zondag 11 maart 2012

zondag, zo'n dag

Vanmorgen weer langs pap. Heel eerlijk moet ik zeggen dat ik twee dagen heb overgeslagen. Vrijdag ging ik in alle vroegte, na een nacht zo goed als niet geslapen te hebben, op weg naar Düsseldorf om 2 van mijn zonen op te halen van het vliegveld. Heerlijk om met name mijn middelste na bijna 9 weken weer te zien en spreken! Oudste had het ook prima naar zijn zin gehad tijdens de kleine week samen met zijn broer in the Big Apple. Toen we thuis kwamen was ik tè moe om nog naar pap te gaan. Kan me daar ook niet schuldig over voelen: alle voorraad was aangevuld, poetshulp is er op vrijdag de hele ochtend, en er zijn vier inloopmomenten door iemand van de thuiszorg. Gisteren lukte het me ook niet: er was zoveel bij te praten met zoonlief. Dat is zó belangrijk! 's Middags nog naar een volleybalwedstrijd van mijn andere zonen gaan kijken, en de dag is dan weer voorbij voor je er erg in hebt. 
Vanmorgen dus weer bij pap langs. Het is half 12, en op zijn bord ligt een snee brood. In de magnetron zit een maaltijd .... Tegen 12 uur komt normaal de thuiszorg hiervoor, maar pap heeft nú zin in 'n warme maaltijd, zegt hij. Ik zie dat de klok is ingesteld op 15 minuten, hoogste stand. Dat gaat niet goed, da's te lang en op te hoog vermogen. Maar dat snapt pap niet. Als hij even niet kijkt draai ik de klok terug, en de 'ping' klinkt: de maaltijd is klaar. En wat zegt de goede man? 't Is me te vroeg voor warm eten, daar heb ik nog geen zin in .... Is ook tè warm, dat eten. Ik zeg dat hij 't gewoon kan laten staan voor later, dan is 't ook wat afgekoeld. Pap gaat naar de wc, en als hij terug komt gaat hij zitten, en begint te eten .... Af en toe kan ik daar niet goed tegen: 't ene zeggen en 't andere doen ... Ik verzamel de brieven en rekeningen die her en der verstopt liggen tussen oud papier en andere paperassen, kijk of er nog genoeg voorraad is voor vandaag en morgenvroeg en ga maar weer naar huis ...

10 opmerkingen:

  1. Ach Inge..dat brein ook, het is niet te volgen...
    En soms heb je er ook gewoon geen energie voor, of is je eigen hoofd te vol..

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik blijf het tegen je zeggen dat ik een heel groot respect heb voor je. Het lijkt mij inderdaad heel moeilijk om constant je gevoel te moeten aanpassen, om in zijn belevingswereld te zijn en dat Inge vind ik het moeilijkste om te lezen maar ook het knapste van je. Dat constant kunnen schakelen tussen jouw en zijn wereld.

    Liefs
    Tanja

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Heerlijk om je mannen weer allemaal om je heen te hebben. En met pap wens ik je wederom veel sterkte en geduld.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Het lijkt mij ook heel moeilijk Inge, omdat je zo blij bent dat je zonen thuis zijn en dan heb je plezier maar dan is er toch altijd je plichtsbesef naar je vader toe....wat ik ook logisch vind maar het lijkt me niet gemakkelijk om nooit eens te kunnen zeggen, nu even niet......geniet maar lekker van de jongens en met je pa ben je gewoon een kanjer......liefs Marjon

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Je valt zo van het ene uiterste in het andere. Eerst de gezellige gesprekken met je zoons en een dag later de moeizame gesprekjes met je pa. Ik kan me je frustratie goed voorstellen.......

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat een lange adem moet je hebben. Wat een achtbaan zit je in. Petje af voor jou!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Een beschermende omgeving voor je vader lijkt me voor hem EN voor jou een must. Dan kun je -zonder die altijd aanwezige druk- weer optimaal functioneren, ook naar je vader toe. Bij mij werkte dat prima (achteraf gezien), maar je moet wel een drempel over.... Sterkte met je mantelzorg.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. niet gemakkelijk hé! bewondering voor jouw zware zorg voor vader! een hele opgave maar toch blijf je het doen. heb je sowieso een keuze hierover? maar over een dagje overslaan hoef je je echt niet schuldig te voelen! fijn dat je zo geniet van het weerzien en het bijpraten met je zoons! zonnige groet, Hilde

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ik ben het zó met Hans eens. Dit gaat niet veel langer meer.
    Aan zijn leefpatroon zie je dat hij geen besef meer heeft van een dagindeling. En dat zijn langetermijngeheugen niet of nauwelijks meer werkt.
    Dat kun je niet oplossen met allerlei maatregelen rondom je vader terwijl hij nog zelfstandig woont.
    Het is zwaar maar het wordt echt tijd voor een andere oplossing.
    Heel veel sterkte,
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Fijn dat je kinderen weer terug zijn. Dat is ook wel weer een goeie afleiding, maar aan de andere kant is er toch altijd weer die zorg om je vader. Is er nog geen zicht op een plekje in een tehuis? Hij staat toch al een lange tijd ingeschreven. Het is natuurlijk het laatste wat je wilt en ik weet wel dan moet je ook nog vaak langs maar valt er toch misschien wat van je schouders aan de nodige zorg.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge