehad de laatste tijd. 't Is toch niet niks als je kind naar New York gaat. En voor je vader zorgen gaat je ook niet in de koude kleren zitten. Tel daarbij op ernstig zieke familieleden.....da's toch wel een emotionele achtbaan geweest voor jou.
    Gelukkig is er Wordfeud om je hoofd leeg te maken....we doen nog een spelletje...;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Kijk en dan vind ik je laatste zin helemaal geweldig: 'Jullie zijn nog niet van me af ;-)'

    Want ik zeg je eerlijk dat ik je gemist heb, lekker dat je zo af en toe weer even langskomt.

    Liefs
    Tanja

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Zo doe je goed: bloggen zoals jij het wilt.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Wat fijn om weer even wat van je te horen, ben blij dat je je wat rustiger voelt. We hoeren graag weer van je (op het moment dat het jou uitkomt).

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Fijn, dat je weer wat van je wilt laten horen! Wat ik nog aan je kwijt wil: tel je knopen, je vader gaat achteruit, natuurlijk, maar probeer uit te vinden wat hij nog kan en wat hem plezier geeft. Die schaarse momenten zijn ook voor jou versterkend in je zorg. Het werkt, echt!

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Dag Marja,

    Dit stukje heb ik geschreven in 2007.


    Blijf je lang?


    Niet bewust van de minuten die verstrijken
    zit ik gedachteloos naar mijn klavier te kijken.

    De afwas is gedaan.
    Ben blij dat alle potjes en kannetjes in de kasten staan.

    Als wolken zweven beelden langzaam in mijn geest.
    Daarstraks nog zei moeder, ja, het is goed geweest.

    Mijn vingertoppen streelden teder haar magere handen.
    Kronkelende paarse aders, een levensstroom die gaat verzanden.

    Zeldzame heldere momenten tonen stil verdriet
    wanneer ze in mijn wezen haar zoon weer ziet.

    Dan streelt ook zij zacht mijn wang
    vraagt voor de tiende keer, blijf je lang?

    Liefdevol kijk ik in haar hemelsblauwe ogen.
    Eén seconde later worden haar gedachten als het ware weggezogen.

    Dan weer kijkt ze me vragend aan.
    Waarom moet je nu al weg gaan?

    De bezoektijd is om.
    Weet, dat ik snel terug kom.

    Langzaam draait ze haar hoofd naar het dubbele vensterglas
    kijkt naar kale bomen en een bevroren vijver, beseft ze dat ik hier was?

    Zou de gesel van de verdoofde pijn
    even vluchten door ons samen zijn?

    Ik hoor mezelf stappen in de geboende ziekenhuisgang.
    Een tunnel van gedachten….. eindeloos lang.

    Draai als oudere man de glazen deur open, voel de koude wind.
    Morgen stap ik hier weer binnen als haar kleine kind.



    Lenjef

    BeantwoordenVerwijderen
  15. @Lenjef: wat een geweldig helder gedicht. Ik zou het zo in m'n weblog willen plaatsen, omdat het me zo treffend raakt.

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Kijk zo mag ik het horen ;-) Bloggen is niets moet maar alles mag.
    De frequentie doet er écht niet toe. Pas goed op jezelf !!!
    Groetjezz lfs mij

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Prachtig gedicht beste Lenjef! 't Is je dan ook helemaal vergeven dat je me Marja en niet Inge noemt :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Prima Inge, ik zie het vanzelf als er weer wat komt!

    BeantwoordenVerwijderen
  19. @ Hans Vogelaar en Inge.

    Dankjewel!

    Lenjef

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Fijn dat je doorgaat met bloggen. Ik heb je best een beetje gemist.
    Enneuh...wordfeud??? leuk!! hoe kan ik je vinden op WF??

    BeantwoordenVerwijderen
  21. @nurse Martens: Stuur me maar 'n mailtje

    BeantwoordenVerwijderen
  22. Fijn om te lezen dat de middelste op zijn plekje nu is. Ik ben benieuwd naar de documentaire.

    Hoe kan ik jou vinden in WF? Ik speel ook graag een potje ;) (PB me maar op het forum ;) )

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge