maandag 6 februari 2012

zoetjes en zo

Wat er zoal gebeurde de afgelopen week:

* Pap belde me op om me te vertellen dat hij ging wandelen, hij had 't zelfs voor de thuiszorg in zijn agenda opgeschreven: "als ik er niet ben dan ben ik wandelen, zeker anderhalf uur".

* "Je hoeft niet zoveel voor mij te kopen, dat krijg ik heus niet allemaal op!" en dan is daadwerkelijk de volgende dag de koelkast weer leeg ...

* "Ik eet iedere dag één banaan". Volgens mij zijn 't dan af en toe erg korte dagen ....

* Telefoontje gisteravond, uurtje of 7. Pap: "zeg, ik bel je om je een Zalig Nieuwjaar te wensen .... of was 't nu tweede kerstdag? Hè, dat weet ik niet meer .... in ieder geval nog een fijne avond!"

* Ik vroeg me af hoe 't mogelijk was dat de zoetjes al weer op waren. Ik zag al 'n rantsoenscenario voor me: iedere dag 15 à 20 zoetjes voorbij brengen ..... Maar 't raadsel is alweer opgelost. Ik moet voortaan gewoon in de koelkast kijken ;-)

foto.JPG

14 opmerkingen:

  1. Die zoetjes daar kan ik me nog iets bij voorstellen Inge.
    Dat is mij ook wel eens overkomen.
    Je zet de koffieroom in de koelkast en in een waas blijkbaar ook de zoetjes ;-)
    Voor de rest is het natuurlijk ontzettend triest.
    Ik heb de indruk dat hij toch wel wat aan het achteruit gaan is.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Als het niet zo triest was, zou het bijna komisch zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hallo Inge, ik reageer niet telkens op jouw posten omdat ik het erg moeilijk vind, ik heb je al eens gezegd dat ik je echt een hele dappere vrouw vind en je bent zo lief voor je vader. Het lijkt mij heel moeilijk, blij zijn dat je hem nog hebt en verdrietig omdat hij niet meer helemaal je vader is.....voor jou is hij alles en dat lees ik steeds in jouw berichten.....lieve groet Marjon

      Verwijderen
  3. Ik moet er inderdaad wel om lachen. Ondertussen is het natuurlijk niet leuk en zou je ook liever anders willen, maar goed. Humor is wel de beste manier om er mee om te gaan, denk ik dan. Geldt voor veel zaken trouwens...

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Altijd weer een verrassing, die vader van jou. Origineel is hij zeker ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Zalig Pasen en bedankt voor die bloemen.

    Ik hoop dat je er nog om kunt lachen, inderdaad... Ik sprak daarnet een echtpaar, van wie hij erg achteruitgaat door Alzheimer. Zo triest, allebei. Zo weinig perspectief, geen hoop en plezier in het leven... Wat een rotziekte.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Het is toch inderdaad echt wel komisch af en toe... (beetje tragi-komisch dan) maar nog altijd "op zichzelf" met jullie (en vooral jouw) hulp. Diepe bewondering!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Het wordt er niet beter op. Hij boft maar met zo'n geweldige dochter als jij. Als je de bezuiningen in de zorg bekijkt slaat je de schrik helemaal om het hart. Nu is hij veel beter af. Of dat voormjou ook geldt.......mmmmm.......hou jezelf in degaten Inge!!
    Fijne avond,
    Marion

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Sorry dat ik er nogal eens naast sla op mijn ipad toetsenbordje......

      Verwijderen
  8. Diepe buiging voor jou Inge! Je doet het toch elke keer maar weer!
    Fijn dat je vader via jullie zorg nog in zijn vertrouwde omgeving kan blijven!
    heel veel liefs en een knuffel voor jou want die zal je ongetwijfeld wel kunnen gebruiken.
    liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ik ben gisterenavond eens begonnen met het lezen van je blogjes begin 2010. En wat je zelf ook al aangaf toen je laatst het boek in je handen had, je ziet inderdaad wel verschil tussen vorig jaar en nu. En mag ik misschien een hele vreemde en brutale vraag stellen?
    Wanneer is het moment dat je vader niet meer op zichzelf kan wonen? tot nu toe gaat alles nog goed en is het redelijk te controleren, maar ik vraag me wel eens af wat het moment is dat het niet langer gaat.
    Ik hoop niet dat ik je van streek maak me deze vragen. Je hoeft uiteraard ook niet te antwoorden. Maar die vragen kwamen gisteren bij mij op toen ik aan het lezen was.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Je vraag is niet vreemd noch brutaal, ik vraag 't mezelf ook vaker af. Geen idee ..... zolang als 't gaat zoals 't nu gaat kan 't nog wel even doorgaan. Met de nodige zorg en aandacht moet het wel lukken.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Ik heb ook vaak, bij het lezen van je logjes, in stilte dezelfde vraag gesteld als Nurse Martens.
    Natuurlijk kun je dat niet zeggen; het verloop van de ziekte is vaak zo grillig. Voorlopig redden jullie het nog, mede dank zij jouw inzet. Ik hoop voor jullie dat het nog lang duurt voordat de situatie gevaarlijk wordt.
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Ik sluit me aan bij Janny, ik hoop ook dat het nog heel lang duurt voor het gevaarlijk wordt.
    Lief dat je antwoordde :-)

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge