vrijdag 16 maart 2012

de kluts

Ik lees 't in veel van de reacties, en ik weet het zelf ook wel: het wordt de hoogste tijd dat pap onder begeleiding gaat wonen in een (t)huis. Binnenkort heb ik een afspraak met de zorgtrajectbegeleider, dan wordt gekeken hoe 't nu is met pap, hoever hij is opgeschoven op de lijst, en hoe de vaste verzorgers alles ervaren. Voor mezelf kan ik zeggen dat ik het nog wel even volhoud, maar dan alleen als pap geen rare dingen gaat doen .... Het feit dat de koelkast meerdere keren per week gevuld moet worden of dat ik de kledingkast moet nakijken op schone of vuile was telt daarbij niet mee. Ik ben benieuwd ... Pap voelt zelf ook wel dat 't niet meer zo is als voorheen, dit blijkt wel uit 't telefoontje dat ik vanmorgen kreeg: ik wil het gras maaien, maar ik weet niet meer hoe .... ik ben de kluts helemaal kwijt! De arme .... De grasmaaier staat in ons tuinhuisje, ik moet een van mijn zonen vragen om 'm naar opa te brengen en dan goed laten voordoen hoe 't maaien ook al weer gedaan moet worden. Of de tuinman maar vragen of hij dit wil doen. Gisteravond belde hij ook: zeg, verschrikkelijk dat ongeluk in Italië met al die kindertjes. En nu is mijn vriendin ook nog op stap met een ander .... Hij is toch nog bezig met het nieuws de dag! Ook al kloppen de feiten niet allemaal. Ik probeer 'm gerust te stellen voor wat betreft zijn vriendin, maar of dat lukt? Even later vraagt hij: had ik je al verteld van dat ongeluk met al die kindertjes? Ik vraag 'm wat hij allemaal gedaan heeft die dag, en hij zegt dat hij een flinke ronde heeft gefietst. Je zou 't zomaar geloven .... maar ook die fiets staat al een hele tijd bij mij thuis ...

14 opmerkingen:

  1. Misschien zou een hometrainer iets voor hem zijn. Dan kan hij binnen of buiten toch een uurtje per dag fietsen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat moeilijk he, die verwardheid. En nog moeilijker als hij het zelf in de gaten heeft. (Dat vond ik in ieder geval de meest moeilijke periode, dat hij de vraagtekens in mijn ogen zag, en besefte dat hij er helemaal naast zat, hoewel we natuurlijk allemaal ons best deden om zoveel mogelijk mee te spelen en bewegen in zijn gedachtegangen, maar je kunt het soms echtniet altijd volgen, het is als leven met je hoofd in de mist, en af en toe trekken er even flarden weg..)
    Het is een wijs besluit Inge, om eens te praten over begeleid wonen. Veel sterkte hierin. En ook moed om het nog vol te houden, zolang hij nog zelfstandig woont, iedere dag is er ééntje. En hij zal misschien zijn dankbaarheid niet uiten, maar het is top zoals jullie dit doen hoor!!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. 'k Las net pas je vorige stukje en ik ben 't met Wilmi eens.
    Het wordt nu toch wel erg zwaar. Sterkte hoor, met alles.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Dat is moeilijk denk ik, die beslissing. Op een bepaald moment is het niet alleen meer dat het gewoon alleen zwaar/veel werk voor jou is, maar wordt het ook gevaarlijk voor hem. Sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Goh dat is inderdaad moeilijk, maar er is geen weg terug hè. helaas....

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Misschien toch een betere plek voor hem. Binnenkort wordt het zo erg dat hij misschien we gevaarlijke dingen gaat doen. En dan kan het zomaar te laat zijn :S

    Sterkte met je zorgen en je beslissing!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Inge,

    Diep, diep, diep respect heb ik voor je. Het geduld dat je voor Pa opbrengt,
    je zorgzaamheid, het dilemma waarvoor je nu staat.
    Met een glimlach lees ik je stukjes, verdrietig voel ik me dan voor jou.
    Ik blijf lezen!

    Sterkte en een prachtig weer weekend gewenst,
    Bloem

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Hoi Inge ,Toen die tijd dat we ook voor mijn vader bezig waren heb ik het heel dubbel gevoeld ,dikwijls was mijn vader nog tegoed en dan is het ook moeilijk om door te zetten .
    Een beetje triest zeg ik het maar gelukkig heeft mijn paps het niet hoeven mee maken .

    Ik leef met je mee

    Groetjes Mariska

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ja, intens moeilijk is deze periode. De beslissing nemen om een ouder ergens anders naar toe te brengen, het verdriet en het onbegrip bij die ouder, vreselijk.... Ik heb weleens in huiselijke kring gezegd dat ik de dag dat ik mijn vader moest wegbrengen naar een verpleegtehuis als erger heb ervaren dan de dag dat hij stierf. En dat meen ik echt.
    Heel. heel veel sterkte voor jullie!
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Tsja. Joh.
    Ik denk dat het nemen van de beslissing een proces is. Waarin je kleine stapjes neemt nu.
    xx

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Ja Inge dit lijkt me toch ook zo moeilijk een beslissing nemen en hopen dat hij stabiel blijft en geen gevaarlijke dingen gaat doen.......en is het dan goed of niet.....zo moeilijk......sterkte weer en een dikke knuffel van Marjon

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Het is zo dubbel allemaal en dat maakt het erg lastig. Je wilt zolang mogelijk dat hij op zichzelf kan wonen en zolang jij dat vol kan houden en hij geen gekke dingen doet gaat dat goed. Maar ik heb het al vaker gezegd zolang jij blijft zorgen kan je die instelling wel vergeten.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Ik denk dat dit een logische stap is. Je vader zal er prima op zijn plek zijn en voor jou is het ook een zorg minder.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Ik kan me voorstellen dat dat een hele moeilijke fase is waar je in gaat komen, dat gekeken moet worden of je pap begeleid moet gaan wonen, maar misschien toch iets waar je niet aan kunt ontkomen. Ik hoop dat je snel een helder advies hierin krijgt, zodat ook jij verder met alles kunt.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge